W rozliczeniach międzynarodowych nie da się uniknąć ryzyka. Ryzyko istnieje zarówno dla importera, jak i eksportera (kredytodawca i kredytobiorca, agent i kontrahent)

Ryzyko lub ryzyko straty może zależeć od samego kontrahenta oraz od sytuacji politycznej i gospodarczej w kraju lub w innych krajach. Jeżeli w zasadzie występują te same rodzaje ryzyka, przyczyny ich wystąpienia dla sprzedającego i kupującego są różne.

Obie strony i państwa oraz banki mają możliwość ograniczenia dodatkowego ryzyka w handlu zagranicznym.

Jednym z najczęstszych zagrożeń w rozliczeniach międzynarodowych jest ryzyko związane z nieoczekiwanymi wahaniami kursów walut.

Istnieją trzy rodzaje ryzyka kursowego:

  • operacyjny,
  • księgowość (ryzyko przeszacowania),
  • gospodarczy.

W tej części omówione zostanie ograniczenie, a nawet całkowite wyeliminowanie pierwszego z tych zagrożeń.

Operacyjne ryzyko walutowe to ryzyko, na które narażona jest firma lub osoby fizyczne, gdy przyszłe płatności lub wpływy mają być dokonywane w walucie obcej, której przyszła cena nie jest określona. Ryzyko to można wyeliminować, stosując umowy, które ustalają relację, w jakiej będą dokonywane przyszłe płatności lub wpływy w walucie obcej. Ponieważ zawsze istnieją okoliczności, które mogą uniemożliwić stronom wypełnienie zobowiązań wynikających z takich umów, opracowano wiele wariantów umów, aby zapobiec niekorzystnym skutkom.

Najprostszy sposób na wyeliminowanie lub znaczne ograniczenie krótkoterminowego operacyjnego ryzyka walutowego. Transakcje zabezpieczające obejmują transakcje na rynkach terminowych, futures, opcjach i krótkoterminowych rynkach kapitałowych. W przypadkach, gdy takie rynki nie istnieją, cross-hedging czasami ucieka się do stosowania kontraktów w walutach, których wartości są od siebie współzależne.

Hedging długoterminowy jest droższy i trudniejszy w użyciu. Wykorzystuje techniki i metody, takie jak pożyczki równoległe, swapy walutowe i kredytowe, które ograniczają ryzyko operacyjne, ale nie eliminują go całkowicie. Często firmy i osoby prywatne muszą wybierać między operacyjnym ryzykiem walutowym a ryzykiem kredytowym.

Ryzyka walutowe związane z przeszacowaniem to drugi rodzaj ryzyka walutowego, na który narażone są przedsiębiorstwa i osoby fizyczne w przypadku nieoczekiwanych zmian kursów walut. Przeszacowanie dotyczy przeliczenia sprawozdań finansowych firmy z jednej waluty na drugą. Jednocześnie ryzyko walutowe przeszacowania związane jest ze zmianami danych ewidencyjnych o kondycji finansowej spółki, spowodowanymi zmianami kursu walut stosowanego do przeszacowania sprawozdań finansowych.

Do przeszacowania dokumentów finansowych stosujemy kursy wymiany. A niespodziewane zmiany tych kursów walut prowadzą do nieplanowanych zmian deklarowanej kondycji finansowej firmy. Ryzyko przeszacowania waluty odnosi się do zmian wartości księgowych zysku i kapitału przedsiębiorstwa, które nastąpiły w wyniku wahań kursów walut.

Charakter ryzyka przeszacowania waluty dodatkowo komplikuje fakt, że różne kraje mają różne standardy rachunkowości i rozliczeń, które są wykorzystywane do przeszacowania dokumentów finansowych z jednej waluty na drugą. Większość cen ujętych w sprawozdaniach finansowych firmy opiera się na wartościach początkowych, a nie bieżących. Wynika z tego, że przy przeszacowaniu dokumentów finansowych należy stosować kursy wymiany odpowiadające wartościom pierwotnym, a nie bieżącym.

Ryzyko przeszacowania waluty wynika ze zmian kursu walutowego dla skróconych sprawozdań finansowych spółek międzynarodowych. Głębokość ekspozycji i rodzaj tego ryzyka zależą od metody użytej do przeszacowania raportów wyników i bilansów sporządzonych w jednej walucie na drugą. Główne podejścia stosowane do przeliczania dokumentów finansowych obejmują metodę kosztów bieżących i początkowych, metodę monetarystów-niemonetarystów oraz metodę bieżącego kursu walutowego. Różne kraje wybierają różne metody, a te później się zmieniają. W Stanach Zjednoczonych od lat 60-tych XX wieku. wszystkie trzy metody były stosowane w takim czy innym czasie.

Współczesną praktykę księgową w Stanach Zjednoczonych reguluje FAS-52. Według niego firmy muszą wybierać waluty funkcjonalne dla swoich zagranicznych spółek zależnych. Jeżeli zyski i koszty jednostki zależnej są obliczane w walucie obcej, waluta ta jest funkcjonalna. Jeżeli waluta obca jest podatna na hiperinflację, walutą funkcjonalną jest dolar. Zmiany w kapitale własnym spowodowane przeszacowaniem aktywów i pasywów według aktualnych kursów walut są ujmowane w specjalnej kolumnie bilansu z tytułu aktualizacji wyceny i nie są ujmowane jako zyski lub straty w rachunku zysków i strat. Najczęstszym rodzajem ryzyka kursowego jest ekonomiczne ryzyko walutowe, które po części charakteryzuje się zarówno ryzykiem operacyjnym, jak i ryzykiem przeszacowania.

Ekonomiczne ryzyko walutowe związane jest ze zmianami wartości firmy, które zależą od zmian kursów walut. Wartość spółki to cena rynkowa akcji pomnożona przez liczbę wyemitowanych akcji. Cena rynkowa akcji to cena, przy której podaż i popyt są równe. W tym stanie rynku nikt nie myśli, że akcje są warte więcej i nikt nie jest skłonny zapłacić za nie wyższej ceny. Podobnie nikt nie myśli, że ta promocja jest tańsza i nikt nie sprzeda jej po niższej cenie.

Próbując oszacować wartość akcji, inwestorzy próbują z grubsza określić przyszłe zyski firmy. Należy wziąć pod uwagę wzrost przyszłych zysków firmy i związane z tym niepewności. W celu określenia aktualnej wartości zapasów wyniki wstępnych obliczeń dyskontowane są z uwzględnieniem czasu i ewentualnej niepewności. Jeżeli ostateczna wartość akcji, do której doszedł inwestor, jest wyższa niż jej cena rynkowa, kupuje ją; jeśli jest niższa niż cena rynkowa, sprzedaje ją.

Ekonomiczne ryzyko walutowe odnosi się do zmian wartości rynkowej lub ekonomicznej firmy w wyniku zmian kursów walut. W zakresie, w jakim kurs operacyjny i kurs rewaluacji wpływają na wartość rynkową firmy, są one częścią ekonomicznego ryzyka walutowego. Zagrożone są międzynarodowe korporacje, firmy eksportowo-importowe, a nawet niektóre przedsiębiorstwa działające wyłącznie na rynku krajowym. Ekonomiczne ryzyko walutowe można określić ilościowo za pomocą analizy regresji poprzednich cen akcji spółki i odpowiednich kursów walutowych, które wpływają na te ceny. Współczynniki regresji, które określają zmianę wartości udziału w pojedynczej zmianie wartości dowolnej pojedynczej waluty, dają liniową ocenę ekonomicznego ryzyka walutowego spółki z każdej z walut.

Metody ograniczania ekonomicznego ryzyka walutowego obejmują dostosowanie walut płatności firmy do walut, w których firma otrzymuje środki; dywersyfikację i wykorzystanie odpowiednich strategii finansowania swojej działalności za granicą. Ponieważ jednak nie jest możliwe dokładne zmierzenie czynników wiążących zmiany kursów walut ze zmianami wartości rynkowej firmy, nie jest możliwe dokładne zabezpieczenie ekonomicznego ryzyka walutowego.

literatura

  1. Bresci R., Myers S. Zasady finansowania przedsiębiorstw: Per. z angielskim – M „1997.
  2. Brigham E.F. Podstawy zarządzania finansami: Per. z angielskiego – K., 1997.
  3. Transakcje handlu zagranicznego / Opracował: IS Grinko. – Sumy, 1994.
  4. Degtyareva OI Zagraniczna działalność gospodarcza: Podręcznik. podręcznik dla uniwersytetów. – M., 2000.
  5. Daniels J.D., Radeba Or X. Międzynarodowy biznes: środowisko zewnętrzne i operacje biznesowe. – M., 1994.
  6. Kirichenko OA itp. Zarządzanie bankowe. – K., 1999.
  7. Kirichenko OA Wybrane aspekty wejścia Ukrainy do światowego systemu gospodarczego // Gospodarka Ukrainy. – 1997. – № 7.
  8. Lucysz 3.0. Międzynarodowe stosunki monetarne i finansowe: praktyczna filozofia i realia gospodarki ukraińskiej. – Tarnopol, 1997.
  9. Madura I. Międzynarodowe zarządzanie finansami. – Trzecia edycja. – N.-Y., 1992.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.