W eseju tym omówiono sytuację mas pracujących ziem zachodnioukraińskich znajdujących się pod panowaniem obcych najeźdźców i ich walkę o wyzwolenie społeczne i narodowe, zjednoczenie z Ukrainą Sowiecką.

Przeanalizowano relacje między radziecko-niemieckim paktem o nieagresji z 23 sierpnia 1939 r. a kampanią wyzwoleńczą Armii Czerwonej na terenie Ukrainy Zachodniej, Besarabii i Bukowiny. Pokazano początek przemian społeczno-gospodarczych na ziemiach zachodnioukraińskich, chodzi o nieuzasadnione represje i arbitralne deportacje znacznej części ludności daleko poza Ukrainę.

W wyniku Wielkiej Rewolucji Październikowej, rewolucyjnej walki robotników wszystkich narodów byłego Imperium Rosyjskiego, po raz pierwszy w historii powstało suwerenne państwo narodu ukraińskiego – Ukraińska Socjalistyczna Republika Radziecka. Ale z pomocą Stanów Zjednoczonych i Ententy rumuńskie kręgi reakcyjne zajęły północną Bukowinę i ziemie naddunajskie, zachodnia Ukraina znalazła się pod panowaniem Polski, a na Zakarpaciu rządziła burżuazja czechosłowacka. W ten sposób część pierwotnych ziem ukraińskich pozostała poza ZSRR.

Na terenach okupowanych ustanowiono brutalny reżim kolonialny, którego 3/4 ludności stanowili Ukraińcy. Zdecydowana większość Ukraińców mieszkała na wsi, ale ponad jedna czwarta z nich była bezrolna, a prawie jedna trzecia miała skromne działki.

Język i kultura ukraińska były prześladowane. Większość ludności była analfabetami. Ukraińskie instytucje kulturalno-oświatowe zostały zamknięte, a słowa takie jak „Ukraina” i „Ukraina” zostały oficjalnie zakazane. Do tego należy dodać bezprawie społeczne i polityczne, a właściwie brak opieki medycznej.

W poszukiwaniu lepszego losu tysiące ludzi podróżowało do krajów Ameryki Północnej i Południowej, Afryki i aż do Australii. Inni weszli na drogę protestu przeciwko istniejącemu porządkowi, przeciwko uciskowi i niesprawiedliwości, na drodze walki o swoje społeczne i narodowe wyzwolenie, o zjednoczenie z radziecką Ukrainą.

Rewolucyjną i wyzwoleńczą walkę robotników zachodniej Ukrainy kierowały organizacje partyjne Galicji, Bukowiny i Zakarpacia, przede wszystkim Komunistyczna Partia Zachodniej Ukrainy (KZP), założona w 1919 (do 1923 nosiła nazwę Partia Komunistyczna). Galicji Wschodniej). Była członkiem Komunistycznej Partii Polski (KPCh), ale jej działalność była nierozerwalnie związana z KPCh (B)U.

W latach 20. i 30. walka robotników ziem zachodnioukraińskich o wyzwolenie społeczne i narodowe, o zjednoczenie z Ukrainą Sowiecką znacznie się nasiliła. Kolejno dochodziły do strajków robotniczych i chłopskich, odbywały się demonstracje, w których brali udział także intelektualiści, urzędnicy, emeryci i przedstawiciele innych warstw społecznych. Kulminacją rewolucyjnych demonstracji na Ukrainie Zachodniej była barykada lwowskiego proletariatu w kwietniu 1936 roku. i Zachodniej Białorusi – rozpoczęły się we Lwowie 16 maja.

Ruch rewolucyjny na ziemiach zachodnioukraińskich miał wyraźny charakter międzynarodowy. Ukraińcy, Polacy, Białorusini, Żydzi i ludzie innych narodowości wspólnie przeciwstawiali się klasom rządzącym. Wolontariusze z Galicji, Bukowiny, Zakarpacia, emigranci zarobkowi z zachodniej Ukrainy, którzy osiedlili się w Kanadzie, Brazylii, Argentynie, USA wraz z przedstawicielami innych narodów bronili Republiki Hiszpanii.

Komuniści zachodniej Ukrainy ujawnili prawdziwe intencje tych, którzy sprzeciwiali się zjednoczeniu z Ukrainą Sowiecką. Szczególnie bezkompromisowe stanowisko w tej sprawie zajęli ci, którzy pod koniec lat 20. zjednoczyli się w organizacji ukraińskich nacjonalistów – OUN.

Członkowie KPZR szeroko propagowali osiągnięcia ZSRR. Nie zgadzali się jednak ze wszystkim, co działo się na sowieckiej Ukrainie i wyrażali swój punkt widzenia. Kiedy więc członkowie KC KP(b)U oskarżyli O. Szumskiego o uchylanie się od narodowości i zaproponowali wysłanie go z Ukrainy, szef Biura Pomocy Zagranicznej CPZU KA Sawrycz (Maksymowicz) nie zgadzał się z tym decyzja. Był popierany przez większość członków KC KPZR. AD Falyk, jeden z przywódców Komsomołu Zachodniej Ukrainy, był wielokrotnie represjonowany przez władze polskie za działalność rewolucyjną w latach 20. i 30. XX wieku. W więzieniu zaprotestował w specjalnie spisanym dokumencie przeciwko nielegalnym represjom i procesom prominentnych działaczy partyjnych w ZSRR.

KPZR była prawdopodobnie jedyną europejską partią komunistyczną, która faktycznie przeciwstawiała się kultowi osobowości Stalina w tamtych latach i ostrzegała przed jego możliwymi konsekwencjami. W 1928 r. grupa członków Komunistycznej Partii Zachodniej Ukrainy w liście do niemieckiej komunistycznej gazety zauważyła, że stalinowska grupa Kaganowicza w KC i KC KPCh (B) U „swoją oportunistyczną praktyką odeszła od linii Lenina w polityce narodowej i realizował taką politykę narodową, co zagraża budownictwu socjalistycznemu na Ukrainie.”

Niewątpliwie nie wszyscy członkowie KPZR przyjęli to stanowisko, co było jednym z czynników, które doprowadziły do rozłamu w jej szeregach w latach 1927-1928 w Komunistycznej Partii Zachodniej Ukrainy.

Na początku lat 30. reakcyjne koła państw zachodnich i ukraińskie organizacje burżuazyjno-nacjonalistyczne ostro zintensyfikowały swoją antysowiecką działalność. W Polsce nasiliły się represje policyjne wobec robotników na zachodniej Ukrainie, których walka pod przewodnictwem KPZR wstrząsnęła reżimem okupacyjnym, a tym samym utorowała drogę do zjednoczenia regionu z ZSRR i ustanowienia władzy sowieckiej. Jednak wobec braku prawdziwych informacji o wydarzeniach na sowieckiej Ukrainie Komunistyczna Partia Zachodniej Ukrainy nie zdołała odeprzeć wszelkich działań antykomunistycznych, co doprowadziło do bezpodstawnych oskarżeń ówczesnego kierownictwa KPZR – M. Zajaczkiwskiego (Kosar), G. Iwanienko (Barab) i inni – w nacjonalizmie i zdradzie. Ponownie rozpoczęły się represje wobec uczciwych komunistów. Niektórzy zostali wyrzuceni z partii jako wrogo nastawieni agenci, inni jako rozjemcy. Wielu komunistów samodzielnie opuściło szeregi partii, a nawet popełniło samobójstwo.

Kryzys został wkrótce rozwiązany. Jednak w 1938 r., na podstawie sfałszowanych oskarżeń, Komitet Wykonawczy Kominternu, znajdujący się już pod silnym naciskiem stalinizmu, podjął decyzję o rozwiązaniu CPT, w tym jego części składowych, Komunistycznej Partii Zachodniej Ukrainy i Komunistycznej Partii Zachodu. Białoruś. Jednak pomimo tej błędnej decyzji znaczna liczba komunistów w regionie nadal współpracowała w różnych organizacjach publicznych. Byli szczególnie aktywni w tych organizacjach, które miały antywojenny, antyfaszystowski charakter. Głównym zadaniem walki rewolucyjnej pozostało zjednoczenie z radziecką Ukrainą.

Osiągając ten cel, kampanie wyzwoleńcze Armii Czerwonej na Zachodniej Ukrainie, Besarabii i Bukowinie są ściśle związane z treścią radziecko-niemieckiego paktu o nieagresji z 23 sierpnia 1939 r. Zwracając uwagę na ten problem, nauczyciel powinien zauważyć, że w interesy na arenie międzynarodowej wielu krajów europejskich. Sytuacja ta wymagała od kierownictwa Związku Radzieckiego dokładnej oceny sytuacji międzynarodowej.

Niewątpliwie Wielka Brytania i Francja, z którymi negocjował Związek Radziecki, wywołały z naszej strony krytykę. Nie należy jednak zapominać, że oba te państwa w wyniku represji stalinowskich w drugiej połowie lat 30. zakwestionowały wiarygodność militarną sojusznika, jakim był ZSRR, i nie spieszyły się z zawarciem z nim porozumienia w poszukiwaniu bezpieczeństwo zbiorowe w Europie. Jednocześnie Stalin, na drodze do zbliżenia z hitlerowskimi Niemcami, zignorował strategiczne plany Hitlera podboju terytoriów kosztem Związku Radzieckiego, zwłaszcza Ukrainy, nie uwzględnił jego oświadczenia o chęci posiadania żyznej Ukrainy, Uralu. i Syberię, popełniły fatalne błędy i określiły czas ataku Niemiec na nasz kraj.

Brak wzajemnego zaufania między ZSRR w osobie Stalina a rządami brytyjskim i francuskim doprowadził do tego, że 21 sierpnia z inicjatywy ZSRR przerwano negocjacje z Wielką Brytanią i Francją. Tym samym przeoczono ostatnią szansę na zapobieżenie II wojnie światowej. Zamiast tego 23 sierpnia podpisano sowiecko-niemiecki pakt o nieagresji. Podpisany dodatkowo do paktu tajny protokół terytorialny przewidywał podział sfer interesów obu państw, zgodnie z którym Ukraina Zachodnia wraz z innymi terytoriami miała stać się częścią ZSRR. Strona sowiecka wyraziła również zainteresowanie Besarabią.

Podpisanie tajnego protokołu było nie tylko lekceważeniem kryteriów moralnych w polityce, ale także bezpośrednim odejściem od leninowskich zasad polityki zagranicznej, które nie uznawały tajnych porozumień za krajami trzecimi, zwłaszcza w sprawach ich zainteresowania. W tym przypadku chodziło o interesy suwerennej Polski.

Według wielu badaczy układ radziecko-niemiecki miał zarówno pozytywne, jak i negatywne konsekwencje dla naszego kraju. Z pozytywnej strony przesunął możliwe granice koncentracji wojsk faszystowskich setki kilometrów na zachód i uniemożliwił zjednoczenie świata kapitalistycznego przeciwko ZSRR. Szereg terytoriów oddanych Związkowi Radzieckiemu w wyniku podstępnych działań mocarstw imperialistycznych po pierwszej wojnie światowej i rewolucji październikowej wróciło do Związku Radzieckiego. Dzięki podpisaniu umowy nasz kraj ma prawie dwa lata na wzmocnienie swoich zdolności obronnych. Jednak błędna ocena sytuacji międzynarodowej przez Stalina, jego przekonanie, że Hitler nie zaatakuje tak szybko ZSRR, oraz panujący w naszym społeczeństwie system administracyjno-dowodzenia nie pozwoliły mu maksymalnie wykorzystać tego czasu.

Negatywne konsekwencje traktatu polegały na tym, że powodował niepokój, stępiał sowiecką czujność, powodował znaczne szkody w międzynarodowym prestiżu Związku Radzieckiego i naszej partii, powodował poważne trudności dla partii robotniczych i komunistycznych oraz utrudniał powstanie ruchu oporu przeciwko Faszyzm. A w grudniu 1939 roku, w związku z wojną radziecko-fińską, ZSRR został wykluczony z Ligi Narodów.

Faszystowskie Niemcy bardzo skorzystały na tym traktacie. Wzmocniwszy swoją pozycję na Wschodzie, zajął prawie całą Europę Zachodnią i otrzymał znaczne zasoby ludzkie i materialne. Do tego należy dodać regularne dostawy wojskowo-strategicznych materiałów i surowców z ZSRR, w tym Ukrainy, przy częstym łamaniu przez niemiecką stronę zobowiązań traktatowych wobec naszego kraju. W rezultacie w czerwcu 1941 r. hitlerowskie Niemcy znacznie wyprzedziły ZSRR pod względem potencjału gospodarczego. Wszystko to doprowadziło do poważnej zmiany układu sił w Europie na korzyść Hitlera. Umowa miała więc sprzeczny charakter i konsekwencje.

Istnieją inne poglądy na temat potrzeby i skutków podpisania paktu 23 sierpnia 1939 r. Możliwe jednak, że bez tego traktatu Hitler nie mógłby ryzykować zaatakowania Polski (choć zawczasu przygotowanych), co mogłoby się przeciw niemu podnieść. i Anglii, Francji i Związku Radzieckiego. Ale traktat został zawarty i 1 września 1939 r. wojska hitlerowskie zaatakowały Polskę. Jej zobowiązania traktatowe wobec Wielkiej Brytanii i Francji wypowiedziały wojnę Niemcom. To był początek II wojny światowej.

Działania zbrojne od pierwszych dni faszystowskiej agresji nie rozwijały się na korzyść Polski, której rząd nie był w stanie zorganizować skutecznej odwetu wobec przeważających sił niemieckiego Wehrmachtu. Jednak w niektórych miejscach wojska polskie uparcie stawiały opór wrogowi. Generalnie wojska hitlerowskie posuwały się szybko na wschód. W tych okolicznościach realizując ww. pakt i tajny protokół oraz linię rozgraniczenia sowiecko-niemieckiej granicy państwowej, wytyczoną na mapie podpisanej przez Stalina i Ribbentropa oraz zapobiegając faszystowskiej okupacji ziem zachodniej Ukrainy i zachodniej Białorusi, Armia Czerwona 17 września przekroczyła granicę i wkroczyła na terytorium zachodniej Ukrainy i zachodniej Białorusi.

Linia demarkacyjna między Związkiem Sowieckim a okupowanym przez Hitlera terytorium Polski została wyjaśniona na podstawie podpisanego 28 września 1939 r. Traktatu o Przyjaźni i Granicach oraz dwóch tajnych protokołów dodatkowych. Ten traktat był kolejnym wielkim błędem Stalina.

Wkroczenie Armii Czerwonej na terytorium Ukrainy Zachodniej otworzyło ludziom tych ziem drogę do życia bez wyzysku i ucisku. Jednak ludność regionu różnie reagowała na ten akt, w zależności od pozycji narodowych i społecznych. Większość robotników witała żołnierzy radzieckich. Byli członkowie punktu kontrolnego i KPZR, którzy wyszli z podziemia, aktywnie uczestniczyli w tworzeniu rewolucyjnych organów władzy ludowej – Komitetów Rewolucyjnych, tymczasowych zarządów miejskich i komitetów chłopskich.

Działania rewolucyjne klasy robotniczej i chłopstwa robotniczego były aktywnie wspierane przez zaawansowaną inteligencję zachodnioukraińskią. W szczególności pisarze SY Tudor, O. Ya Gavrilyuk i inni brali czynny udział w przemianach socjalistycznych. Jednak było też wielu nacjonalistów, antysowieckich ludzi i tych, którzy byli po prostu zdezorientowani lub wręcz wyobrażali sobie różne represje. Część z nich (ok. 20 tys.) uciekła na tereny okupowanej przez hitlerowców Polski, inni mieli nadzieję na inne czasy, a niektórzy zaszkodzili pierwszym posunięciom organizacyjnym i politycznym władz ludowych.

Większość ludności poparła działania rewolucyjne na rzecz ochrony porządku publicznego, likwidacji bezrobocia i wprowadzenia 8-godzinnego dnia pracy w przedsiębiorstwach. Z zadowoleniem przyjęto zniesienie własności ziemi ziemiańskiej i kościelnej-klasztornej, pomoc chłopom bezrolnym i bezrolnym, środki na opiekę zdrowotną, rozwój kultury i oświaty.

Kwestię ładu społecznego i władzy państwowej na terytorium Ukrainy Zachodniej mogli rozstrzygać robotnicy regionu za pośrednictwem ich najwyższego organu przedstawicielskiego. W związku z tym 22 października 1939 r. na podstawie powszechnego, równego i bezpośredniego prawa wyborczego odbyły się wybory do Zgromadzenia Narodowego w głosowaniu tajnym. Wśród wybranych posłów było 402 robotników, 819 chłopów, 234 przedstawicieli inteligencji robotniczej. Zdecydowana większość z nich to Ukraińcy. Według oficjalnych danych nie wzięli udziału w wyborach ani nie głosowali przeciwko 700 tys. 11 kandydatów nie uzyskało wymaganej liczby głosów.

W dniach 26-28 października we Lwowie odbyło się posiedzenie Zgromadzenia Ludowego. Zgodnie z wolą robotników posłowie jednogłośnie ogłosili ustanowienie władzy sowieckiej na Ukrainie Zachodniej. Zgromadzenie Ludowe zwróciło się do Rady Najwyższej ZSRR z prośbą o przyjęcie Zachodniej Ukrainy do ZSRR i ponowne zjednoczenie jej z Ukrainą Sowiecką. Przyjęto także deklaracje o konfiskacie ziem ziemskich i klasztornych oraz nacjonalizacji banków i wielkiego przemysłu na Ukrainie Zachodniej.

Na podstawie apelu Zgromadzenia Ludowego V Nadzwyczajna Sesja Rady Najwyższej ZSRR, która odbyła się w dniach 1-2 listopada 1939 r., jednogłośnie uchwaliła ustawę o wcieleniu Ukrainy Zachodniej do ZSRR i jej zjednoczeniu z Ukraińską SRR . Nadzwyczajne III posiedzenie Rady Najwyższej Ukraińskiej SRR odbyło się w dniach 13-15 listopada. Jednogłośnie uchwaliła też ustawę o przyjęciu Zachodniej Ukrainy do Ukraińskiej SRR. W ten sposób rozpoczęło się zjednoczenie wszystkich ziem ukraińskich w jednym ukraińskim państwie sowieckim. W związku z tym w ZSRR pojawiło się sześć nowych regionów – Wołyń, Drohobycz (połączony ze Lwowem w 1959 r.), Lwów, Równe, Stanisław (później przemianowany na Iwano-Frankiwsk) i Tarnopol, ich łączna powierzchnia wynosiła 88 tysięcy metrów kwadratowych. km, w którym mieszkało 8 mln osób, z czego 7,5 mln stanowili Ukraińcy.

Idąc za przykładem mas pracujących zachodniej Ukrainy, walka o wyzwolenie społeczne i narodowe nasiliła robotników północnej Bukowiny, a także ludność robotniczą Besarabii, w niektórych powiatach, w których w 1917 r. ustanowiono władzę radziecką. Podczas wojny domowej Rumunia podbiła Besarabię. Ten agresywny czyn nigdy nie został uznany przez ZSRR i trzykrotnie podejmowano próby uregulowania kwestii terytorialnych z Rumunią. Jednak bez powodzenia. Następnie, w czerwcu 1940 r., na mocy porozumienia „o rozgraniczeniu sfer”, zapisanego w tajnym protokole do ww. paktu z 23 sierpnia. Rząd sowiecki ostatecznie zażądał przywrócenia sprawiedliwości. Jednocześnie powrót Besarabii jest organicznie związany z przekazaniem Związkowi Radzieckiemu tej części Bukowiny, której zdecydowana większość ludności jest związana z Ukrainą Sowiecką jako wspólnym przeznaczeniem historycznym oraz wspólnym składem językowym i etnicznym.

Rumunia została zmuszona do spełnienia tych uzasadnionych żądań rządu sowieckiego. Wyzwolenie Besarabii i północnej Bukowiny odbyło się pokojowo. Ludność tych ziem szczęśliwie witała oddziały Armii Czerwonej, która 28 czerwca 1940 r. przekroczyła granicę przez Dniestr. 2 sierpnia VII sesja Rady Najwyższej ZSRR uchwaliła ustawę o włączeniu powiatów Besarabii Północnej Bukowiny, Chocimia, Akermana i Izmaila do Ukraińskiej SRR. Te obszary Besarabii, gdzie dominowała ludność mołdawska, oraz Mołdawska Autonomiczna Socjalistyczna Republika Radziecka zostały zjednoczone w ramach nowo utworzonej Mołdawskiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej.

Wyzwolenie i zjednoczenie ziem zachodnioukraińskich z Ukrainą Sowiecką wywołało szeroki rezonans za granicą. Niektóre środowiska państw kapitalistycznych przedstawiały działania ZSRR jako „agresję” i „interwencję”, która miała miejsce na podstawie umowy Stalina z Hitlerem. Postępowa opinia publiczna świata i realistycznie myślące postacie burżuazyjne odnotowały zadowolenie, z jakim ludność ziem zniewolonych spotkała się z wyzwoleniem.

Budownictwo gospodarcze i kulturalne na zasadach socjalistycznych odbywało się w trudnych warunkach. Na jej czele stały organizacje partyjne, w skład których weszli komuniści ze wschodnich regionów Ukraińskiej SRR, a także najlepsi miejscowi robotnicy nowo przyjęci do partii, w tym byli członkowie CPT i KPZR. Jednak wielu z tych, którzy później przyłączyli się do tych partii, padło pod falą stalinowskich represji.

W procesie przemian socjalistycznych dużą wagę przywiązywano do ograniczania i wypierania elementów kapitalistycznych, kształcenia nowych obywateli radzieckich w świadomym stosunku do pracy i czujności wobec ukraińskich burżuazyjnych nacjonalistów. Jednym z najważniejszych zadań była mobilizacja robotników w regionach zachodnich do przezwyciężenia zacofania społeczno-gospodarczego, restrukturyzacja całego życia społecznego. Dużą pomoc organizacjom partyjnym w rozwiązywaniu tych problemów nieśli członkowie Komsomola i związkowcy, specjaliści, którzy byli stale wysyłani do niemal wszystkich wschodnich regionów ZSRR.

Znaczące zmiany przeszedł przemysł, baza paliwowa, która była słabo rozwinięta. Ponad 2000 przedsiębiorstw przemysłowych zostało wywłaszczonych. Odbudowano dotychczasowe produkcje i zbudowano nowe, powiększono fabryki i zakłady oraz rozwinięto współpracę produkcyjną. Wzrosły płace robotników, wzrosła ich świadomość.

Na wsi nastąpiły znaczące zmiany. Setki tysięcy bezrolnych i bezrolnych gospodarstw chłopskich otrzymało ponad milion hektarów ziemi, znaczną ilość żywego inwentarza, nasion, różnego sprzętu rolniczego, skonfiskowanego od właścicieli ziemskich, burmistrzów, klasztorów i wysokich urzędników państwowych. W celu wsparcia produkcji rolnej powołano MTS, różne regionalne i powiatowe instytucje i organizacje, które świadczyły wiele usług w zakresie rozwoju produkcji roślinnej i hodowli zwierząt. Ważną częścią pracy partii była agitacja na rzecz kolektywnego rolnictwa. Podporządkowano temu doświadczenie Związku Radzieckiego i pomoc materialną ze strony państwa. Jedna część chłopów przyłączyła się do budowy kołchozu, druga czekała na to, co z tego wyniknie. Było też wielu, którzy obawiali się zemsty ze strony uzbrojonych band ukraińskich burżuazyjnych nacjonalistów. Brutalnie maltretowali działaczy, zabijali wielu tych, którzy wstępowali do kołchozów i ich organizatorów, dopuszczali się sabotażu i tak dalej.

Jednak pomimo różnych przeszkód ze strony wrogich elementów, w sferze społecznej w krótkim czasie zrobiono wiele. Mieszkania znacjonalizowane przez wielkich właścicieli ziemskich rozdzielano wśród robotników. Handel państwowy i spółdzielczy wyparł prywatnych kupców, którzy weszli na drogę sabotażu, podnosząc ceny na artykuły spożywcze i przemysłowe. Opieka medyczna stała się bezpłatna. Znacznie wzrosła liczba szpitali, przychodni i przychodni. Wielu pracowników medycznych pochodziło ze wschodnich regionów Ukrainy. Wprowadzono system ubezpieczeń społecznych.

Zjednoczenie zachodnioukraińskich ziem w jedno ukraińskie państwo sowieckie otworzyło szerokie możliwości rozwoju ukraińskiej kultury sowieckiej. Tutejszy system edukacji publicznej został zreorganizowany zgodnie z obecnym systemem w kraju. Każdy, kto chciał, mógł uczyć się w szkole z ukraińskim jako językiem wykładowym, która w rzeczywistości nie istniała przed zjednoczeniem. Wyeliminowano analfabetyzm i niski poziom umiejętności czytania i pisania wśród dorosłej populacji. Na początku roku akademickiego 1940/41 na Ukrainie Zachodniej było 13 uniwersytetów i kilkadziesiąt szkół technicznych.

Odżyła działalność badawcza. We Lwowie otwarto szereg filii instytutów Akademii Nauk ZSRR oraz filię biblioteki akademickiej. Szereg mistrzów słowa artystycznego regionu zostało przyjętych do Związku Pisarzy Radzieckich Ukraińskiej SRR. S. Tudor, P. Kozlanyuk, J. Galan, O. Kobylyanska, O. Gavrilyuk i inni zaczęli swobodnie publikować.

Po raz pierwszy w historii otwarto stacjonarne teatry państwowe. W lwowskim oddziale obwodowym Związku Kompozytorów Radzieckich Ukrainy byli kompozytorzy S. Ludkiewicz, M. Kolessa, E. Kozak, A. Kos-Anatolsky i inni. W twórcze życie republiki włączyli się artyści I. Trusz, O. Kulchytska i A. Manastyrsky. Rozrosła się sieć kultowych placówek oświatowych, stworzono warunki do rozwoju sztuki ludowej.

Podczas lekcji nauczyciel powinien również zwrócić uwagę, że wypaczenia socjalistycznych ideałów, które pojawiły się w naszych krajach! na przełomie lat 20. i 30., już w latach 1939-1941 w pełni zamanifestowały się na Ukrainie Zachodniej. Unifikacja ustroju państwowego i administracji w nowych obwodach sowieckich odbywała się według brutalnych metod administracyjno-dowódczych, powszechnych na Wschodzie. Ponadto nie uwzględniono pewnych różnic w życiu gospodarczym i duchowym, w obyczajach ludowych, co było spowodowane kilkusetletnim oddzieleniem zachodnich i wschodnich części ziem ukraińskich. Wraz z upaństwowieniem wielkiego przemysłu, banków i łączności skonfiskowano małe warsztaty rzemieślnicze i domy prywatne. Ważną rolę w nowym aparacie sowieckim odegrali przywódcy ze wschodnich regionów Ukrainy. Wielu z nich nie znało lokalnej specyfiki, co doprowadziło do poważnych łamania sowieckich praw w zakresie polityki podatkowej, skupu zbóż, przedwczesnej kolektywizacji, którą podjęto w 1940 r., łamiąc, jak za jego czasów na wschodnich terenach, zasady Lenina perswazji i dobrowolności. Ziemia została siłą odebrana chłopom.

Likwidacji starego systemu rządów towarzyszyło wygnanie (niezależnie od poglądów politycznych) pracowników dawnego aparatu państwowego, sądownictwa, prokuratury, policji itp. wraz z rodzinami. Aresztowania i eksmisje rozpoczęły się natychmiast po zjednoczeniu

Ważną częścią pracy partii była agitacja na rzecz kolektywnego rolnictwa. Podporządkowano temu doświadczenie Związku Radzieckiego i pomoc materialną ze strony państwa. Jedna część chłopów przyłączyła się do budowy kołchozu, druga czekała na to, co z tego wyniknie. Było też wielu, którzy obawiali się zemsty ze strony uzbrojonych band ukraińskich burżuazyjnych nacjonalistów. Brutalnie maltretowali działaczy, zabijali wielu tych, którzy wstępowali do kołchozów i ich organizatorów, dopuszczali się sabotażu i tak dalej.

Jednak pomimo różnych przeszkód ze strony wrogich elementów, w sferze społecznej w krótkim czasie zrobiono wiele. Mieszkania znacjonalizowane przez wielkich właścicieli ziemskich rozdzielano wśród robotników. Handel państwowy i spółdzielczy wyparł prywatnych kupców, którzy weszli na drogę sabotażu, podnosząc ceny na artykuły spożywcze i przemysłowe. Opieka medyczna stała się bezpłatna. Znacznie wzrosła liczba szpitali, przychodni i przychodni. Wielu pracowników medycznych pochodziło ze wschodnich regionów Ukrainy. Wprowadzono system ubezpieczeń społecznych.

Zjednoczenie zachodnioukraińskich ziem w jedno ukraińskie państwo sowieckie otworzyło szerokie możliwości rozwoju ukraińskiej kultury sowieckiej. Tutejszy system edukacji publicznej został zreorganizowany zgodnie z obecnym systemem w kraju. Każdy, kto chciał, mógł uczyć się w szkole z ukraińskim jako językiem wykładowym, która w rzeczywistości nie istniała przed zjednoczeniem. Wyeliminowano analfabetyzm i niski poziom umiejętności czytania i pisania wśród dorosłej populacji. Na początku roku akademickiego 1940/41 na Ukrainie Zachodniej było 13 uniwersytetów i kilkadziesiąt szkół technicznych.

Odżyła działalność badawcza. We Lwowie otwarto szereg filii instytutów Akademii Nauk ZSRR oraz filię biblioteki akademickiej. Szereg mistrzów słowa artystycznego regionu zostało przyjętych do Związku Pisarzy Radzieckich Ukraińskiej SRR. S. Tudor, P. Kozlanyuk, J. Galan, O. Kobylyanska, O. Gavrilyuk i inni zaczęli swobodnie publikować.

Po raz pierwszy w historii otwarto stacjonarne teatry państwowe. W lwowskim oddziale obwodowym Związku Kompozytorów Radzieckich Ukrainy byli kompozytorzy S. Ludkiewicz, M. Kolessa, E. Kozak, A. Kos-Anatolsky i inni. W twórcze życie republiki włączyli się artyści I. Trusz, O. Kulchytska i A. Manastyrsky. Rozrosła się sieć kultowych placówek oświatowych, stworzono warunki do rozwoju sztuki ludowej.

Deformacje socjalistycznych ideałów, które wystąpiły w naszych krajach! na przełomie lat 20. i 30., już w latach 1939-1941 w pełni zamanifestowały się na Ukrainie Zachodniej. Unifikacja ustroju państwowego i administracji w nowych obwodach sowieckich odbywała się według brutalnych metod administracyjno-dowódczych, powszechnych na Wschodzie. Ponadto nie uwzględniono pewnych różnic w życiu gospodarczym i duchowym, w obyczajach ludowych, co było spowodowane kilkusetletnim oddzieleniem zachodnich i wschodnich części ziem ukraińskich. Wraz z upaństwowieniem wielkiego przemysłu, banków i łączności skonfiskowano małe warsztaty rzemieślnicze i domy prywatne. Ważną rolę w nowym aparacie sowieckim odegrali przywódcy ze wschodnich regionów Ukrainy. Wielu z nich nie znało lokalnej specyfiki, co doprowadziło do poważnych łamania sowieckich praw w zakresie polityki podatkowej, skupu zbóż, przedwczesnej kolektywizacji, którą podjęto w 1940 r., łamiąc, jak za jego czasów na wschodnich terenach, zasady Lenina perswazji i dobrowolności. Ziemia została siłą odebrana chłopom.

Likwidacji starego systemu rządów towarzyszyło wygnanie (niezależnie od poglądów politycznych) pracowników dawnego aparatu państwowego, sądownictwa, prokuratury, policji itp. wraz z rodzinami. Zaraz po zjednoczeniu rozpoczęły się aresztowania i eksmisje byłych funkcjonariuszy partyjnych burżuazyjnych, dużych i drobnych przedsiębiorców, właścicieli ziemskich i osadników z Polski, przede wszystkim byłych polskich żołnierzy, którzy otrzymali tu ziemię w latach 20. i 30. członków KPZR i członków Zachodu Ukraina, która wcześniej była więźniami politycznymi w polskich więzieniach. Ofiarami stalinizmu była duża liczba intelektualistów – prawników, nauczycieli, profesorów uniwersyteckich, przedstawicieli kultury.

Jako metoda prześladowań politycznych lub kar administracyjnych powszechnie stosowano takie formy represji jak deportacja, czyli eksmisja i wygnanie dużej liczby osób bez podstaw prawnych lub prawnych. Sam fakt deportacji był zbrodnią przeciwko ludzkości, nie mówiąc już o okropnych, nieludzkich metodach jej wykonania. W ten sposób powtórzono to, co zostało nagromadzone podczas dekulakizacji i innych represji we wschodnich regionach Ukrainy w poprzednich latach. W latach 1939-1941 od 10 do 20% ludności zostało deportowanych z Zachodniej Ukrainy na Syberię, Wołgę, Kazachstan i Północ. Zginęło wiele niewinnych osób złapanych podczas Wielkiej Wojny Ojczyźnianej w lokalnych więzieniach, w tym syn wielkiego kamieniarza – Petra Franko, członka Zgromadzenia Narodowego.

Już w pierwszych latach zjednoczenia robotnicy ziem zachodnioukraińskich, przy pomocy ludu radzieckiego, osiągnęli pewien postęp w życiu gospodarczym, politycznym i kulturalnym. Ale zostali przyćmieni przez niesprawiedliwe represje wielu niewinnych ludzi. A jednak zjednoczenie było aktem, który odzwierciedlał aspiracje wielu robotników na Zachodniej Ukrainie, pozwalał zapobiec ich ewentualnemu faszystowskiemu zniewoleniu.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.