Przemiany społeczno-gospodarcze, jakie miały miejsce w ostatnim czasie na Ukrainie iw innych krajach postsowieckich, doprowadziły do radykalnych zmian w społeczeństwie. Nastąpiła pewna przemiana systemu społecznego, a zwłaszcza wielu więzi społecznych

Stan państwa ukraińskiego pokazuje, że kraj ten pilnie potrzebuje „odbudowy społecznej”. Choroba społeczna jest determinowana wieloma objawami. Należą do nich rosnąca przestępczość, niepokoje gospodarcze w wielu regionach, apatia społeczna, utrata wiary w swoją przyszłość i przyszłość ojczyzny, niepokoje rodzinne, wzrost liczby rozwodów i sierot, choroby psychiczne i fizyczne i wiele innych.

Wiele osób jest zdezorientowanych. W społeczeństwie występuje ostre rozwarstwienie własności. Masy ludzi skazane są na nędzną egzystencję. Niestabilność społeczna powoduje w społeczeństwie niepokój o przyszłość, o życie dzieci, powoduje niepokój psychiczny, urazę i agresję. Śmiertelność od dawna przeważa nad przyrostem naturalnym w kraju, rośnie liczba chorób wieku dziecięcego, a średnia długość życia spada. A to nie jest cała lista niepokojących objawów, świadczących o złym stanie zdrowia społecznego narodu.

Choć ostatnie wydarzenia na arenie politycznej kraju dały pewną nadzieję na „lepszą przyszłość” dla jego obywateli, to na razie są to tylko niepotwierdzone wypowiedzi i obietnice zaufanych polityków.

Odwracając więc uwagę od politycznie zabarwionych metod wpływania na publiczną i państwową regulację sfery społecznej, chcemy rozważyć inne, być może trwalsze, ale nie mniej skuteczne środki pracy socjalnej. Oznacza to, że chcemy skupić się na jego metodach i mechanizmach, a także rozważyć ich wdrożenie we współczesnej ukraińskiej rzeczywistości.

Tak więc, biorąc pod uwagę powyższe, możemy stwierdzić, że przywrócenie public relations w naszych czasach staje się bardzo ważną kwestią społeczeństwa. Ogromne znaczenie mają nowe metody, za pomocą których instytucje publiczne i społeczne dążą do zapewnienia stabilności społeczeństwa jako całości i osobistej równowagi każdego obywatela.

Do takich metod należy reklama społeczna, ponieważ oprócz funkcji informacyjnej pełni ona również funkcję adaptacyjną i edukacyjną. Ponadto jej emocjonalne bogactwo pozwala na szybkie i prawidłowe włączenie jednostki w system relacji i powiązań społecznych, nic więc dziwnego, że rola reklamy społecznej w kształtowaniu mechanizmów ochrony socjalnej znacznie wzrosła w ostatnich latach.

Naturalnie jednak pojawia się pytanie o skuteczność tej reklamy i jej specyfikę. W związku z tym ważne jest zbadanie wpływu reklamy społecznej na opinię publiczną. Aspekt społeczno-psychologiczny tego zjawiska wciąż nie jest zbyt dobrze ujęty w literaturze naukowej, otwarta pozostaje także kwestia badania mechanizmów powstawania masowych ocen społecznych, tradycji, stereotypów.

Usługa public relations: treść i konieczność

Służby społeczne nie mogą ignorować reklamy społecznej, rozumiejąc jej wpływ na skuteczność swoich działań. W związku z tym reklama społeczna i public relations powinny odgrywać ważną rolę w marketingu usług społecznych. Strategicznym celem działań public relations jest zapoznanie opinii publicznej z działalnością trzeciego sektora, stworzenie prawdziwego wyobrażenia o tym, jak żyją służby społeczne i organizacje non-profit.

Wyzwaniem jest również relacja między serwisami społecznościowymi a mediami. Przecież pomimo tego, że każda gazeta ma dział spraw społecznych, dziennikarze często nie piszą o organizacjach non-profit, bo nie znają dobrze swojej pracy, a temat „charytatywny” często należy do kategorii „Boże Narodzenie”. historie.

Na Ukrainie tylko niewielka liczba agencji reklamowych zajmuje się reklamą społeczną, podczas gdy doświadczenia krajów o rozwiniętej sferze społecznej pokazują, że znaczenie marketingu w niej z roku na rok znacząco rośnie. Co znaczy:

  • rozszerzenie zakresu usług społecznych;
  • komplikowanie zadań w sferze społecznej (narkomania, przestępczość itp.);
  • brak konkurencji. Państwo i niewielka liczba publicznych organizacji charytatywnych zajmuje się głównie problemami społecznymi. W związku z tym konieczne jest stworzenie niezbędnego mechanizmu realizacji idei pomocy społecznej.

Na Ukrainie takie okoliczności również występują, ale jednocześnie sytuację komplikuje niewystarczające finansowanie usług socjalnych. Przed przystąpieniem bezpośrednio do korzystania z reklamy społecznej przez służby socjalne konieczne jest zdefiniowanie pojęć.

PR jest integralną częścią skutecznego zarządzania każdą zorganizowaną formą działalności: państwową i komunalną, przemysłową, handlową, publiczną itp., która obejmuje relacje konkurencji pozacenowej (prestiż, autorytet, reputacja, zaufanie, wzajemne zrozumienie itp.). ).

Samo wyrażenie „public relations” pojawiło się w naszym życiu około dziesięć lat temu. Ta koncepcja została po raz pierwszy użyta w byłych republikach sowieckich w książce Sama Blacka Public Relations. Co to jest?”.

Istnieje wiele definicji „public relations”. Na przykład interpretacja Institute of Public Relations (Wielka Brytania): „PR to planowany i realizowany przez długi czas, mający na celu nawiązanie i utrzymanie przyjaznych relacji i wzajemnego zrozumienia między organizacją a społeczeństwem”.

Popularna jest również następująca definicja: PR to szczególna nauka i sztuka zarządzania informacją społeczną w warunkach bezcennej konkurencji:

  • mające na celu ustanowienie i wspieranie otwartej dwustronnej komunikacji między służbami społecznymi a ich społeczeństwem;
  • za pomocą pozytywnych materiałów informacyjnych wyjaśniających, aktywnych działań i ocen odpowiednich reakcji społecznych;
  • oparte na prawdzie, wiedzy i rozgłosie;
  • w celu osiągnięcia wzajemnego zrozumienia, porozumienia, partnerstwa społecznego i stworzenia sprzyjających okoliczności.

Jednak pomimo różnorodności definicji badacze są zgodni co do jednego: działania public relations są częścią procesu zarządzania komunikacją między organizacją a jej docelowymi odbiorcami. Grupa docelowa może być szeroko rozumiana – jako publiczność. Oznacza to, że organizacja społeczna styka się zarówno wewnątrz (pracownicy, pracownicy, pracownicy, udziałowcy, członkowie organizacji publicznych itp.), jak i na zewnątrz (wyborcy, podatnicy, mieszkańcy, klienci socjalni, partnerzy, konsumenci itp.).

Dlatego działania public relations w usługach społecznych powinny obejmować:

  • Wszelkie działania mające na celu poprawę kontaktów między ludźmi lub usługami.
  • Wszystko, co może z grubsza poprawić zrozumienie między służbami społecznymi a tymi, z którymi mają kontakt zarówno wewnątrz, jak i na zewnątrz.
  • Środki mające na celu zidentyfikowanie i wyeliminowanie plotek lub innych źródeł nieporozumień.
  • Działania zmierzające do poszerzenia sfery wpływów służby. Jednocześnie należy używać środków, które są adekwatne do celu i nie są sprzeczne z etyką społeczną.
  • Rekomendacje tworzenia sprzyjającego klimatu, wzmacniania społecznego znaczenia usług społecznych.

Jednocześnie reklama społeczna jest integralną i prawie główną częścią PR usług społecznych. Termin „reklama społecznościowa” jest używany tylko w krajach WNP. W Stanach Zjednoczonych i Europie w odniesieniu do tego rodzaju reklamy używane są terminy reklama w ramach usług publicznych lub anonse o usługach publicznych (PSA). Dlatego reklama społecznościowa jest zwykle definiowana jako reklama dedykowana interesowi publicznemu. Każdy wie, że reklama ma na celu zachęcenie ludzi do działania, np. kupowania towarów. Twórcy reklamy społecznościowej nie stawiają sobie takiego zadania.

Tematyką takich reklam jest oddziaływanie na opinię publiczną w zakresie ochrony zdrowia, ochrony socjalnej, ochrony praw człowieka, ochrony środowiska, zapobiegania przestępczości, bezpieczeństwa publicznego i innych ważnych społecznie kwestii. Taka reklama skierowana jest do jak najszerszego grona odbiorców, którym niepokoi uniwersalne problemy. Można wnioskować, że głównym celem reklamy społecznej jest zmiana nastawienia społeczeństwa do konkretnego problemu, aw dalszej perspektywie – kształtowanie nowych wartości społecznych. Ważna jest również funkcja edukacyjna reklamy społecznej.

Należy zauważyć, że taka reklama nie ma na celu bezpośredniego lub pośredniego osiągnięcia zysku. Chociaż nie można zaprzeczyć, że reklama społecznościowa wpływa na cały rynek komercyjny. (Przykładem jest zmniejszenie liczby palaczy w krajach zachodnich pod wpływem szeroko zakrojonej kampanii antynikotynowej. Zyski dużych firm tytoniowych gwałtownie spadły.) Jednak reklama społeczna zabrania wymieniania jakichkolwiek towarów lub osób, które je produkują. . W rzeczywistości nie powinien być spersonalizowany.

Główne cele służby public relations w odniesieniu do organizacji społecznych

Działając jako element systemu zarządzania społecznego, działania PR mają na celu bez użycia przemocy realizować następujące podstawowe idee.

Po pierwsze, konieczne jest stworzenie atmosfery zaufania i życzliwości ze strony społeczeństwa wobec działań służb i organizacji społecznych. Przede wszystkim jest to niezbędne do normalnego funkcjonowania organizacji i poszerzenia zakresu jej działań.

Rozwiązanie tych problemów wymaga zaplanowanego i ciągłego działania, stałego dialogu z opinią publiczną oraz aktywnego działania na rzecz zdobycia zaufania ludzi. Zachowanie lub zmiana wizerunku (reputacji) organizacji i jej zarządzania (czyli usług społecznych).

Nasze postrzeganie otaczającego nas świata jest utrwalone w postaci obrazów – obrazów, które z kolei determinują zachowanie ludzi w odniesieniu do odpowiednich obiektów i zjawisk.

W przeciwieństwie do tego pojęcia „stereotyp” jest uogólnionym pojęciem podobnych zjawisk. Sprowadzając różnorodność świata do pewnych kategorii, stereotyp ułatwia, upraszcza percepcję, rozumienie i ocenę zjawisk. Wynika to z chęci człowieka do jednoznacznego „uporządkowania” informacji.

Na przykład, gdy kierujemy się stereotypem, podsumowując w nim pewne cechy charakterystyczne dla naszych grup, nie analizujemy charakteru człowieka. Od razu widzimy zdesperowanego Cygana, podstępnego Azjatę, przebiegłego Żyda, leniwego Rosjanina, stuprocentowego Amerykanina i tak dalej.

Różni ludzie, grupy społeczne mogą mieć różne obrazy tego samego przedmiotu. Faktem jest, że skuteczna polityka, skuteczność każdej organizacji zależy w dużej mierze od tego, jak jest ona rozumiana przez społeczeństwo: czy organizacja jest „dobrym członkiem społeczeństwa”, czy przynosi korzyści publiczne itp.

To podstawa tzw. reklamy „prestiżowej”, jako najbardziej złożonego rodzaju reklamy – reklamy PR. W tym przypadku obraz nadaje przedmiotowi poprzez skojarzenia cech, które niekoniecznie są jego rzeczywistymi właściwościami. Są ustalane w zależności od celów tych, którzy „tworzą obraz” i mają znaczenie społeczne dla tych, którzy go postrzegają.

Opinia publiczna to zakumulowane sądy wartościujące (poglądy, motywacje) grup społecznych w kwestiach leżących w ich wspólnym interesie. Faktem jest, że bez względu na to, jakie sfery społeczeństwa wybierzemy – duchową, ideologiczną, polityczną, społeczno-gospodarczą, kulturową itp., opinia publiczna w dużej mierze determinuje charakter ich procesów zaistnienia i rozwoju.

Funkcjonując w duchowej sferze ideologicznej opinia publiczna wpływa przede wszystkim na proces postrzegania i przekazywania wartości duchowych. Ponadto w swojej funkcji informacyjnej opinia publiczna jest źródłem informacji dla ideologów oraz środkiem wymiany informacji między nimi a społeczeństwem.

Ze względu na interesy i wartości podmiotu społecznego opinia publiczna w swojej funkcji wartościującej nieustannie wybiera z rzeczywistości duchowej i przyrodniczej to, co jest pożyteczne, ważne i niezbędne do zaspokojenia jej interesów, zapewnienia przetrwania i rozwoju. Opinia publiczna uczestniczy w zapewnianiu tych procesów poprzez funkcje wychowawcze i socjalizacyjne. Należy również zauważyć, że publiczne osądy i oceny są w rzeczywistości środowiskiem, w którym żyje ideologia.

Na przykład w sferze kulturowej opinia publiczna jest także elementem procesu reprodukcji i przekazywania wartości duchowych, tradycji, obrzędów i tak dalej.

Skutkami funkcjonowania opinii publicznej w sferze kultury mogą być:

  • zmiany w polityce kulturalnej państwa;
  • zmiany w działalności instytucji kultury i mediów;
  • powstawanie i zanikanie tradycji kulturowych i estetycznych, szkół, stylów;
  • przyjazd i wyjazd „estetycznych” liderów, postaci kultury i sztuki;
  • zmiana świadomości i zachowań ludzi w dziedzinie kultury.

Identyfikacja masowych ocen publicznych jest integralnym elementem planowania społecznego. Badanie subiektywnych cech zadowolenia z życia, pracy, stopnia potrzeb i poziomu bezpieczeństwa jest podstawą planowania społecznego na wszystkich poziomach hierarchii zarządzania.

Tworzenie i wdrażanie systemów zabezpieczenia społecznego, ocena efektywności ich funkcjonowania jest również niemożliwa bez odwoływania się do badanego zjawiska.

Specjaliści od PR w agencjach rządowych kierują się pewnymi zasadami, mechanizmami kształtowania opinii publicznej:

1. Uwzględnianie poziomu cukrzycy:

  • poziom oceny masy, wartości zjawisk;
  • poziom masowo-wolicjonalnej motywacji do działania, czyli połączenie oceny z chęcią zmiany;
  • poziom zachowań masowych, czyli przenikanie się nastrojów i działań;

2. Rozliczanie etapów powstawania SD:

  • pojawienie się uczuć i przywiązań (świadomość ogólna);
  • zderzenie różnych opinii (przetwarzanie siebie);
  • rozpowszechnianie myśli „stypizowanej” w określonym obszarze społecznym;
  • wpływ cukrzycy na zachowanie człowieka

3. Uwzględnienie mechanizmów powstawania SD:

  • spontanicznie, w procesie życia człowieka (styl życia, kultura masowa itp.);
  • organizacyjne i informacyjne: propagandowe, reklamowe, medialne.

Doświadczenie w public relations i reklamie społecznej w Stanach Zjednoczonych i Wielkiej Brytanii. „Problemy Ukrainy”

Amerykańskie organizacje publiczne po raz pierwszy zaangażowały się w reklamę społeczną w 1906 r.: Amerykańskie Stowarzyszenie Publiczne wezwało do ochrony wodospadu Niagara przed szkodliwym wpływem firm elektrycznych. A rząd zaczął używać PSA podczas wojny secesyjnej, publikując bezpłatne ogłoszenia o poborze do wojska, sprzedaży obligacji rządowych, zamieniając reklamę społeczną w potężny środek propagandy.

Kiedy Ameryka przystąpiła do I wojny światowej, powołano komisję informacji publicznej, aby wyjaśnić opinii publicznej, dlaczego kraj jest w stanie wojny i co należy zrobić, aby ją wygrać. W 1942 r. Komitet przekształcił się w Radę Reklamy, która podjęła się zadania „mobilizowania narodu do zwycięstwa”. W latach powojennych Rada zaczęła planować prace nad reklamą społeczną.

Rada deklaruje niezależność od dotacji rządowych i jest wspierana przez amerykańskie środowisko biznesowe, w tym branżę reklamową i telekomunikacyjną. Organizowane przez nią kampanie reklamowe służą interesom „społeczeństwa jako całości”, a nie poszczególnych grup. Tematy są oferowane przez rząd federalny i organizacje non-profit. Rada zajmuje się planowaniem, tworzeniem i umieszczaniem reklamy społecznej, koordynuje pracę agencji reklamowych zajmujących się produkcją takich reklam.

Należy zauważyć, że amerykańskie firmy i korporacje nie tylko finansują działalność Rady Reklamy, ale także wydają pieniądze na rozwój PSA. Na przykład znana firma kosmetyczna Avon sfinansowała stworzenie kampanii poświęconej rakowi piersi u kobiet (podobna akcja odbyła się w Kijowie w październiku 2002 r.). Pilot Pen, firma produkująca pióra, wydała kilka milionów dolarów na kampanię anty-AIDS.

W Stanach Zjednoczonych koszt reklamy wynosi ponad 800 milionów dolarów rocznie. Tylko CBS pokazuje rocznie 17 000 reklam o tematyce społecznej. Jeśli reklama porusza poważny problem społeczny, miejsce lub czas w mediach jest dla niej przydzielane bezpłatnie.

W latach pięćdziesiątych i sześćdziesiątych Rada Reklamy była dość konserwatywna w doborze tematów kampanii reklamowych i nie wywoływała ona wielu kontrowersji ani sporów w społeczeństwie: Rada wzywała do pisania listów do żołnierzy, którzy walczyli w Korei; zapiąć pasy; ocal las przed pożarami. W rzeczywistości liczba pożarów lasów zmniejszyła się o prawie połowę, zmniejszyła się liczba wypadków drogowych itp.

Pod wpływem publicznej krytyki Rada zmieniła swoją politykę. Do kampanii reklamowych zostały wybrane gorące i obraźliwe tematy, takie jak wojna w Wietnamie. Rada Reklamy jako pierwsza poruszyła kwestię analfabetyzmu wśród Amerykanów, przemocy wobec dzieci i AIDS. W akcje zaangażowało się wiele organizacji rządowych i pozarządowych: Służba Imigracyjna, Ministerstwo Łączności i Ministerstwo Zdrowia.

Reklama środków ochrony przed AIDS stała się ogólnopolską kampanią – to chyba jedno z największych osiągnięć Rady. Nowa kampania była skierowana do kobiet w nadziei, że będą bardziej otwarcie rozmawiać o AIDS w rodzinie, a problem stanie się znany większości obywateli. Rząd wydał 670 000 dolarów na produkcję „AIDS: im więcej wiesz, tym mniejsze ryzyko”.

Doświadczenia Amerykanów dowodzą, że PSA jest skutecznym środkiem walki ze „złem społecznym”. Taka reklama zmienia stosunek ludzi do codziennej rzeczywistości, a następnie zmienia się ich zachowanie.

Na przykład w 1987 roku powstał wizerunek kierowcy, który nie pije podczas jazdy: „Trzeźwość za kierownicą”. I ten obraz stał się nową wartością społeczną. Liczba zgonów w wypadkach samochodowych spowodowanych zatruciem alkoholowym spadła o 20% w ciągu ostatnich 15 lat.

Kampania antynikotynowa w Kalifornii zmusiła do rzucenia papierosów trzy razy więcej Kalifornijczyków niż średnia krajowa. Istnieje odwrotna tendencja: gdy tylko w telewizji pojawiło się mniej reklam o niebezpieczeństwach związanych z narkotykami, krzywa uzależnienia od narkotyków wśród nastolatków wzrosła.

Amerykańskie agencje uznają za konieczne dla ich profesjonalnej reputacji pracę w PSA. Amerykańska Federacja Reklamy corocznie przyznaje nagrody za najlepszą pracę z zakresu reklamy społecznej w kategorii Usługi publiczne. Oprócz tradycyjnych. PSA porusza kwestie w nowych tematach. W zeszłym roku wyróżnili nagradzany billboard „Trudno znaleźć kilka pięknych płuc w Los Angeles. Zostań dawcą!”

W Ameryce reklama społeczna w latach 90. jest przejawem dobrej woli społeczeństwa. Ci, którzy tworzą PSA, starają się opracować nowy system wartości, który pomoże osiągnąć harmonię i harmonię publiczną. Jako romantycy wierzą, że zmienią świat na lepsze. Jako pragmatycy wiedzą, że zapobieganie jest tańsze niż leczenie. Ponadto dobre pomysły wymagają reklamy znacznie bardziej niż te złe.

W Wielkiej Brytanii, która słynie z konserwatywnych nastrojów, kwestia reklamy społecznej, jak w większości krajów, nie jest regulowana przez prawo, ale tak naprawdę zajmuje się nią państwo. Już w 1946 r. na bazie istniejącego w czasie II wojny światowej Ministerstwa Propagandy utworzono Centralne Biuro Informacyjne (COI).

Dziś jest niezależnym centrum marketingowym, którego celem jest koordynacja działań agencji rządowych w zakresie komunikacji i interakcji z agencjami reklamowymi. Całkowity roczny budżet COI wynosi 300 mln euro, a koszty reklamy 195 mln euro rocznie. Zasada pracy jest dość prosta: ministerstwo musi przeprowadzić kampanię społeczną, dotyczy Centrum, którego specjaliści taką kampanię opracowują, szukają wykonawców, ją realizują.

COI nie jest jednak strukturą polityczną, nie tworzy kampanii wyborczych dla partii, a większość pracowników wywodzi się z branży komunikacyjnej. Zadaniem byłych reklamodawców w SOI jest dokładne wyjaśnienie urzędnikom, co można zrobić za pomocą reklamy, aby rozwiązać problem. Jeśli chodzi o agencje reklamowe, COI nie zobowiązuje ich do pracy za darmo, ale mówimy o standardowych stawkach rynkowych. W rzeczywistości Centrum jest stałym klientem.

Odwrotna sytuacja powstała na Ukrainie.

Po upadku Związku Radzieckiego reklama społeczna na Ukrainie nie działała. Public relations na Ukrainie zaczął się rozwijać dopiero w połowie lat dziewięćdziesiątych. Jako pierwsi metody PR zastosowali przedstawiciele środowiska biznesowego. W Kijowie otwarto przedstawicielstwa agencji międzynarodowych, utworzono przedstawicielstwa ukraińskie. Do państwowego rejestru zawodów dodano nową specjalność i dziś wiele uczelni kształci absolwentów PR.

Krajowe stowarzyszenia zrzeszające tych specjalistów istnieją w większości krajów świata. Konsultanci public relations pracują w różnych obszarach PR: w obszarze komunikacji biznesowej, relacji inwestorskich, w sektorze publicznym, w obszarze kultury i sztuki. Zamiast tego ostatnio pojawiły się sekretarze prasy w ukraińskich organizacjach non-profit i organizacjach charytatywnych. Brak tych specjalistów w usługach społecznych jest szczególnie oczywisty. Dlatego nie można mówić o pozytywnym rozwoju reklamy społecznej.

Jeśli wcześniej miała przynajmniej „Ocal las – nasze bogactwo”, jeśli w Rosji w 1995 roku przedsiębiorcy ze względu na prestiż zaczęli finansować programy takie jak „Zadzwoń do rodziców”, „To jest moje miasto”, na Ukrainie nadal nie ma żadnego podejścia, a nawet standardów jakości w reklamie społecznościowej.

Przyczyną zaistniałej sytuacji był szereg palących i konkretnych problemów:

  • Przedsiębiorcy, zwłaszcza reklamodawcy, chętnie angażowaliby się w reklamę społeczną na zasadach zawodowych, ale urzędnicy z nimi nie spotykają. W ten sposób jeden z głównych operatorów reklamy zewnętrznej od ponad roku próbował uzgodnić z członkami Związku Miast Ukraińskich korzyści. Firma zgodziła się umieścić „socjalną” na własny koszt, ale poprosiła przynajmniej o nie branie pieniędzy na „socjalne tarcze”. Żadne z miast tego nie zrobiło;
  • na Ukrainie istnieje silna kontrola nad „moralnością” produktów. Dlatego nawet niezależne kanały telewizyjne nie mogą sobie pozwolić na prowokacyjną, ostrą reklamę społeczną – jak to ma miejsce na Zachodzie;
  • państwo nie ma pieniędzy na kampanie społeczne, ale jeśli jakieś kwoty są przeznaczane, to zazwyczaj są one przeznaczane na wydatki niecelowe. Nawet w Rosji sytuacja z finansowaniem publicznym wygląda lepiej.

Jak wynika z ankiety przeprowadzonej na zlecenie Europejskiego Programu Współpracy, organizacje non-profit uważają, że nauka podstaw public relations jest niezwykle ważna, a problem organizacji PR w trzecim sektorze nierozwiązany. Według sondażu Gallupa mniej niż połowa organizacji non-profit prowadzi programy PR. Ale podczas gdy na Zachodzie organizacje publiczne stanowią 13% klientów agentów PR, w naszym kraju odsetek ten jest prawie zerowy.

Dlatego musimy niestety uznać fakt, że w nowoczesnych warunkach, aby zapewnić sobie środki do życia, wszystkie służby społeczne są zmuszone do angażowania się w zorganizowane działania w zakresie public relations: oceny reakcji społecznych na organizację, nawiązywania kontaktów, utrzymywania reputacji, pracy popularyzatorskiej itp. ., polegając wyłącznie na własnych możliwościach i mocnych stronach.

Ukraińskie organizacje non-profit, w przeciwieństwie do organizacji komercyjnych i państwowych, nie mają obecnie zasobów finansowych ani ludzkich do prowadzenia kampanii public relations. Tylko nieliczni mogą szukać profesjonalnej pomocy.

Wiadomo jednak, że natura toleruje pustkę. Tak się złożyło, że w roku wyborów reklama społeczna wyrosła z problemu, o którym dyskutowano tylko na forach i konferencjach ogłoszeniowych, na temat zakulisowych porozumień urzędników różnych szczebli.

Tak więc w tym samym Gabinecie Ministrów kilka zainteresowanych grup od razu wpadło na pomysł napisania koncepcji rozwoju reklamy społecznej i zebrania na nią pieniędzy. W dużych miastach, takich jak Kijów, urzędnicy coraz częściej domagają się ustawodawstwa w tej sprawie. Wreszcie struktury lobbingowe uczestników rynku również zaczęły wypracowywać kwestie – zarówno na rzecz zamówień rządowych, jak i podniesienia własnego prestiżu.

Trwają już negocjacje w celu stworzenia przejrzystego i czytelnego systemu finansowania reklamy społecznej. Na wystawie Poligrafia i reklama 2004, która niedawno odbyła się w Odessie, urzędnicy jednogłośnie przekonywali, że reklama społeczna powinna zostać rozwiązana jak najszybciej.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.