Ukraina bierze czynny udział w kształtowaniu warunków politycznych na arenie międzynarodowej, będąc członkiem wielu wpływowych organizacji międzynarodowych, w ramach których prowadzi aktywną pracę, co zresztą odzwierciedla nie tylko ogólne, ale i narodowe interesy naszego państwa.

Na obecnym etapie niezwykle ważną rolę odgrywają organizacje międzynarodowe jako forma współpracy międzynarodowej i dyplomacji wielostronnej. Dla nowoczesnych organizacji międzynarodowych cechą definiującą jest dalszy rozwój ich kompetencji i złożoność struktury. Obecnie łączna liczba takich organizacji zbliża się do 5000, z czego ponad 400 to organizacje międzyrządowe. Dlatego możemy śmiało mówić o światowym systemie organizacji międzynarodowych, w którego centrum znajduje się oczywiście ONZ.

Dziś Ukraina jest pełnoprawnym członkiem społeczności światowej, czego nie można powiedzieć o nie tak odległej przeszłości. Niepodległość Ukrainy, podobnie jak wiele innych kwestii, podniosła szereg kwestii w dziedzinie stosunków międzynarodowych. To jest rozwój własnej pozycji, stylu i umiejętności w relacjach ze światem zewnętrznym, to nowy, samodzielny typ relacji z byłym Związkiem Radzieckim, tzw. „bliską zagranicą”, to z resztą Ukrainy integracja w procesy integracyjne wśród rozwiniętych krajów europejskich.

Suwerenność państwa oznacza między innymi niezależność jego polityki zagranicznej. Nabywanie przez Ukrainę cech państwa w pełni rozwiniętego, podmiotu stosunków międzynarodowych, odbywa się w dość złożonych, sprzecznych i do pewnego stopnia wyjątkowych warunkach. Po długim okresie monopolu kręgów rządzących w ustalaniu kursu polityki zagranicznej, w jej kształtowanie zaangażowane są siły o odmiennych, często przeciwstawnych stanowiskach społeczno-politycznych, co komplikuje kształtowanie się narodowego kursu w stosunkach międzynarodowych naszego kraju.

Główne normy prawne kształtowania się Ukrainy jako podmiotu stosunków międzynarodowych zawarte są w Deklaracji suwerenności państwowej Ukrainy, która zawiera specjalny rozdział dziesiąty „Stosunki międzynarodowe”, w którym stwierdza się, że Ukraina jako podmiot prawa międzynarodowego ma bezpośrednie stosunki z innymi Ukraina jest równoprawnym uczestnikiem komunikacji międzynarodowej i aktywnie przyczynia się do umacniania ogólnego pokoju i bezpieczeństwa międzynarodowego, uczestniczy w procesie paneuropejskim i strukturach europejskich”.

Dziś Ukraina jest członkiem ponad 40 międzynarodowych i pozarządowych organizacji międzynarodowych.

Od czasu uzyskania niepodległości wzrosła autorytet Ukrainy jako członka wielu uniwersalnych organizacji międzynarodowych, w fundacjach których uczestniczyła (ONZ itp.). Nasz kraj jest członkiem prestiżowych organizacji międzynarodowych, m.in. Międzynarodowego Funduszu Walutowego, Międzynarodowego Banku Odbudowy i Rozwoju. Państwo ukraińskie zostało pełnoprawnym członkiem Organizacji Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie (OBWE), podpisało dokumenty o współpracy i partnerstwie z Unią Europejską (UE), NATO, Unią Zachodnioeuropejską (UZE). Włożono wiele wysiłku, aby stać się pełnoprawnym członkiem tak wpływowej międzynarodowej instytucji regionalnej, jaką jest Rada Europy (RE).

Szczególne i poczesne miejsce w polityce zagranicznej Ukrainy zajmuje współpraca z ONZ. Ukraińcy mogą być dumni z tego, że ich kraj był jednym z członków założycieli tej globalnej organizacji międzynarodowej. Kiedyś, w ciągu pierwszych 45 lat istnienia ONZ, Ukraina wykazała wiele inicjatyw w rozwoju spraw międzynarodowych, będąc w ONZ. Jednak zdaniem wielu ukraińskich uczonych i dyplomatów, w tym Stałego Przedstawiciela Ukrainy przy ONZ Wiktora Batiuka, obecność naszego kraju w ONZ jest bardzo ograniczona i zniekształcona. Delegacja Ukrainy mogła bronić własnych interesów pod ścisłym nadzorem „starszego brata”, bo dzięki angielskiemu alfabetowi delegacja ZSRR znajdowała się zawsze bezpośrednio na prawo od Ukraińca.

O miejscu i roli Ukrainy w ONZ przed ogłoszeniem niepodległości były minister spraw zagranicznych A. Zlenko powiedział: „Jesteśmy znani w ONZ jako kraj, który w całej historii ONZ wniósł znaczący wkład w rozbrojenie, rozważenie szeroki zakres problemów gospodarczych, społecznych, zagadnień walki z kolonializmem, rasizmem, apartheidem, wspierał walkę zniewolonych narodów o ich wyzwolenie.” Proklamacja niepodległości Ukrainy zbiegła się w czasie z odrodzeniem Organizacji Narodów Zjednoczonych, która umożliwiła jej w nowej roli samodzielnego wypowiadania się na arenie międzynarodowej, przystąpienie do społeczności międzynarodowej.

Dla Ukrainy, dążącej do silnej pozycji w światowych organizacjach międzynarodowych i prowadzenia własnego kursu polityki zagranicznej, członkostwo w ONZ jest jednym z warunków międzynarodowych gwarantów jej bezpieczeństwa narodowego. Jeśli przed rozpadem ZSRR bezpieczeństwo Ukrainy gwarantowała potęga militarna Związku Radzieckiego, ATS, to wraz z ogłoszeniem niepodległości ONZ pozostaje prawie jedyną strukturą zdolną do udzielenia Ukrainie konkretnej pomocy w zapewnieniu jej integralności terytorialnej .

Transformacja Ukrainy w niezależną demokrację otwiera dla niej przestrzeń do udowodnienia, że jest ważnym czynnikiem w życiu międzynarodowym. Lata, które minęły od uzyskania niepodległości pokazały, że pozycja Ukrainy w ONZ jest szanowana, a jej interesy są brane pod uwagę przy podejmowaniu ważnych decyzji.

Przekonującym tego dowodem są na przykład jednoczesne wybory Ukrainy do tak ważnych organów ONZ, jak Fundusz Kryzysowy ONZ na rzecz Dzieci, Komisja Praw Człowieka. Fakty, takie jak członkostwo Ukrainy w Radzie Gospodarczej i Społecznej ONZ, Komitet ONZ ds. Składek, Rada Gubernatorów ONZ, Zarząd Funduszu ONZ na rzecz Dzieci oraz włączenie Ukrainy do Programu Narodów Zjednoczonych ds. Rozwoju przemawiają na korzyść ukraińskiej dyplomacji.

O ważnej pozycji Ukrainy w ONZ świadczy fakt, że (trzecie co do wielkości państwo nuklearne) w historii ludzkości dobrowolnie zrezygnowała z broni jądrowej, przystąpiła do Układu o nierozprzestrzenianiu broni jądrowej (NPT), ratyfikowała strategiczną Traktat o ofensywnych redukcjach. Umożliwiło to prezydentowi Ukrainy Leonidowi Kuczmie, przemawiając na specjalnej uroczystej sesji Zgromadzenia Ogólnego ONZ z okazji 50-lecia ONZ 22 października 1995 r., zaproponowanie specjalnego statusu z międzynarodowymi gwarancjami bezpieczeństwa, skonsolidowanymi finansami i technicznymi pomoc, zachęty moralne dla krajów, które wyrzekły się broni jądrowej poprzez realizację nowego programu ONZ „Świat XXI wieku bez broni jądrowej”.

Ukraina jest członkiem UNESCO od 12 maja 1954 roku. W latach powojennych została wybrana do kilku organów UNESCO i Rady Wykonawczej (1980-1985). Ukraina jest członkiem Międzynarodowego Komitetu Rządowego, Międzyrządowego Programu Informatycznego, Międzynarodowej Rady Koordynacyjnej Programu Człowieka i Biosfery (IAB) oraz Europejskiej Komisji Gospodarczej ONZ. W sumie Ukraina uczestniczy w działaniach ponad 60 organizacji ONZ (MAEA, UNIDO, ILO, Air Force itp.). Wybór ministra spraw zagranicznych Ukrainy H. Udowenko na Przewodniczącego 52. sesji Zgromadzenia Ogólnego ONZ świadczy o stale rosnącym autorytecie Ukrainy na arenie międzynarodowej.

Ukraina aktywnie uczestniczy w działaniach pokojowych ONZ i prowadzi politykę zagraniczną prawdziwie niezależną od poszczególnych państw lub grup państw.

Ukraina nadal dąży do zapewnienia politycznego, ideologicznego i organizacyjnego wpływu na ONZ poprzez opracowywanie i przedstawianie inicjatyw i propozycji, które z jednej strony odpowiadają interesom narodowym naszego kraju, a z drugiej odzwierciedlają trendy ONZ na obecny etap. Przykładem takich propozycji było przygotowanie i przyjęcie z inicjatywy Ukrainy Konwencji o ochronie personelu sił pokojowych ONZ. Ukraina wspiera zbiorowe wysiłki na rzecz zachowania międzynarodowego pokoju i bezpieczeństwa oraz jest aktywnie zaangażowana w operacje ONZ od początku kryzysu w byłej Jugosławii, która liczy ponad 1200 żołnierzy ukraińskich.

Ukraina jest członkiem „nowego Związku Radzieckiego”, czyli Wspólnoty Niepodległych Państw, która powstała w grudniu 1991 roku. Rząd naszego kraju postrzega WNP jako mechanizm międzynarodowy, który uzupełnia i koordynuje proces tworzenia jakościowo nowych stosunków dwustronnych z niepodległymi państwami powstałymi w byłym Związku Radzieckim i ma na celu promowanie bardziej skutecznych rozwiązań problemów wynikających z rozpadu ZSRR. Ukraina stawia przede wszystkim na ekonomiczną wykonalność WNP, rozwój stosunków handlowych i gospodarczych między państwami członkowskimi Wspólnoty Narodów. Ukraina postrzega współpracę w ramach WNP we wszystkich sferach współpracy przez pryzmat własnych interesów narodowych, uznając jednocześnie jako niezależne państwo prawo do samodzielnego kształtowania stanowiska w sprawie aktywnej i elastycznej polityki w ramach Rzeczypospolitej, realizacji interesów narodowych.

Ukraina sprzeciwia się przekształceniu WNP w podmiot państwowy z własnymi władzami i zarządem, nadając jej status podmiotu prawa międzynarodowego. Dlatego Ukraina będzie unikać dalszego udziału w instytucjonalizacji form współpracy międzypaństwowej, które mogą przekształcić WNP w strukturę ponadnarodową. W przypadku, gdy taki trend stanie się dominujący, zastrzega sobie prawo do ponownego rozważenia swojego stosunku do uczestnictwa we wspólnocie.

W dziedzinie gospodarki Ukraina wybrała i broni linię tworzenia własnego otwartego systemu gospodarczego, udziału w rynkach międzyregionalnych, wśród których poczesne miejsce powinien zajmować wspólny rynek Rzeczypospolitej, niepodległych państw, jako równorzędnego stowarzyszenia integracji gospodarczej. Ukraina opowiada się za zrównoważoną działalnością gospodarczą wszystkich bez wyjątku państw WNP, co wymaga rewizji starych i przejścia do nowych form integracji.

W sferze wojskowo-politycznej Ukraina stoi na stanowisku nieuczestniczenia w porozumieniach o charakterze wojskowo-politycznym w przestrzeni geopolitycznej byłego ZSRR. Takie porozumienia byłyby sprzeczne z dążeniem Rady Najwyższej do uzyskania w przyszłości statusu neutralnego.

Ukraina nie ma roszczeń terytorialnych do wszystkich państw sąsiednich, w tym państw członkowskich WNP. Jednocześnie uważa, że jej granice państwowe, które ukształtowały się podczas rozpadu ZSRR, są nienaruszalne.

Zgodnie z kursem WNP Ukraina nie podpisała Porozumienia o Połączonych Siłach na Rzecz Przemian (14 lutego 1992 r., Mińsk), Układu o bezpieczeństwie zbiorowym (15 maja 1992 r., Taszkent), Karty Wspólnoty Niepodległych Państw (styczeń 22, 1993).., Mińsk) oraz szereg innych dokumentów, które przewidywały utworzenie organów ponadnarodowych.

Rozpatrując kwestię unii gospodarczej, podpisane deklaracje i decyzje o jej utworzeniu (14 maja 1993 r., Moskwa) Prezydent Ukrainy, zgodnie ze stanowiskiem Rady Najwyższej, ostrzegł, że Ukraina nie popiera terminu „unia” . „Wspieramy integrację, procesy integracyjne” – powiedział prezydent. bo to zagraża suwerenności. „

Tym samym Ukraina, prowadząc wśród państw WNP „grupę niezaangażowaną” (do której należy również Mołdawia i Azerbejdżan), sprzeciwiając się powstawaniu jakichkolwiek ponadnarodowych organów czy mechanizmów wojskowo-politycznych, nasze państwo coraz bardziej determinuje, czy WNP pozostanie wolne stowarzyszenie gospodarcze lub przekształcić się w ścisłą konfederację wojskowo-polityczną. Bez Ukrainy nowy Związek Radziecki jest niemożliwy. Biorąc pod uwagę, że Białoruś łączy się z Rosją, pozycja Ukrainy jest jeszcze ważniejsza. Unikając instytucjonalizacji WNP jako mechanizmu bezpieczeństwa, Ukraina musi jednocześnie rozwijać współpracę gospodarczą z Rosją i innymi państwami byłego Związku Radzieckiego.

Ukraińscy przywódcy oczekują, że Światowa Organizacja Handlu (WTO), do której Ukraina jest gotowa przystąpić, odegra ważną rolę w rozwijaniu i dywersyfikacji międzynarodowych powiązań handlowych i gospodarczych. Osobno chodzi o chęć wzmocnienia wsparcia informacyjnego polityki zagranicznej Ukrainy poprzez mechanizmy i możliwości, które istnieją w ONZ. Konieczne jest wypełnienie luki informacyjnej, jaka istnieje w związku z wydarzeniami na Ukrainie.

Udział Ukrainy w ONZ jest jednym z najbardziej dochodowych politycznie mechanizmów polityki zagranicznej Ukrainy. Wkład Ukrainy do ONZ na mieszkańca wynosi około 86 centów rocznie – czyli cała suma użytecznych działań ONZ, od niebieskich hełmów po szczepionkę przeciw błonicy, kosztowała obywatela Ukrainy o miesiąc mniej niż podróż komunikacją miejską.

Oczywiście współpraca Ukrainy z ONZ nie jest jednostronna. Niektóre nagrody pochodzą również od organizacji strukturalnych w Genewie. Jeśli weźmiemy pod uwagę ekonomiczny aspekt tego zwrotu, to jest wiele projektów skoncentrowanych na udzielaniu tej pomocy. Obejmuje to pomoc w opracowaniu i wdrożeniu polityki restrukturyzacji gospodarki i niektórych branż (hutnictwo, energetyka) oraz we wdrażaniu prywatyzacji i rozwoju biznesu. Z pomocą Międzynarodowej Organizacji Pracy przeprowadzono kompleksowe badanie rynku pracy na Ukrainie i sformułowano zalecenia dotyczące rozwiązywania istotnych problemów społecznych.

Przyjęcie do Rady Europy było ważnym wydarzeniem w życiu politycznym Ukrainy. Nasze państwo zostało 37. członkiem tej autorytatywnej organizacji i piątym wśród byłych republik ZSRR (po Łotwie, Litwie, Estonii i Mołdawii).

Celem Rady Europy, zgodnie z ustanawiającym ją Traktatem, jest osiągnięcie większego stopnia spójności i spójności państw członkowskich w oparciu o wspólne zasady i ideały, na których opierają się cywilizacja i demokracja Zachodu oraz promowanie ich postęp gospodarczy i społeczny. W tym celu Państwa-Strony powinny, za pośrednictwem Rady Europy, zawierać umowy i podejmować wspólne działania w dziedzinie gospodarczej, społecznej, kulturalnej, naukowej, prawnej i administracyjnych oraz rozwijać prawa człowieka i podstawowe wolności. Głównymi organami Rady Europy są Komitet Ministrów, złożony ze wszystkich ministrów spraw zagranicznych oraz Zgromadzenie Parlamentarne.

Aby zostać przyjętym do Rady Europy, należy przestrzegać trzech kluczowych zasad: kraj kandydujący musi być legalny, szanować prawa człowieka i mieć pluralistyczną demokrację.

Ukraina sukcesywnie zdobywa ten status, krok po kroku od czasu uzyskania niepodległości. Już w grudniu 1991 r., tuż po referendum potwierdzającym Deklarację Niepodległości, Ministerstwo Spraw Zagranicznych Ukrainy zwróciło się do Sekretarza Generalnego Rady Europy z propozycją przeprowadzenia rozmów w sprawie określenia zakresu i form współpracy. Od tego czasu rozpoczął się nadchodzący ruch. Na zaproszenie Rady Europy delegacje parlamentarne Ukrainy odwiedziły stolicę zintegrowanej Europy, Strasburg oraz złożyły rewizyty w Kijowie przywódców Rady Europy. Nasz kraj otrzymał status „kraju specjalnie zaproszonego” 16 września 1992 roku. Ukraina została włączona do kilku programów pod auspicjami tej organizacji, została również przyjęta jako członek stowarzyszony Rady Europy w Komisji na rzecz Demokracji przez Prawo (Komisja Wenecka) do monitorowania wdrażania norm prawnych, które są gwarantem demokracji.

Rada Europy działa w trzech kluczowych obszarach: rozwój demokracji, ochrona praw człowieka i rządy prawa. Ukraina, wchodząc na drogę przystąpienia do Rady Europy, dokłada znacznych starań, aby trzymać się tych kierunków.

Eksperci Rady Europy wyrażają dążenie naszego państwa do dostosowania swojego ustawodawstwa do międzynarodowych norm i standardów, zwłaszcza zawartych w Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka, międzynarodowych paktach praw człowieka, dokumentach końcowych OBWE i konwencjach Rady Europy. Jednocześnie Ukraina wzbogaca wspólnotę europejską o własne doświadczenie rozwiązywania problemów w sposób cywilizowany w złożonym procesie transformacji społeczeństwa, którego nie zna praktyka światowa.

Chodzi nie tylko o przekształcenie gospodarki scentralizowanej w cywilizowaną, rynkową, ale także, powiedzmy, o doświadczenie budowania relacji międzyetnicznych w wieloetnicznym społeczeństwie ukraińskim. Stabilność w tym regionie Europy tłumaczona jest przez międzynarodowych ekspertów jako wyważona, pozytywna polityka narodowa Ukrainy, zgodna z normami Konwencji Ramowej o Ochronie Mniejszości Narodowych (do której Ukraina przystąpiła 15 września 1995 r.). Ogólnie rzecz biorąc, przystąpienie Ukrainy do Rady Europy oznacza konieczność przystąpienia do ponad 150 konwencji działających w ramach Rady Europy dotyczących praw człowieka w takim czy innym obszarze.

Ukraińscy przywódcy mają nadzieję, że Rada Europy udzieli Ukrainie pomocy w dostosowaniu jej ustawodawstwa krajowego do standardów europejskich, w szczególności w zakresie opracowywania projektów procedur cywilnych i cywilnych. Kodeksy postępowania administracyjnego i administracyjnego, które będą stanowić istotny wkład w kształtowanie ram prawnych naszego państwa. Rada Europy jest gotowa pomóc w ustaleniu mechanizmu działania Sądu Konstytucyjnego Ukrainy.

Przystąpienie Ukrainy do Rady Europy oznacza zatem rozszerzenie przestrzeni demokratycznej na wschód.

Ponadto Ukraina, która ma ogromny naukowy, techniczny, intelektualny potencjał produkcyjny, otwiera nowe możliwości wzbogacania kultury europejskiej.

Członkostwo w Radzie Europy musi również przynosić wymierne korzyści gospodarcze, od promowania reform gospodarczych po ochronę komunikacji komputerowej i zapewnianie psich korzyści w sferze handlowej i gospodarczej.

Ważnym obszarem integracji ze strukturami europejskimi jest oczywiście współpraca Ukrainy z Unią Europejską, powstałą na podstawie porozumień z Maastricht poprzez połączenie w 1993 roku Europejskiej Unii Gospodarczej (EWG) i Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFTA). .

Ta potężna unia polityczna i walutowo-finansowa zapewnia nie tylko wspólną politykę zagraniczną w dziedzinie obronności, ale także wspólne wysiłki na rzecz ochrony środowiska, walki z przestępczością, integracji stosunków handlowych 3 1 stycznia 1993 roku w ramach „jednolitej przestrzeni europejskiej””, Tam, gdzie mieszka 380 milionów ludzi, ludzie zaczęli się swobodnie przemieszczać, bez żadnych podatków i ograniczeń – towarów i kapitału. Ten gigantyczny „supermarket” odpowiada za 42% światowego handlu. Wspólna Przestrzeń Gospodarcza w Europie Zachodniej przewiduje również ujednolicenie ustawodawstwa krajowego. W połowie lat 90. wyznaczono główne cele Unii Europejskiej: zapewnienie wzrostu gospodarczego i zatrudnienia, zapewnienie bezpieczeństwa w Europie, promowanie różnorodności kulturowej w Europie, poprawę struktur UE.

W specjalnej deklaracji w sprawie powstania UE państwa członkowskie Unii wyraziły gotowość nawiązania dialogu „w duchu współpracy” z krajami Europy Wschodniej, w tym z Ukrainą. W duchu deklaracji w maju 1994 r. parafowano w Kijowie umowę o partnerstwie i współpracy między Ukrainą a Unią Europejską, a następnie podpisano ją w Luksemburgu, gdzie odbyło się posiedzenie Rady Ministrów Spraw Zagranicznych UE. Był to pierwszy taki dokument w stosunkach Unii Europejskiej z krajami WNP. Umowa ta przewiduje wzajemne zapewnienie najwyższego uprzywilejowania w handlu, zniesienie kontyngentów importowych przy zawieraniu odrębnych umów handlowych.

Pod koniec 1994 roku Parlament Europejski zapowiedział udzielenie pomocy makrofinansowej naszemu krajowi w wysokości 85 mln ECU na wzmocnienie gospodarki rynkowej.

W czerwcu 1995 roku Ukraina podpisała dwustronną umowę przejściową w sprawie handlu i spraw z nim związanych z Unią Europejską. Dokument ten był pierwszą taką umową zawartą z nowo niepodległym państwem. Strony zapewniły sobie wzajemnie korzystne warunki handlu, umowa otwiera możliwość prowadzenia handlu bez ograniczeń ze wszystkimi krajami europejskimi, w tym tekstyliami, produktami rolnymi itp.

Długofalowym celem Ukrainy jest uzyskanie statusu równoprawnego członka UE i innych struktur europejskich, średnioterminowo stworzenie strefy wolnego handlu z UE i uzyskanie członkostwa stowarzyszonego w Unii. Negocjacje w sprawie utworzenia takiej strefy planowane są na 1998 rok.

W połowie lat 90. nastąpiła pozytywna tendencja w stosunkach między Ukrainą a Unią Europejską. Spotkania z trojką UE stały się regularne. Odbyły się pierwsze spotkania Rady Współpracy. W Brukseli otwarto Stałą Misję Ukrainy przy UE. Powołano Komitet Łącznikowy UE.

W szerokiej orientacji geopolitycznej Ukrainy w ostatnich latach największy postęp dokonał się w stosunkach z Organizacją Traktatu Północnoatlantyckiego. lub, jak to jest w skrócie, NATO. Jej działalność jako przeciwwagi dla bloku sowieckiego zaznaczyła się podpisaniem 4 kwietnia 1949 r. traktatu waszyngtońskiego Stanów Zjednoczonych, Kanady i 10 krajów Europy Zachodniej. Grecja i Turcja przystąpiły do Sojuszu w 1952 roku, Niemcy w 1955, a Hiszpania w 1982 roku. NATO jest organizacją międzyrządową, której głównym zadaniem na mocy traktatu jest łączenie sił w celu prowadzenia obrony zbiorowej oraz utrzymania pokoju i bezpieczeństwa. O ile wcześniej warunki zimnej wojny prowadziły do dominacji problematyki obronno-wojskowej w działaniach NATO w pierwszych latach jego istnienia, o tyle militarno-polityczne i polityczne aspekty funkcjonowania organizacji stopniowo się zwiększały.

Bezpośrednie stosunki Ukrainy z NATO rozpoczęły się wizytą organizacji w Kijowie w dniach 22-23 lutego 1992 r. 8 lipca 1992 r. prezydent Ukrainy L. Krawczuk odwiedził siedzibę Sojuszu. Nasze państwo zaczęło brać czynny udział w działalności RPAS. W lutym 1994 r. minister spraw zagranicznych A. Zlenko podpisał Dokument Ramowy Porozumienia o Partnerstwie dla Pokoju, a 25 maja 1994 r., po przedstawieniu Ukrainie dokumentu prezentacyjnego dotyczącego udziału Ukrainy w porozumieniu, rozpoczęła się praktyczna współpraca.

Podpisanie 10 czerwca 1996 roku Indywidualnego Programu Partnerstwa z NATO wskazuje na szczególny stosunek Organizacji Traktatu Północnego do Ukrainy. Pomyślny rozwój współpracy umożliwił jej podniesienie na wyższy poziom – 9 lipca 1997 r. w Madrycie prezydent Leonid Kuczma i przywódcy 16 państw NATO podpisali „Kartę o specjalnym partnerstwie między Ukrainą a Organizacją Traktatu Północnoatlantyckiego”. ”.

Zwiększenie uwagi dla naszego kraju wynika z faktu, że „niezależna, demokratyczna i stabilna Ukraina jest jednym z kluczowych czynników zapewniających stabilność w Europie Środkowo-Wschodniej i na całym kontynencie”. W celu wypracowania form organizacyjnych wzajemnej współpracy w Kwaterze Głównej NATO w Brukseli została powołana wojskowa misja łączności Ukrainy, a Komisja NATO-Ukraina rozpoczęła działalność w październiku 1997 roku. Na Ukrainie została powołana Państwowa Międzyresortowa Komisja ds. Współpracy z NATO pod przewodnictwem sekretarza Rady Bezpieczeństwa Narodowego i Obrony V. Horbulina. W okresie poprzedzającym szczyt w Madrycie 7 maja 1997 r. sekretarz generalny NATO H. Solana i minister spraw zagranicznych H. Udovenko otworzyli w Kijowie pierwsze Centrum Informacji i Dokumentacji Sojuszu w Europie Wschodniej.

Innymi słowy, można śmiało powiedzieć, że Ukraina aktywnie współpracuje z tą organizacją międzynarodową od niedawna od nawiązania formalnych stosunków z NATO. Wspólne manewry wojskowe, przewidziane w porozumieniach Partnerstwa dla Pokoju, stały się regularnością zarówno na Ukrainie, jak iw NATO oraz innych krajach, które do nich przystąpiły.

Wspólne ćwiczenia, takie jak „Tarcza Pokoju” na poligonie Jaworowa w obwodzie lwowskim (maj 1995 i 1996), jesienne aliantów 95 w głównej bazie morskiej USA w Karolinie Południowej (wrzesień 1995) zakończyły się sukcesem. z udziałem delegacji ukraińskiej w Kwaterze Głównej NATO w Brukseli w kwietniu 1997 r. o modelach rozwiązywania kryzysów regionalnych) itp. Ćwiczenia Sea Breeze na Morzu Czarnym i na składowisku Shiroky Lan w obwodzie mikołajowskim nabrały szczególnego znaczenia politycznego, pomimo znacznego sprzeciwu sił lewicowych w Radzie Najwyższej i części ludności Krymu.

Priorytetowymi obszarami regionalnymi polityki zagranicznej Ukrainy są działania w ramach Organizacji Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie (OBWE), Północnoatlantyckiej Rady Współpracy (NACC) oraz Zgromadzenia Północnoatlantyckiego (AP).

Na spotkaniu w Budapeszcie w 1994 r. zaproponowano dokładniejsze zbadanie całego systemu bezpieczeństwa w Europie. Ukraina wysunęła pomysł podjęcia decyzji o powołaniu specjalnej grupy przedstawicieli ONZ, NATO, UE, UZE i OBWE, która miałaby rozpocząć prace nad porozumieniem między tymi strukturami w sprawie podziału odpowiedzialności między nimi i zdefiniowania stref wpływów.

W trakcie dyskusji i konsultacji stało się jasne, że nie wszystkie organizacje (zwłaszcza NATO) są gotowe do szczegółowego rozważenia wszystkich aspektów takiej współpracy.

Ukraina opowiada się za dalszym wzmocnieniem instytucji OBWE, usprawnieniem działań i zwiększeniem skuteczności jej mechanizmów, zwłaszcza w zakresie dyplomacji prewencyjnej.

Przez kilka lat, dzięki współpracy z WHO, realizowano znaczący program pomocy w przezwyciężaniu skutków katastrofy w Czarnobylu, który obejmował specjalistyczne badania lekarskie różnych grup, otrzymał pokaźną ilość sprzętu, leków, kilka milionów dolarów.

Stałe dochody z wymiany walut przyczyniają się do Światowej Organizacji Własności Intelektualnej (WIPO), promując patenty, ochronę znaków towarowych i inne.

Stwierdzamy zatem, że Ukraina bierze czynny udział w kształtowaniu środowiska politycznego na arenie międzynarodowej, będąc członkiem wielu wpływowych organizacji międzynarodowych, w ramach których prowadzi aktywną pracę, co zresztą odzwierciedla nie tylko interesy ogólne, ale także narodowe. stan. Od czasu uzyskania niepodległości Ukraina stała się członkiem wpływowych organizacji międzynarodowych, jedna z pierwszych byłych republik radzieckich, która przemawia na korzyść naszego państwa, jest wyznacznikiem rosnącego autorytetu Ukrainy w świecie. Ale według starożytnej mądrości jakość jest lepsza niż ilość. Dlatego moim zdaniem Ukraina powinna przede wszystkim usprawnić i wzmocnić swoją pracę w organizacjach, których jest już członkiem, a następnie rozważyć możliwość przystąpienia do innych organizacji międzynarodowych. Dotyczy to zwłaszcza UE i NATO. Jednak trudna obecna sytuacja geopolityczna nie pozostawia naszym politykom wyboru, zmuszając ich do niejako reakcji na sytuację, położenie głównych sił na świecie. Nic więc dziwnego, że w niedalekiej przyszłości może wzrosnąć liczba organizacji międzynarodowych, których członkiem jest Ukraina.

Lista referencji

  1. Polityka i czas w 1998 roku №№2.4, 8.9.
  2. Polityka i czas 1993 №№ 2,8, 9.
  3. Ukraina w społeczności światowej. – MSZ -K. 1996
  4. Udział Ukrainy w działaniach pokojowych ONZ. – Użhorod 1995.
  5. Ukraina i ONZ – Ministerstwo Spraw Zagranicznych -K. 1995
  6. Rola i miejsce Ukrainy w świecie // Kurier Rządowy. 1996 27 lipca.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.