Kupno i sprzedaż towarów. Zawarcie umowy. Wypełnienie zobowiązań wynikających z umowy. Konsekwencje niewykonania umowy. Niemożność wykonania. Transport międzynarodowy. Ubezpieczenie. Zapłata. Podstawa prawna płatności. Gwarancje i finansowanie zakupu i sprzedaży. Przechowywanie towarów w magazynie. Frymarczenie. Frymarczenie. Transfer technologii

Kupno i sprzedaż towarów

Wśród różnych transakcji handlowych umowa sprzedaży jest jedną z najczęstszych. Na podstawie umowy sprzedaży sprzedający zobowiązuje się do przekazania towaru kupującemu, a kupujący zobowiązuje się do zapłaty uzgodnionej ceny.

W handlu, a zwłaszcza w międzynarodowym, bardzo często nabywca towaru jest daleko. W takim przypadku ważna staje się kolejność przekazania towaru kupującemu.

Główne różnice między sprzedażą „krajową” a sprzedażą międzynarodową:

  • sprzedaż krajowa jest zwykle regulowana przez jedno państwo, podczas gdy sprzedaż międzynarodowa jest regulowana przez dwa (lub więcej) państwa;
  • w przypadku międzynarodowego zakupu i sprzedaży wartość towaru jest obliczana przez dwie (lub więcej) strony;
  • w sprzedaży międzynarodowej należy wziąć pod uwagę, które umowy międzyrządowe mogą wpływać na prawa i obowiązki stron.

Przy zawieraniu międzynarodowej umowy sprzedaży warto pamiętać o następujących postanowieniach.

1) Imię (nazwiska, imiona) oraz inne dane stron (telefon, fax, adres e-mail).

2) Opis towaru.

3) Ilość towaru (w umowach przewidujących dostawę towaru w kilku etapach – ilość towaru na każdym etapie).

4) Czas dostawy (w umowach przewidujących dostawę towaru w kilku etapach – czas dostawy na każdym etapie).

5) Sposób i miejsce dostawy, a także w razie potrzeby wykaz dokumentów dotyczących towaru, które sprzedawca musi posiadać.

6) Cena.

7) Termin płatności.

8) Sposób i miejsce płatności (w tym waluta płatności, a także korekta kwoty o inflację).

9) Wymagania ubezpieczeniowe.

10) Gwarancja wykonania przez sprzedającego (akredytywa rezerwowa).

11) Gwarancja zapłaty przez kupującego (akredytywa dokumentowa).

12) Odprawa celna towaru w kraju sprzedawcy.

13) Odprawa celna towaru w kraju kupującego (w tym zapłata ceł, opłat, podatków itp.).

14) Prawa kupującego w przypadku naruszenia umowy przez sprzedającego:

  • nie dostawa towarów;
  • niekompletna dostawa towarów;
  • opóźniona dostawa towarów;
  • dostawa towarów uszkodzonych, niskiej jakości lub nie tych, które zostały określone w umowie.

15) Ryzyko przypadkowej utraty mienia.

16) Uprawnienia sprzedającego w przypadku naruszenia umowy przez kupującego:

  • odmowa przyjęcia towaru;
  • brak płatności lub opóźnienia w płatnościach.

17) Rozwiązanie lub rozwiązanie umowy:

  • kiedy i w jakich okolicznościach;
  • jakie są warunki wypowiedzenia lub rozwiązania umowy.

18) tryb obliczania strat.

19) Wypełnienie zobowiązań wynikających z umowy w naturze (tj. dostawa takich towarów, które zostały określone w umowie).

20) Inne środki ochrony.

21) Niezdolność do wykonania (siła wyższa, niewykonalność handlowa, inne przyczyny).

22) Prawa osób trzecich, obowiązki osób trzecich.

23) Konsekwencje upadłości sprzedającego.

24) Konsekwencje upadłości kupującego.

25) Wybór prawa właściwego.

26) Rozstrzyganie sporów:

  • arbitraż;
  • wybór sądu (który sąd powinien rozstrzygnąć spór).

27) Powiadomienie:

  • w jakiej formie;
  • kiedy i gdzie powinny być przekazywane.

28) Zmiany lub jednostronne rozwiązanie umowy.

29) Język umowy.

30) Jakie dokumenty iw jakim języku składają się na oficjalny tekst umowy.

Jak widać z tej listy, przy zawieraniu i wykonywaniu międzynarodowej umowy sprzedaży może pojawić się wiele pytań, w tym:

  • co jest wymagane, aby umowa została uznana za zawartą;
  • kiedy przechodzi własność towarów;
  • gdy minie ryzyko przypadkowej utraty towaru;
  • kto jest zobowiązany do ubezpieczenia towaru i opłacenia ubezpieczenia;
  • kto jest zobowiązany do zorganizowania transportu towarów i zapłaty za transport;
  • kto jest zobowiązany do uiszczania ceł, podatków, opłat;
  • gdy uzna się, że strona umowy wypełniła wszystkie swoje zobowiązania wynikające z zawarcia umowy;
  • konsekwencje niewykonania umowy;
  • niezdolność do wykonania.

W różnych krajach obowiązują różne przepisy dotyczące kwestii, które mogą pojawić się podczas zawierania i wykonywania międzynarodowych umów sprzedaży. Takie różnice szkodzą jedynie handlowi międzynarodowemu – powodują niepotrzebne komplikacje. Handlowcy zawsze są zainteresowani tym, aby wiedzieć z wyprzedzeniem, jak ich działania zostaną potraktowane w przypadku sporu.

Naukowcy, prawnicy, politycy, menedżerowie od dawna starają się przezwyciężyć te trudności i uprościć proces handlowy. Prace te były prowadzone zarówno na poziomie prywatnym, jak i międzypaństwowym.

Na poziomie prywatnym główną rolę pełni Międzynarodowa Izba Handlowa (Paryż). Już w połowie XX wieku Międzynarodowa Izba Handlowa opracowała Ujednolicone Warunki Handlowe („Incoterms”).

Formuły handlowe. Incoterms to typowe warunki umowy sprzedaży. Zasady Incoterms obowiązują we wszystkich przypadkach, w których strony powołały się na nie w umowie.

Incoterms mogą być stosowane przy zawieraniu umów sprzedaży, które wymagają od sprzedającego przewiezienia towaru dowolnym środkiem transportu, jak również przy umowach, w których kupujący odbiera towar w magazynie sprzedającego.

Interpretacja i stosowanie umowy handlowej może być utrudnione, zarówno ze względu na niejasność niektórych jej postanowień, jak i na fakt, że niektóre kwestie po prostu nie są w niej przewidziane.

Incoterms zawiera kilka opcji rozwiązania następujących typowych problemów, które powodują trudności w interpretacji i stosowaniu umowy:

  • kiedy przechodzi własność towarów;
  • kiedy minie ryzyko przypadkowej utraty towaru;
  • kto jest zobowiązany do ubezpieczenia towaru i opłacenia ubezpieczenia;
  • kto jest zobowiązany do zorganizowania transportu towarów i zapłaty za transport;
  • kto jest zobowiązany do uiszczania ceł, podatków, opłat.

Obecnie istnieje kilka wydań Incoterms. Różnice między nimi nie są zbyt duże. Możesz użyć dowolnej z tych edycji. Najnowsza jest edycja Incoterms z 2000 roku.

Incoterms zawiera trzynaście standardowych warunków zakupu i sprzedaży towarów:

  • EXW (z fabryki);
  • FCA (bezpłatny przewoźnik);
  • FAS (wraz z deską);
  • FOB (na pokładzie);
  • CFR (koszt i fracht);
  • CIF (koszt, ubezpieczenie, fracht);
  • CPT (transport opłacony);
  • CIR (transport i ubezpieczenie opłacone przed…);
  • DAF (dostarczony do granicy);
  • DES (dostarczany ze statku);
  • DEQ (dostarczany z nabrzeża);
  • DDU (dostarczany bezcłowo);
  • DDP (dostarczany z cłem).

Warunki te można sklasyfikować na kilku podstawach.

Po pierwsze, jest warunek sprzedaży towaru, który nie wymaga udziału przewoźnika (EXW), a pozostałe dwanaście warunków, które wymagają udziału przewoźnika.

Po drugie, istnieje sześć standardowych warunków sprzedaży (FAS, FOB, CFR, CIF, DES i DEQ), które przewidują przewóz drogą morską, oraz sześć innych warunków, które można zastosować do sprzedaży, które obejmują transport dowolnym środkiem transportu , w tym kilka typów (FAC, CPT, CIP, DAF, DDU, DDP).

Dwanaście warunków sprzedaży, które przewidują przewóz towarów, można również podzielić na „umowy wysyłki” i „umowy dostawy”. W umowach spedycyjnych sprzedający przekazuje towar w ręce przewoźnika i organizuje jego transport, przy czym przewóz towaru odbywa się na koszt kupującego i na jego ryzyko.

Sprzedający w umowach dostawy odpowiada za przekazanie towaru przewoźnikowi oraz organizację transportu, a transport odbywa się na koszt sprzedającego i na jego ryzyko.

Międzynarodowa Izba Handlowa sama proponuje podzielić wszystkie warunki dostawy na cztery grupy, z których każda zawiera warunki w skróconej nazwie, której pierwsza litera odpowiada nazwie grupy. Każda grupa zawiera warunki, które są podobne w swoich głównych postanowieniach:

  • E – EXW. Towar zostaje przeniesiony na kupującego, ale korzystanie z usług przewoźnika nie jest bezpośrednio świadczone.
  • F – FCA, FAS, FOB. Kupujący ponosi wszelkie koszty i ryzyko przed przekazaniem towaru przewoźnikowi.
  • C – CFR, CIF, CPT, CIR. Kupujący musi dostarczyć towar przewoźnikowi na własny koszt w celu zapewnienia transportu towaru przez przewoźnika oraz, pod pewnymi standardowymi warunkami, ubezpieczenia towaru. Kupujący nie ponosi ryzyka związanego ze zdarzeniami, które mają miejsce po przekazaniu towaru przewoźnikowi.
  • D – DAF, DES, DEQ, DDU, DDE. Kupujący musi przekazać towar przewoźnikowi, zapewnić jego transport oraz ponieść wszelkie ryzyko i koszty, zanim towar dotrze do kraju przeznaczenia.

UNCITRAL i Konwencja Wiedeńska . Na poziomie międzyrządowym główną rolę pełni Komisja Narodów Zjednoczonych ds. Międzynarodowego Prawa Handlowego (UNCITRAL). Konwencja wiedeńska o umowach międzynarodowych sprzedaży towarów (zwana dalej Konwencją wiedeńską), zawarta w 1980 roku, jest efektem wieloletniej pracy w ramach tej organizacji.

Konwencja wiedeńska dotyczy następujących kwestii:

  • co jest wymagane, aby umowa została uznana za zawartą;
  • gdy uzna się, że strona umowy wypełniła wszystkie swoje zobowiązania wynikające z zawarcia umowy;
  • konsekwencje niewykonania umowy;
  • niezdolność do wykonania.

Konwencja wiedeńska ma zastosowanie do stron, jeżeli nie stwierdziły one wyraźnie w traktacie, że Konwencja lub jakakolwiek jej część nie ma do nich zastosowania, oraz gdy strony traktatu znajdują się w dwóch różnych państwach:

  • dla obu tych państw Konwencja weszła w życie, lub
  • w przypadku jednego z tych państw Konwencja weszła w życie i Strony uzgodniły, że do ich umowy stosuje się prawo tego państwa, lub
  • dla jednego z tych państw Konwencja weszła w życie i zgodnie z zasadami prawa prywatnego międzynarodowego mającego zastosowanie do umowy obowiązuje prawo tego państwa.

Zawarcie umowy

Do zawarcia umowy sprzedaży niezbędne jest:

  • że jedna ze stron umowy zaproponowała zawarcie umowy na określonych warunkach. Taka propozycja zawarcia umowy w praktyce handlowej nazywana jest ofertą;
  • że druga strona zgadza się zawrzeć umowę na warunkach oferowanych przez pierwszą stronę. Zgoda na zawarcie umowy w praktyce handlowej nazywana jest akceptacją.

W związku z tym, aby sprzedaż miała miejsce, konieczne jest, aby:

  • oferta;
  • przyjęcie.

Różne kraje mają różne podejścia do kwestii tego, co można uznać za ofertę lub akceptację.

Konwencja wiedeńska o umowach międzynarodowej sprzedaży towarów (1980) stanowi, że oferta jest działaniem (lub zaniechaniem) jednej ze stron umowy, z którego wynika, że chce ona zawrzeć umowę sprzedaży.

Za ofertę uważa się wyłącznie następujące działania, które spełniają wszystkie poniższe wymagania:

  • oferta musi być ofertą zawarcia umowy;
  • musi zapewnić, że oferent będzie związany jego warunkami w przypadku przyjęcia. Ogłoszenie publiczne nie jest ofertą, chyba że wyraźnie zaznaczono inaczej;
  • oferta musi być wystarczająco określona, wskazywać towar, jakość towaru, cenę towaru.

Konwencja wiedeńska zawiera dość elastyczne zasady ustalania „pewności” oferty:

1) Ofertę uważa się za zdefiniowaną nawet wtedy, gdy towar jest po prostu „oznaczony”. W konwencji wiedeńskiej nie ma żadnych innych wymagań;

2) Ofertę uważa się za określoną, jeżeli:

  • ustala cenę lub jakość towaru,
  • zapewnia procedurę ustalania ceny lub jakości.

Akceptacja – działanie (lub brak działania) drugiej strony, które daje do zrozumienia, że akceptuje warunki zaproponowane w ofercie.

Jeżeli treść przyjęcia różni się znacząco od treści oferty, taka akceptacja jest nową ofertą. Jeżeli różnice nie są znaczące, odpowiedź na ofertę uznaje się za przyjęcie, jeżeli tylko oferent:

  • nie sprzeciwi się temu ustnie;
  • nie zgłosi tego.

Oferent musi to uczynić w „rozsądnym terminie”. Konwencja wiedeńska nie wyjaśnia, co należy rozumieć przez „rozsądny czas”. Nie zawiera również wyczerpującej definicji „znaczących różnic między akceptacją a ofertą”. Zawiera jednak listę problemów, które są uważane za istotne. Do takich zagadnień należą:

  • Cena;
  • procedura płatności;
  • jakość i ilość towarów;
  • miejsce i termin dostawy;
  • kwota odpowiedzialności jednej strony wobec drugiej;
  • Rozstrzyganie sporów.

Gdy akceptację wyraża się słowami, zwykle nie pojawia się pytanie, czy miała ona miejsce.

Jednak akceptacja może być również wyrażona poprzez zachowanie adresata oferty (poprzez działania lub zaniechania).

Konwencja wiedeńska stanowi, że zachowanie oznacza akceptację tylko wtedy, gdy strony wcześniej uzgodniły. We wszystkich innych przypadkach zachowanie może oznaczać akceptację jedynie:

  • z tytułu oferty,
  • w wyniku praktyki, którą strony ustanowiły w swoim stosunku,
  • na mocy zwyczaju.

Wypełnienie zobowiązań wynikających z umowy

Umowa sprzedaży zostaje zawarta, gdy obie strony wypełnią wszystkie określone w niej zobowiązania.

Zgodnie z Konwencją Wiedeńską sprzedający jest zobowiązany do:

  • do przekazania towaru i wszystkich dokumentów związanych z towarem kupującemu lub innej upoważnionej osobie na podstawie umowy, w klauzuli i na warunkach określonych w umowie. W takim przypadku towar musi odpowiadać warunkom zamówienia pod względem ilości, jakości i opisu;
  • przenieść własność towaru.

Kupujący musi:

  • przyjąć towar;
  • zapłacić za to cenę uzgodnioną przez strony.

W trakcie realizacji umowy mogą pojawić się następujące kwestie:

1) czy sprzedawca dostarczy towar;

2) Jeśli tak, do jakiego momentu należy dokonać tej dostawy:

  • do punktu przeładunkowego przewoźnika;
  • do lokalizacji kupującego;

3) Jeżeli dostawa jest realizowana do miejsca kupującego, jakie są obowiązki sprzedającego:

  • zawrzeć umowę przewozu towaru sprzedanego na koszt sprzedającego;
  • zawrzeć umowę przewozu sprzedanego towaru i ubezpieczyć towar na własny koszt;
  • zawrzeć umowę przewozu sprzedanego towaru, ubezpieczyć towar na własny koszt i ponieść ryzyko przypadkowej śmierci towaru przed dostawą do kupującego. Wszystkie te kwestie strony mogą uzgodnić w umowie sprzedaży.

Strony międzynarodowej umowy sprzedaży mogą wykorzystać standardowe warunki Incoterms jako podstawę swojej umowy. Warunki te są tak dopracowane, że wystarczy, że strony na przykład po prostu napiszą w umowie: „Sprzedawca dostarcza towar na warunkach FOB Illicziwsk”, a warunki dostawy zostaną w pełni uregulowane.

Konsekwencje niewykonania umowy

Konwencja wiedeńska stanowi: jeżeli sprzedający nie wypełnił lub nienależycie wypełnił swoje zobowiązania wynikające z umowy, kupującemu przysługują trzy środki zaradcze:

  • prawo żądania wykonania umowy;
  • prawo żądania rozwiązania umowy;
  • prawo do dochodzenia odszkodowania. Jeżeli umowa na żądanie kupującego została rozwiązana, oczywiście kupujący nie może już żądać jej wykonania.

Rozwiązanie umowy zwalnia obie strony od zobowiązań wynikających z umowy z zachowaniem prawa do odszkodowania. Strona, która wykonała umowę w całości lub w części, może żądać od drugiej strony zwrotu wszystkiego, co zostało przez nią dostarczone lub opłacone na podstawie umowy. Jeżeli obie strony są zobowiązane do zwrotu otrzymanego towaru, muszą to zrobić jednocześnie.

Skorzystanie przez kupującego z innych środków prawnych nie pozbawia go prawa do dochodzenia odszkodowania.

Strony mogą uzgodnić inne sposoby zapewnienia wykonania umowy, takie jak kara umowna, czyli zapłata określonej kwoty. W takim przypadku strony mogą uzgodnić, że szkoda zostanie zwrócona tylko w części nie objętej karą i mogą uzgodnić, że szkoda zostanie zwrócona w całości, niezależnie od kary.

Niemożność wykonania

Konwencja wiedeńska stanowi, że strona nie ponosi odpowiedzialności za niewypełnienie któregokolwiek ze swoich zobowiązań, jeżeli wykaże, że:

  • niezgodność została spowodowana przeszkodą pozostającą poza jego kontrolą,
  • nie można było od niej „rozsądnie” oczekiwać usunięcia tej przeszkody przy zawieraniu umowy,
  • nie można było „rozsądnie” oczekiwać, że uniknie lub pokona tę przeszkodę lub konsekwencje tej przeszkody.

Jeżeli niewykonanie przez stronę zobowiązań jest spowodowane niewykonaniem przez osobę trzecią zatrudnioną przez nią w całości lub w części (np. przewoźnikiem), ta strona umowy sprzedaży jest zwolniona z odpowiedzialności tylko wtedy, gdy strona udowodni, że osoba trzecia:

  • zostało spowodowane przez przeszkodę pozostającą poza kontrolą osoby trzeciej;
  • nie można było „rozsądnie” oczekiwać od tej osoby trzeciej, że uwzględni tę przeszkodę przy zawieraniu umowy ze stroną umowy sprzedaży,
  • nie można było oczekiwać, że ta osoba trzecia uniknie lub pokona tę przeszkodę lub konsekwencje tej przeszkody.

Ponadto w celu zwolnienia się z odpowiedzialności strona umowy, która nie wypełnia swoich zobowiązań, musi powiadomić drugą stronę o przeszkodzie i jej wpływie na wykonanie umowy. Jeżeli druga strona nie otrzyma takiego zawiadomienia w „rozsądnym” terminie po tym, jak partner dowiedział się o przeszkodzie, ten ostatni ponosi odpowiedzialność za szkody spowodowane przez przeszkodę. Na przykład, jeśli sprzedawca nie poinformuje kupującego w „rozsądnym” terminie, że nie będzie w stanie dostarczyć towaru objętego umową, ponieważ został on zniszczony przez trzęsienie ziemi, sprzedawca nie może zostać zwolniony z obowiązku naprawienia szkody .

W każdym przypadku zwolnienie ma zastosowanie tylko przez okres, w którym istnieją przeszkody.

literatura

  1. Woronowa EM Międzynarodowe stosunki gospodarcze: notatki do wykładów. – K., 2000.
  2. Kozik VV, Papkova LA, Danilenko NB Międzynarodowe stosunki gospodarcze: podręcznik. sposób. – wyd. 2, str. – K., 2001.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.