Abstrakt zawiera informacje o klęsce i bezwarunkowej kapitulacji Niemiec. Skutki II wojny światowej i wynikające z niej lekcje

Po fiasku niemieckiej ofensywy na froncie zachodnim zimą 1944-45 sytuacja w Niemczech uległa pogorszeniu. Polityczna izolacja stała się rzeczywistością (pozostał tylko jeden sojusznik – Węgry). Po stronie koalicji antyhitlerowskiej walczyły już dywizje polska, jugosłowiańska i czechosłowacka. A wczorajsi niemieccy sojusznicy, Rumunia i Bułgaria, wypowiedzieli mu wojnę.

Pod koniec wojny Niemcy utraciły swoje główne przepływy surowcowe. Liczba sił zbrojnych zmniejszyła się o 25%. Rafinacja ropy naftowej, produkcja węgla i produkcja broni spadły gwałtownie w grudniu 1944 r. o 45%.

Liczebność sił zbrojnych na początku 1945 r. zmniejszyła się o 2693 tys. osób. Marszałek Rzeszy Goering, Reichsführer Himmler, szef sztabu NSDAP Bormann i minister uzbrojenia Speer byli kandydatami do śmierci Führera w przypadku śmierci Hitlera.

Hitler i jego świta zrozumieli, że w styczniu 1945 roku wojna była już przegrana. Szukali sposobów zawarcia traktatu pokojowego z Anglią. Główne warunki przyszłego traktatu pokojowego zostały określone w „Memorandum Ribbentropa”. Za podstawę polityczną posłużyła zawarta w memorandum teza o sowieckim zagrożeniu dla krajów zachodnich. Osłabienie Niemiec jest politycznym samobójstwem Wielkiej Brytanii i Stanów Zjednoczonych. Niemcy i cała Europa Zachodnia muszą zjednoczyć się przeciwko ZSRR. Pierwszym krokiem w kierunku takiego sojuszu było zakończenie działań wojennych na froncie zachodnim.

25 marca 1945 r. wojska brytyjskie i amerykańskie rozpoczęły forsowanie Renu, a spadochroniarze wylądowali 24 marca. Opór wojsk niemieckich był niewielki, z wyjątkiem Frankfurtu nad Menem. Następnie armie alianckie wróciły na północ i pokonały 100-150 km w dwa dni. Armia francuska działała w kierunku granicy szwajcarskiej.

Wojska niemieckie znajdowały się w stanie demoralizacji. Przemysł i przedsiębiorstwa Zagłębia Ruhry pozostały nienaruszone. W dniach 17-18 kwietnia wojska niemieckie zaczęły masowo poddawać się wojskom amerykańskim i brytyjskim.

Co zrobic nastepnie? Wojska radzieckie liczące 1 mln osób. znajdowały się w odległości 60 km. z Berlina. Wojska alianckie – w odległości 300 km. Wojska amerykańskie zaatakowały Drezno, chociaż Churchill zażądał ataku na Berlin.

Bombardowania powietrzne Niemiec dzień i noc w kwietniu 1945 roku osiągnęły apogeum. Całkowita ilość ładunku bombowego wyniosła 2 700 000 t. Ludność Niemiec doskonale zdawała sobie sprawę ze wszystkich okropności wojny prowadzonej przez nazistów. Najbardziej zbombardowane zostały Hamburg, Drezno i Berlin. W wyniku tych bombardowań niemiecka gospodarka drastycznie zmniejszyła swoją produkcję militarną.

Głównym zadaniem koalicji antyhitlerowskiej była klęska niemieckich sił zbrojnych i okupacja ich terytorium. 16 marca 1945 r. rozpoczęła się wiedeńska operacja ofensywna wojsk sowieckich 3. Frontu Ukraińskiego (kom. I. Tołbuchin). 6 kwietnia doszło do walk w Wiedniu. Wojska niemieckie stawiały zaciekły opór. Wojska radzieckie przegrały w walkach o Wiedeń 130 tys. ludzi, 1300 czołgów i 2200 dział. Już 27 kwietnia ukonstytuował się nowy rząd austriacki, władze lokalne i partie polityczne wznowiły działalność. Tego samego dnia wydano deklarację o przywróceniu demokratycznej republiki Austrii.

Koniec działań wojennych w północnych Włoszech nastąpił 26 kwietnia 1945 r. Oficerowie amerykańscy i brytyjscy przyjęli kapitulację Włoch. Mussolini próbował uciec do Szwajcarii. Ale został rozpoznany przez antyfaszystów i stracony 28 kwietnia.

Hitler czekał na upadek koalicji antyhitlerowskiej i do tego czasu próbował kontynuować walki obronne. Jednocześnie wiązał duże nadzieje z nowym prezydentem USA G. Trumanem. F. Roosevelt zmarł 12 kwietnia 1945 r.

Ostatnim akordem taktyki obronnej Hitlera był rozkaz wprowadzenia w Niemczech „taktyki spalonej ziemi”. Jak widać, taktyka niszczenia potencjału gospodarczego w ZSRR i Europie Zachodniej powróciła do Niemiec.

Inną radą ratunkową było prowadzenie wojny w duchu „wilkołaka”, czyli partyzantki. Jednocześnie poważnie przygotowywali się do obrony Berlina. Zaangażowano 1 milion ludzi, 10400 dział, 1500 czołgów, około 3300 samolotów i ponad 3 miliony nabojów Faust.

Do szturmu na Berlin kierownictwo sowieckie przydzieliło wojska z 1. i 2. frontu białoruskiego i 1. ukraińskiego. W rejonie Łaby musieli dołączyć do sił alianckich. Drugie, trzecie i czwarte fronty ukraińskie miały za zadanie wyzwolenie Czechosłowacji. W rejonie Berlina było 2,5 miliona ludzi, 41600 dział, 6250 czołgów i 7500 samolotów. Jak widać, wojska sowieckie miały absolutną przewagę.

16 kwietnia 1945 o godz. Rano (czasu moskiewskiego) w Berlinie do ofensywy przeszły I fronty białoruski i I ukraiński (kom. G. Żukow i I. Koniew). Piechota niemiecka została oślepiona przez potężne reflektory. Samolot uderzył w bazy wroga i pozycje artyleryjskie.

17 kwietnia, po ciężkich walkach, zajęto wzgórza Seelow i rozpoczęło się forsowanie Nysy. 21 kwietnia pierwsze wojska sowieckie wkroczyły na przedmieścia Berlina. 25 kwietnia główne siły niemieckie zostały pokonane i otoczone przez wojska sowieckie. tego samego dnia na Łabie pod Torgau spotkały się armie amerykańska i sowiecka.

Już 28 marca 1945 oddziały amerykańsko-brytyjskie, otrzymując rozkazy z Montgomery, rozpoczęły ofensywę w kierunku Hamburga, który po wyzwoleniu miał stać się ich główną bazą wojskową. W południowych Niemczech zdobyli Erfurt, Weimar i Norymbergę.

25 kwietnia Hitler określił bitwę o Berlin jako tę, od której zależał los Niemiec. 26 kwietnia w centrum miasta walczyły wojska sowieckie i nic nie mogło powstrzymać jego upadku.

Około 11 lat. 30 kwietnia rozpoczął się szturm na Reichstag i tego samego dnia wzniesiono nad nim czerwoną flagę , choć walki trwały do 2 maja. W walkach o Reichstag Niemcy stracili 2500 żołnierzy i oficerów. Goering, Himmler i inni przywódcy niemieccy opuścili Berlin. Hitler popełnił samobójstwo 30 kwietnia.

Goebbels, Denitz, Bormann i inni przejęli kontrolę nad Niemcami. 1 maja sowieckie dowództwo wojskowe otrzymało od generała Krebsa propozycje zakończenia wojny i rozpoczęcia rozmów pokojowych.

Żądanie ZSRR bezwarunkowej i całkowitej kapitulacji Niemiec zostało odrzucone. Wojna przeciągnęła się na kolejny dzień. 2 maja w rejonie Berlina wzięto do niewoli 135 000 niemieckich żołnierzy i oficerów.

Równolegle z bitwami o Berlin toczyły się bitwy o Czechosłowację. 4 kwietnia R. Malinowski zdobył Bratysławę. Szczególnie trudna była sytuacja w Pradze. 5 maja Rada Narodowa odmówiła uznania protektoratu niemieckiego i ogłosiła przekazanie władzy. Tak rozpoczęło się Powstanie Praskie. Jednak Niemcy rozpoczęli represje wobec powstańców.

Wojska radzieckie rozpoczęły ofensywę w Pradze 6 maja, dzień wcześniej niż planowano. 9 maja 1945 r. Praga została wyzwolona przez wojska 1. Frontu Ukraińskiego od niemieckich okupantów.

30 kwietnia, kilka godzin po samobójstwie Hitlera, Denitz został mianowany „zastępcą Führera”. Za swoje główne zadanie uważał osiągnięcie antysowieckiego sojuszu z mocarstwami zachodnimi i kontynuowanie na tej podstawie walki zbrojnej z ZSRR. 5 maja zgodził się na kapitulację wojsk niemieckich w Holandii, północno-zachodnich Niemczech i Danii.

Wstępny protokół o bezwarunkowej kapitulacji niemieckich sił zbrojnych został podpisany 7 maja w kwaterze głównej Eisenhowera w Reims . Trzecia Rzesza przetrwała swego twórcę tylko przez tydzień. 8 maja na przedmieściach Berlina w Karlshorst w obecności przedstawicieli Sił Zbrojnych ZSRR marszałek G. Żukow, Anglia – marszałek lotnictwa A. Tedder, USA – generał K. Spaats, Francja – generał D. de Tasigny, naczelne dowództwo Niemiec Keitel, admirał marynarki Friedenburg i generał pułkownik Stuumpf podpisali akt bezwarunkowej kapitulacji Niemiec.

Po podpisaniu aktu kapitulacji przed wojskami sowieckimi od 9 do 17 maja do niewoli trafiło 1390 tys. osób. Wojna w Europie się skończyła. (9 maja został ogłoszony Dniem Zwycięstwa w ZSRR w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej).

Jakie były skutki II wojny światowej?

Na frontach wojny w niemieckich obozach koncentracyjnych zginęło ponad 50 milionów ludzi., 90 milionów ludzi. zostało rannych, m.in. w ZSRR ponad 26 mln., Niemcy – 13 mln., Polska – 6 mln., Francja – 600 tys. os., Anglia – 370 tys. os., USA – 400 tys. os., Włochy – 500 tys. os. Zniszczono 21 milionów domów, setki miast i dziesiątki tysięcy wiosek.

Blok państw faszystowskich i ich satelity poniósł klęskę militarną i polityczną. Zwyciężyły państwa koalicji antyhitlerowskiej. Plany Hitlera zniszczenia ZSRR i podbicia dominacji nad światem nie powiodły się.

W wyniku wojny w Europie ustanowiono nowe granice, zniesiono faszystowskie reżimy we wszystkich krajach europejskich. Istotną rolę w tym odegrały siły zbrojne ZSRR, które straciły 3 mln ludzi zabitych podczas wyzwolenia Europy, m.in. w Polsce – 600 tys., Czechosłowacji – 140 tys., Rumunii – 69 tys.

Główne wnioski z historii i konsekwencji II wojny światowej są takie, że wspólne działania państw o różnych systemach politycznych przeciwko agresorowi są całkiem możliwe i użyteczne.

literatura

  1. Bierieżkow VM Strony historii dyplomatycznej 4. izd-M., 1987 611 s.
  2. II wojna światowa we wspomnieniach. –M., 1990. 551s.
  3. Howard M. Świetna strategia. sierpień 1942 – wrzesień 1943. -M., 1980. 464 s.
  4. Rok kryzysu 1938-1939. Dokumenty i materiały. –M., 1990. T. 1-2.
  5. Hruszewski MS Na progu nowej Ukrainy. –K., 1991. 120 s.
  6. Dokumenty i materiały w przededniu II wojny światowej 1937-1939. –M., 1981. T. 1-2.
  7. Karta ONZ Efimova GK: instrument pokoju. –M., 1986. 131 s.
  8. Liga Narodów Iljuchin RM 1919-1939. –M., 1962.
  9. Historia polityki zagranicznej ZSRR 1917-1966. –M., 1986. T. 2. 691p.
  10. Historia stosunków międzynarodowych i polityki zagranicznej ZSRR 1917-1987. –M., 1987. T. 1-2.
  11. Kryłowa SB Historia ONZ. –M., 1960. 343 s.
  12. Lloyda George’a. Prawda o traktatach pokojowych. –M., 1957. T. 1-2.
  13. Konferencja Locarno 1925 Dokumenty – M., 1959. 511p.
  14. Majski IM Wspomnienia sowieckiego dyplomaty 1925-1945. –M., 1987. 711s.
  15. Alatri P. Geneza faszyzmu – M., 1961. 461p.
  16. Brandt W. Wspomnienia – M., 1981. 521p.
  17. Weber AB Walka klas i kapitalizm. Ruch robotniczy i związkowy XX wieku. –M., 1991. 391s.
  18. Zhelev J. Faszyzm. Państwo totalitarne. Z bułgarskiego przełożył M., 1991. 391p.
  19. Strajk robotniczy. Koniec XIX – 70. XX wieku. Statystyki 391p.
  20. Ideologia międzynarodowej socjaldemokracji w okresie międzywojennym – Moskwa 1984. 296p.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.