Ukraińska politologia może być zasadniczo samowystarczalna i całkiem skuteczna, jeśli obejmuje szereg potrzebnych dziś problemów i zadań.

Stworzenie nowej Ukrainy jest pilnie potrzebne w teoretycznym zrozumieniu i zapewnieniu siłom budowlanym narzędzi naukowych, które uczynią proces tego tworzenia całkiem efektywnym. Bez nauki, która bezpośrednio służy specyficznej ukraińskiej praktyce budowlanej, nie jest możliwe dla obecnego pokolenia realizowanie misji historycznej – budowania wolnego, demokratycznego, legalnego, publicznego państwa jako wspólnoty zwanej „narodem Ukrainy”.

Główny ciężar spada na nauki, mające na celu zrozumienie życia politycznego, stosunków politycznych, działalności politycznej na Ukrainie, ponieważ są one związane z głównymi procesami reformatorskimi, są dziś jednym z najskuteczniejszych elementów samoorganizacji Ukrainy, dzięki której ludność Ukrainy osiąga współczesny poziom cywilizacji.

Kwestia stopnia upolitycznienia życia publicznego i świadomości społecznej na Ukrainie jest dziś dość jasna: stały się one głównym ruchem społecznym na rzecz radykalnych zmian, przede wszystkim poprzez politykę, organizację polityczną, działalność polityczną, mentalność polityczną. Fakt ogólnego wzrostu upolitycznienia społeczeństwa ukraińskiego stał się niepodważalny, a ogólnoukraińska strategia kardynalnych reform poprzez nową prawną organizację stosunków publicznych, zwłaszcza gospodarczych, zasadniczo zmieniła rolę polityki w budowaniu nowej Ukrainy.

Tak więc treść politologii ukraińskiej jest łatwa do ustalenia: życie polityczne narodu ukraińskiego w jego wielonarodowej strukturze, historia polityczna Ukrainy w ewolucyjnym związku z teraźniejszością jako pewną główną ścieżką narodu, jego narodowa i uniwersalna istota, twórcza treść walki ukraińskiej, samoafirmację i nabywanie w ten sposób niezbędnych cech integracyjnych w stosunku do cywilizacji uniwersalnej.

Obecny stan polityki i politologii na Ukrainie nie jest typowy dla tzw. cywilizowanego świata, bo Ukraina kreuje tylko swoje polityczne i organizacyjne oblicze. Dlatego niemożliwe jest ocenianie procesów politycznych na Ukrainie z klasycznego punktu widzenia zachodniej politologii, z jej kanonami historycznie stopniowego tworzenia państwa.

Od razu można zauważyć: Amerykanie, Anglicy, Francuzi budujący państwo, nie korzystali z ukraińskiej myśli politycznej. Rozwijali problemy politologiczne zgodnie z własnymi potrzebami, własną wizją. Zatem okres początkowej budowy z reguły we wszystkich krajach był okresem intensywnych poszukiwań własnych dróg, w tym narodowej autoafirmacji.

W ciągu wieków politycznej zależności na Ukrainie ukształtowała się pewna struktura duchowa, której główne elementy miały na celu ich własną duchową emancypację. Ukraińska państwowość przeszła ciężkie próby historyczne, stawiała opór różnym zdobywcom z Bizancjum, Warszawy, Moskwy, Wiednia i krajów bałtyckich.

Reżimy polityczne ustanowione przez zdobywców na ziemi ukraińskiej były dla Ukraińców w dużej mierze nieorganiczne. Lud szukał środków samozachowawczych, pielęgnował poczucie godności narodowej i bezkompromisowości wobec zaborców, co w formie politycznej najbardziej zaznaczyło się w życiu ukraińskich Kozaków i jego państwa – Sicz Zaporoska, zalążek nowej państwowości ukraińskiej, Ukraiński system polityczny.

Sicz Zaporoska i Instytut Hetmanów (od założyciela Wyszniewieckiego do Sagajdacznego, Chmielnickiego, Mazepy, Orłyka, Doroszenki…) pozostały w ukraińskim i światowym doświadczeniu politycznym jako forma politycznej suwerenności narodu, a w ukraińskiej wyobraźni politycznej – jako własną tradycję polityczną., ale także rozwój. Przecież organizacja polityczna Hetmanatu może podtrzymywać współczesne życie polityczne Ukrainy.

Sytuację polityczną Ukraińców komplikował fakt, że prowadzili wojnę wyzwoleńczą bez wsparcia. Chociaż carska Rosja była więzieniem narodów, jakakolwiek akcja wyzwoleńcza lub ruch wyzwoleńczy nie mógł uzyskać światowego poparcia, byłaby to „ingerencja w wewnętrzne sprawy Imperium Rosyjskiego”, a po ustanowieniu władzy sowieckiej pozycję kolonialną Ukrainy przykrył słynny „socjalistyczna przyjaźń narodów”.

Obiektywne przyciąganie narodów do pokoju i zgody, do współpracy służyło zachowaniu i umocnieniu dyktatury bolszewickiej. Dyktaty bolszewickiego systemu politycznego przekształciły ukraińską ideę narodową w antyimperialną, antysowiecką. Chociaż pod rządami bolszewików wielu świadomych narodowo Ukraińców robiło wszystko, co możliwe i niemożliwe, aby zachować własny naród.

Wymagało to zasadniczo innej metodologii, która dojrzewała na Ukrainie przez wieki, a później osiągnęła poziom rozwoju, który pozwolił jej stać się ukraińską ideą narodową, będącą podstawą strategii i taktyki ukraińskiej rewolucji narodowowyzwoleńczej, a we współczesnych warunkach – budowanie państwowości ukraińskiej.

Rewolucyjne miejsce w historii narodu ukraińskiego zajmuje Akt Niepodległości Ukrainy z 1991 roku, który stał się logicznym rezultatem, wielkim politycznym zwycięstwem ukraińskiego ruchu narodowowyzwoleńczego, początkiem nowej historii Ukrainy. Jak każda decyzja polityczna, Akt Proklamacji Niepodległości Ukrainy ustanawia dopiero legalny początek pełnej niepodległości, która możliwa jest tylko w wyniku wszechstronnego stworzenia materialnych i duchowych podstaw egzystencji i rozwoju narodu Ukrainy.

Myśl polityczna Ukrainy stale koncentrowała się nie na postępie własnego narodu, ale na walce o byt, co wpłynęło na jej konstruktywny, konstruktywny poziom. Dlatego zadanie politologii – przedstawienie konstruktywizmu ukraińskiej myśli politycznej jako klasycznej metodologii ukraińskiej mentalności politycznej, będzie służyło nowoczesnej praktyce politycznej na Ukrainie.

Zadaniem ukraińskiej politologii jest prześledzenie powstawania i rozwoju ukraińskiej idei narodowej, jej głównych form w historii myśli politycznej na Ukrainie, różnorodności poglądów i nurtów w społeczeństwie ukraińskim w ciągu wieków walki „ducha ukraińskiego” za jej emancypację i świadomość społeczną.

Zadaniem politologii ukraińskiej jest ocena politologicznych podstaw współczesnego nacjonalizmu ukraińskiego. Warto opowiedzieć o politycznej ewolucji ukraińskiego nacjonalizmu, jego różnych nurtach, o brzydkiej istocie „sowieckiego patriotyzmu”.

Problemem ukraińskiej politologii, który wymaga priorytetowego rozwiązania, jest rzeczywisty stan stosunków politycznych na Ukrainie. Trzeba je korygować i poprawiać, bo sfera polityczna jest jednym z najniebezpieczniejszych katalizatorów zakłócania stabilnego rozwoju społeczeństwa.

Należy zbadać problem współczesnego ukraińskiego systemu politycznego i narodowych tradycji politycznych. Przede wszystkim pojawia się kwestia naturalności parlamentaryzmu dla Ukrainy, przynajmniej w jego obecnej formie. Proponowany dzisiaj system wyborczy jest niedoskonały. Jakiego parlamentu i prezydenta potrzebujemy i jak doprowadzić do wyboru tak ważnych instytucji politycznych.

Badanie problemu przywództwa narodowego jeszcze się nie rozpoczęło. Współczesny rozwój cywilizacji i demokracji, jako jej formy, charakteryzuje się obecnością przywództwa politycznego. Ekonomiczne i społeczne podstawy przywództwa wciąż dojrzewają. Budowanie demokracji ukraińskiej jest więc zjawiskiem gospodarczym i kulturowym, chociaż budowa nowej, niepodległej Ukrainy odbywa się za pomocą środków organizacyjnych, co nieuchronnie podnosi rolę przywództwa, w tym politycznego, w kształtowaniu państwowości ukraińskiej.

Wniosek. W teście tym rozważane są niektóre główne zadania i problemy ukraińskiej politologii. Ta nauka jest dość młoda, ale stała się już dość skuteczną wiedzą, starając się zapewnić możliwą nieomylność decyzji politycznych, ich optymalny wpływ na życie narodu ukraińskiego. Ukraińska politologia to mądrość polityczna, która swoje źródło upatruje w walce sił politycznych, czynnikach leżących u podstaw pewnych politycznych zjawisk, kroków, działań.

Kierowanie nimi badań naukowych jest najwyższym celem ukraińskiej politologii, jej głównym problemem.

Lista referencji

  1. Gaevsky BA Ukraińska politologia. – К.: , 1994r.
  2. Kyryliuk FM Ukraińska Politologia; poziom rozwoju, problemy. – Biuletyn Politologiczny, 1993. – №4.
  3. Kyryliuk FM Podstawy politologii. – K.: 1995r.
  4. Potulnytsky V. Historia ukraińskiej politologii. – K.: 1992r.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.