Jednym z najbardziej obiecujących obszarów poprawy systemu opieki zdrowotnej Ukrainy jest tworzenie i rozwój medycyny rodzinnej i ubezpieczeniowej”.

Statystyki pokazują, że są perspektywy rozwoju medycyny rodzinnej, ponieważ środki budżetowe na opiekę zdrowotną na Ukrainie stale rosną.

O ile w 1998 r. wydatki na ochronę zdrowia wyniosły 3,6 mld UAH, to w 2000 r. osiągnęły 4,3 mld UAH, aw 2001 r. budżet państwa zapewnił 5,2 mld UAH, czyli na przestrzeni lat wydatki wzrosły o 1,6 mld UAH. Rośnie udział wydatków na ochronę zdrowia w produkcie krajowym brutto.

Jak zauważył minister zdrowia Ukrainy Wiktor Moskalenko: „Naszym celem jest, aby w przyszłości wskaźnik wydatków na opiekę zdrowotną nie wynosił 3% PKB, ale zbliżył go do wymaganego poziomu – 5…8%” [ 4, s.5] . Ale to nie wystarczy, aby poprawić opiekę zdrowotną. Z jednej strony konieczne jest znalezienie środków pozabudżetowych, az drugiej wprowadzenie celowych wydatków na określone formy usług medycznych.

Oczywistym jest, że w trudnej sytuacji społeczno-gospodarczej okresu przejściowego niemożliwe jest dążenie do posiadania bezpłatnej publicznej i wysoko wykwalifikowanej opieki medycznej przy niezwykle skromnych zasobach finansowych państwa. Jeśli jest bezpłatny i publicznie dostępny, nie jest wysokiej jakości.

Małe fundusze, podzielone między wszystkie, nie zapewniają wysokiej jakości. Bezpłatna nie zwiększa dostępności opieki medycznej. Niższe ceny zwiększają popyt na usługi medyczne i stają się coraz rzadsze. Tanie i darmowe mogą stać się tańsze niż drogie.

Strategicznym kierunkiem poprawy kondycji finansowej branży jest finansowanie wielokanałowe. Głównym sposobem jego realizacji jest wprowadzenie obowiązkowego społecznego ubezpieczenia zdrowotnego i ukierunkowanych opłat medycznych, stworzenie zarządzanego rynku płatnych usług medycznych. Ważne jest również pozyskiwanie funduszy od lokalnych społeczności i osób prywatnych.

Pod względem wydatków na zdrowie per capita Ukraina zajmuje 111. miejsce na świecie wśród 191 krajów i 8. wśród krajów byłego Związku Radzieckiego. Według tego wskaźnika wyprzedzamy kraje bałtyckie, Białoruś, Rosję, Mołdawię, a nawet Armenię z jej znacznie uboższymi zasobami. Jednak według V. Moskalenko, według integralnego kryterium WHO – „osiąganie celów zdrowotnych” Ukraina nadal zajmuje 60. miejsce na świecie. Wskazuje to, że zasoby materialne i ludzkie przemysłu są wykorzystywane z największą możliwą efektywnością [4, s.5].

Kolejną ważną zasadą jest obowiązkowy udział obywateli w pokrywaniu kosztów utrzymania własnego zdrowia. Taki udział promuje zdrowy styl życia, sprawia, że zdrowie jest ważnym elementem rywalizacji na rynku pracy. System finansowania społecznie określonych kwot pomocy powinien być budowany na zasadzie solidarności społecznej – bogaci płacą biednym, zdrowi chorym.

System opieki zdrowotnej należy przełożyć na finansowanie wyników. Swobodny wybór lekarza i placówki medycznej na życzenie klienta, podział budżetu zdrowotnego w obrębie każdego terytorium stworzy zdrową konkurencję, zapewni rozwój opieki zdrowotnej opartej na racjonalnym połączeniu kontroli państwa i samoregulacji rynku.

Tym samym aktywny wpływ ludności na tworzenie sieci medycznej i priorytetowy rozwój jej najbardziej użytecznych części będzie realizowany na zasadzie – pieniądze podążają za pacjentem.

Głównym celem reformy służby zdrowia jest zmiana charakteru relacji pomiędzy systemem ochrony zdrowia, społeczeństwem i państwem. Konieczne jest stworzenie niezbędnych motywacji i włączenie w orbitę opieki zdrowotnej interesów państwa, producentów, poszczególnych obywateli, przywracając im aktywną rolę w kształtowaniu społecznego ładu ochrony zdrowia. Takie spółdzielnie będą wdrażane w warunkach gospodarki rynkowej przez spółdzielnie szpitalne, organizacje sportowe i zdrowotne, a także lekarzy rodzinnych.

Lekarz okręgowy jest nieodpowiedzialny za los każdego pacjenta. Musi zrealizować plan, przyjąć określoną liczbę pacjentów, ale ani jego pensja, ani status społeczny nie zależą od stanu zdrowia pacjentów. Nie ma osobistego udziału, miłosierdzia, wytrwałości, wzajemnego zaufania między lekarzem a pacjentem. Według danych, konkretna osoba, pacjent, zniknęła z pola widzenia.

Wprowadzenie medycyny rodzinnej na Ukrainie odbywa się w trudnych warunkach społeczno-ekonomicznych, co znacznie spowalnia ten proces. Gwałtowne ograniczenie środków budżetowych na ochronę zdrowia w obliczu katastrofalnego pogorszenia stanu zdrowia ludności Ukrainy wymaga zmiany nastawienia władz państwowych do medycyny i zasad finansowania służby zdrowia.

Radykalna reforma tak rozwiniętego przemysłu wymaga wielokrotnego zwiększenia środków, ponieważ zbliża się do zalecanego przez Światową Organizację Zdrowia udziału w dochodzie narodowym brutto, co zapewniłoby obywatelom Ukrainy odpowiedni poziom opieki zdrowotnej. Oczywiste jest, że teraz konieczne jest wykorzystanie dodatkowych źródeł finansowania przemysłu – systemu dobrowolnych i obowiązkowych ubezpieczeń zdrowotnych oraz racjonalizacja wykorzystania dostępnych środków [1, s. 7].

Najskuteczniejszym sposobem poprawy ich wykorzystania jest nadanie priorytetu finansowaniu podstawowej opieki zdrowotnej. Przecież według krajów z rozwiniętymi systemami opieki zdrowotnej (Wielka Brytania, Kanada, USA, Japonia itd.) koszt opieki medycznej świadczonej na poziomie podstawowym jest dziesięciokrotnie niższy niż na kolejnych poziomach. Ponadto jednostka ta odpowiada za realizację całego kompleksu profilaktyki i wczesnego wykrywania chorób, co pozwala specjalistom medycyny rodzinnej, jako najskuteczniejszej formie podstawowej opieki zdrowotnej na bazie rodziny, zapewnić 80-90% pacjentów .

W swoim raporcie do rady końcowej Ministerstwa Zdrowia Ukrainy W. Moskalenko zauważył: „Głównym kierunkiem reform jest podstawowa opieka zdrowotna na bazie medycyny rodzinnej. Pierwsze wyniki jego wdrożenia wskazują na wysoką wydajność. Lekarz rodzinny podejmuje do 60% nakładu pracy diagnostycznej i odpowiednio 2-3-krotnie zmniejsza się poziom hospitalizacji i liczba skierowań do wąskich specjalistów. Dodatkowo liczba wezwań pogotowia zostaje zmniejszona o 20%. Według szacunków same te działania przyniosą rocznie około 900 miliardów oszczędności. UAH ”. [4, s.5].

Wprowadzaniu medycyny rodzinnej jako innowacyjnego procesu w ochronie zdrowia towarzyszy opracowywanie i testowanie różnych modeli, z których każdy ma swoją specyfikę.

Koszty ekonomiczne wdrożenia Instytutu Medycyny Rodzinnej obejmują koszty opracowania dokumentów prawnych; szkolenie odpowiednich specjalistów (lekarzy, pielęgniarek i kierowników); ponowne wyposażenie placówek medycznych i profilaktycznych oraz ich pododdziałów strukturalnych; doposażenie przychodni, utworzenie mikroprzychodni medycyny rodzinnej oraz oddziałów lekarzy rodzinnych w przychodniach; badania naukowe; zatwierdzanie w eksperymencie opracowanych naukowo modeli wprowadzania medycyny rodzinnej, tworzenie programów przygotowania i przekwalifikowania specjalistów medycyny rodzinnej; opracowywanie i testowanie ekonomicznych metod zarządzania medycyną rodzinną (standardy opieki medycznej, obciążenia regulacyjne, taryfy, system kontroli jakości i płac, cennik usług zdrowotnych, diagnostycznych, rehabilitacyjnych i innych); agitacja i promocja medycyny rodzinnej wśród ludności.

Proces rozwoju medycyny rodzinnej warunkuje kształtowanie ram regulacyjnych oraz odpowiednie wsparcie finansowe i ekonomiczne. Konieczna jest dalsza poprawa, aby wynagrodzenie specjalistów medycyny rodzinnej było uzależnione od wielkości i jakości świadczonych usług profilaktycznych, diagnostycznych i leczniczo-rehabilitacyjnych, a także od liczby osób, które dobrowolnie wybierają lekarza rodzinnego.

Wynagrodzenie materialne specjalistów medycyny rodzinnej powinno w pewien sposób zależeć od realizacji i skuteczności działań podstawowej opieki medycznej i społecznej w powiatach rodzinno-terytorialnych, z uwzględnieniem określonych wskaźników stanu zdrowia i ich dynamiki. Odpłatność za jakość usług medycznych powinna być ustalana z uwzględnieniem współczynników złożoności wykonywanych procedur i rodzajów prac przewidzianych przez opracowane cenniki, klasyfikatory, taryfy. Wynagrodzenie menedżerów medycyny rodzinnej powinno być również determinowane efektywnością lekarzy rodzinnych, pielęgniarek i dodatkowego personelu medycznego pod jego kierownictwem [2, s.213].

Wsparcie finansowe i ekonomiczne medycyny rodzinnej może odbywać się metodami pozaekonomiczno – administracyjnymi oraz ekonomicznymi, rynkowymi. Zasady finansowania wyznaczają możliwości publiczne i polityka państwa w zakresie ochrony zdrowia. Powinna ona mieć na celu decentralizację zarządzania, rozwój samorządności w placówkach leczniczych i profilaktycznych oraz niezależność pracowników ochrony zdrowia na podstawie prawnej, kontraktowej.

Swobodny wybór lekarza rodzinnego i rozdzielenie funkcji stworzy warunki do zdrowej rywalizacji, co pozwoli obniżyć koszty usług medycznych i bardziej racjonalne wykorzystanie środków. W przejściu na rachunek ekonomiczny i nowe warunki ekonomiczne placówki medyczne, aw szczególności lekarze rodzinni, mogą otrzymywać zarówno środki budżetowe, jak i pozabudżetowe od pracodawców i organizacji, przedsiębiorstw oraz funduszy ubezpieczeniowych. Ponadto mogą, określając to w umowach, również świadczyć odpłatne usługi dla ludności.

Ponadto oczywiste jest, że w związku z ograniczeniem środków budżetowych oraz ograniczonymi środkami przedsiębiorstw w związku z kryzysem i ograniczeniem produkcji, udział płatnych usług medycznych powinien w przyszłości wzrastać. Kalkulacja ekonomiczna i handel to dwie powiązane ze sobą czynności. W ujęciu ekonomicznym – to wewnętrzne i handlowe – zewnętrzne ogniwa placówki medycznej w nowych warunkach ekonomicznych. Obecnie największą wagę przywiązuje się do rozwoju relacji wewnętrznych – samofinansowania, czynszu itp., form pracy i modeli samodzielności ekonomicznej [2, s.219].

W obecnych realnych warunkach niemal znaczna część działalności lekarza rodzinnego (jako całej branży) będzie w coraz większym stopniu ukierunkowywać i oceniać rynek usług medycznych, czyli zespół okoliczności, które pojawiają się w zaspokajaniu potrzeb rynku, kosztów ekonomicznych i zysków . Lekarz rodzinny z rynkiem usług medycznych stopniowo będzie wykazywał wyraźne powiązania systemowo-komunikacyjne (bezpośrednie i odwrotne).

Na rynku usług medycznych będzie świadczyć swoje usługi medyczne i informacje o nich (cena, właściwości, świadczenia itp.), rynek zwróci lekarzowi rodzinnemu pieniądze za usługi medyczne oraz informację o tym, jak konsument je postrzegał (stosunek do jakość, cena, kultura itp.). Na powiązania te powinny aktywnie wpływać organy zdrowia publicznego, które powinny ustanawiać regulacje dotyczące działalności lekarza rodzinnego. Ważną wagę należy przywiązywać do wpływu konsumentów usług medycznych – ich wymagań co do jakości, zakresu, warunków świadczenia usług medycznych, stosunku do ceny, kultury, jakości i nie tylko.

Powstanie rynku usług medycznych w związku z transformacją medycyny z sektora usługowego do gospodarki narodowej rodzi problem zorganizowania systemu kontroli jakości oraz standardów medycznych i ekonomicznych specjalistów. Do różnych działań należy stosować różne podejścia. Zatem jakość działań profilaktycznych powinna być oceniana przede wszystkim przez organy służby zdrowia, które płacą za te działania poprzez osiąganie ostatecznych wyników placówki medycyny rodzinnej.

Jakość świadczonych usług medycznych i opieki oceniają przede wszystkim pacjenci, którzy je otrzymali (oraz ich instytucje ubezpieczeniowe w zakresie medycyny ubezpieczeniowej) w trzech aspektach: terminowości (terminowości), efektywności i kosztu (racjonalności) zestawu procedur i wizyt . W przypadku niezadowolenia pacjenta oceny eksperckiej dokonuje zarówno kierownik medycyny rodzinnej, jak i organ ochrony zdrowia.

Wynagrodzenie lekarza rodzinnego powinno być adekwatne do jego wizerunku, liczby obsłużonych osób. Obecnie najwłaściwsze są brygadowe formy organizacji i wynagradzania, w których specjaliści medycyny rodzinnej łączą się w mikrozespoły. Wdrażanie różnych modeli ekonomicznych medycyny rodzinnej determinowane jest polityką państwa i formami własności w zakresie ochrony zdrowia [2, s.221].

Przeprowadzone badania naukowe świadczą o skuteczności wprowadzenia medycyny rodzinnej zarówno dla obywateli i instytucji medycznych, jak i dla całego państwa. Powszechne wprowadzenie ekonomicznych metod w zarządzaniu medycyną rodzinną pozwoli osiągnąć znaczące sukcesy w poprawie jakości opieki zdrowotnej, wzmocnieniu i utrzymaniu jej zdrowia.

Dotychczas 40% pacjentów w ramach świadczeń ambulatoryjnych i ambulatoryjnych zwraca się do lekarzy POZ, a 60% do specjalistów, a opieka lekarza rodzinnego pokazuje, że wskaźnik ten się zmienia. Oczekuje się, że 60-70% pacjentów zwróci się do lekarzy POZ, a 30-40% do specjalistów, co przybliży nas do racjonalnego wykorzystania zasobów, gdy 90% pacjentów leczy się na poziomie podstawowym zgodnie z zasadami Światowa Organizacja Zdrowia.

Na podstawie badania rzeczywistej wielkości i potrzeb populacji w opiece ambulatoryjnej stwierdziliśmy, że utworzenie instytutu lekarzy ogólnych – lekarzy rodzinnych – obniży koszty wielu konsultacji, kierowania pacjentów do różnych ośrodków oraz poprawi jakość jakość i skuteczność diagnozy ambulatoryjnej recepcja. Oczywistym staje się, że tak duża liczba wąskich specjalistów nie jest potrzebna w warunkach ambulatoryjnych.

W obwodzie lwowskim prowadzone są celowe prace zmierzające do przejścia do organizacji podstawowej opieki zdrowotnej na zasadzie lekarza rodzinnego. Specjaliści kształcą się na stażach lub 6-miesięcznych kursach specjalizacyjnych w Zakładzie Medycyny Rodzinnej Lwowskiego Państwowego Instytutu Medycznego. Dziś w obwodzie lwowskim znajduje się 6 przychodni i 3 oddziały lekarzy rodzinnych – w których zatrudnionych jest 128 lekarzy ogólnych. Ludność w okręgach terytorialnych lekarzy rodzinnych od 1200 do 1500 osób.

Tworząc dzielnicę rodzinno-terytorialną, spełnione jest prawo pacjenta do swobodnego wyboru lekarza. Harmonogram pracy jest taki, że 50% czasu lekarze spędzają na recepcji, 50% – w rodzinach. Na jednego lekarza rodzinnego przypada od 6065 do 8962 wizyt, podczas gdy w poliklinice od 3913 do 5859. Medycyna rodzinna jest finansowana z budżetu ogólnego oraz indywidualnej lub ukierunkowanej pomocy humanitarnej.

Wskaźniki ekonomiczne Poradni lekarza rodzinnego potwierdzają stanowisko, że medycyna rodzinna jest opłacalna ze względu na zmniejszenie skierowań na konsultacje, badania i hospitalizację. Wizyta u lekarza rodzinnego jest 2 razy tańsza niż wizyta u specjalisty.

Rodzinna praktyka lekarska jest więc społecznie, medycznie i ekonomicznie uzasadniona, ale efektywność jej funkcjonowania zależy od wpływu czynników społeczno-ekonomicznych i prawnych.

Praktyka pokazuje, że działalność poradni lekarzy rodzinnych jest logiczną podstawą efektywnego systemu opieki zdrowotnej, gdyż zaspokaja większość potrzeb ludności.

Początek nowego tysiąclecia witany jest przez nasze państwo zrozumieniem niezbywalnej wartości dla społeczeństwa zdrowia fizycznego i psychicznego każdego z jego członków, koniecznością dbania o zdrowie narodu. Dekretem Prezydenta Ukrainy rok 2001 został ogłoszony Rokiem Zdrowia Publicznego Ukrainy, a jednym z głównych zadań jest koncentracja środków na realizację programu medycyny rodzinnej. Wszystko to pokazuje, że socjologia medycyny rodzinnej stanie się ważnym obszarem nauk socjologicznych.

literatura

1. Bazylewicz JP, Furtak II Ekonomia wprowadzenia medycyny rodzinnej. Lwów, 1995.

2. Borisevich MD, Połotajko EM Rola medycyny rodzinnej w utrzymaniu i wzmacnianiu zdrowia potencjału zawodowego. // Konferencja naukowo-praktyczna „Potencjał pracy Ukrainy”. Streszczenia.-Lwów.-1992.

3. Golyachenko OM, Golyachenko AO Ekonomia Ukraińskiej Opieki Zdrowotnej.- Winnica.-1996.

4. Moskalenko V. Działalność sektora ochrony zdrowia w 2000 roku, zadania dla jego dalszego rozwoju i poprawy stanu zdrowia ludności Ukrainy. // Twoje zdrowie.- №8, 2001.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.