Opieka zdrowotna – system działań mających na celu zapewnienie, utrzymanie, rozwój funkcji fizjologicznych i psychologicznych, optymalnej sprawności i aktywności społecznej człowieka przy maksymalnej możliwej biologicznie długości życia jednostki

Ochrona macierzyństwa to zbiór norm prawnych, które zapewniają gwarantowany przez państwo poziom wsparcia finansowego dla rodziców z dziećmi poprzez udzielanie pomocy uwzględniającej skład rodziny i jej dochód, wiek, stan zdrowia dzieci.

Ochronę praw dzieci i młodzieży w dziedzinie medycyny określa zarówno ustawodawstwo międzynarodowe, jak i krajowe. W szczególności w 1991 roku Ukraina ratyfikowała Konwencję ONZ o prawach dziecka i podpisała Światową Deklarację o Przeżyciu, Ochronie i Rozwoju Dzieci i Młodzieży oraz Plan jej Wdrażania.

Ustawodawstwo Ukrainy dotyczące opieki zdrowotnej zawiera większość praw człowieka uznanych na arenie międzynarodowej. Zgodnie z Konstytucją Ukrainy: człowiek, jego życie i zdrowie, honor i godność, nietykalność i bezpieczeństwo są na Ukrainie uznawane za najwyższą wartość społeczną (art. 3); każdy ma niezbywalne prawo do życia oraz do ochrony życia i zdrowia (art. 27); każda osoba bez dobrowolnej zgody nie może być poddawana eksperymentom medycznym, naukowym lub innym (art. 28); każdy ma prawo do opieki zdrowotnej, pomocy medycznej (art. 49). W szczególności:

Prawo do życia i opieki zdrowotnej określa art. 6 Ustawy Ukrainy „O ochronie dzieci”. Zgodnie z nim: „Każde dziecko ma prawo do życia od momentu, w którym zostanie ono uznane za żywe i zdolne do życia zgodnie z kryteriami Światowej Organizacji Zdrowia. Państwo gwarantuje dziecku prawo do opieki zdrowotnej, bezpłatnej wykwalifikowanej opieki medycznej w państwowych i gminnych zakładach opieki zdrowotnej.” I, promuje tworzenie bezpiecznych warunków życia i zdrowego rozwoju dziecka, racjonalną żywność, kształtowanie umiejętności zdrowego stylu życia”.

Prawo do odpowiedniego pożywienia zostało zapisane w Artykule 25 Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka, który stanowił, że każdy ma prawo „do odpowiedniego standardu życia dla siebie i swojej rodziny, w tym odpowiedniego wyżywienia, odzieży i schronienia”.

Prawo do opieki medycznej nad dziećmi i młodzieżą zapewniają placówki leczniczo-profilaktyczne i zdrowotne, przychodnie dziecięce, oddziały, przychodnie, szpitale, sanatoria i inne zakłady opieki zdrowotnej zgodnie z prawem i przepisami naszego kraju. Osoby niepełnoletnie są pod nadzorem aptecznym. Konwencja ONZ o prawach dziecka stanowi, że każdy dorosły, urzędnik państwowy, instytucja lub organizacja ma obowiązek stworzyć takie warunki dla dziecka, aby zapewnić jego normalny rozwój (art. 2.5).

Zgodnie z art. 6 „Podstawy ustawodawstwa Ukrainy w sprawie opieki zdrowotnej” z dnia 19 listopada 1992 r. każdy obywatel Ukrainy ma prawo do opieki zdrowotnej i zapewnia ona:

  • standard życia, w tym żywność, odzież, mieszkanie, opieka medyczna i usługi socjalne oraz zaopatrzenie niezbędne do utrzymania zdrowia ludzkiego;
  • bezpieczne dla środowiska życia i zdrowia;
  • dobrostan sanitarny i epidemiologiczny terytorium i osady, w której mieszka;
  • bezpieczne i zdrowe warunki pracy, nauki, życia i wypoczynku;
  • wykwalifikowana opieka zdrowotna, w tym wolny wybór lekarza i zakładu opieki zdrowotnej;
  • wiarygodne i aktualne informacje o stanie ich zdrowia i zdrowiu ludności, w tym o istniejących i możliwych czynnikach ryzyka oraz ich stopniu;
  • udział w dyskusji nad projektami aktów prawnych i propozycjami kształtowania polityki państwa w dziedzinie ochrony zdrowia;
  • udział w zarządzaniu opieką zdrowotną oraz przeprowadzanie ekspertyz społecznych w tych kwestiach w sposób przewidziany prawem;
  • możliwość przystąpienia do organizacji publicznych promujących ochronę zdrowia;
  • ochrona prawna wszelkich nielegalnych form dyskryminacji związanej ze zdrowiem;
  • odszkodowanie za uszczerbek na zdrowiu;
  • odwołać się od niezgodnych z prawem decyzji i działań pracowników, instytucji i organów ochrony zdrowia;
  • możliwość przeprowadzenia niezależnego badania lekarskiego w przypadku niezgody obywatela z wnioskami państwowego badania lekarskiego, zastosowania przymusowego leczenia oraz w innych przypadkach, gdy działania pracowników ochrony zdrowia mogą naruszać powszechnie uznane prawa człowieka i obywatela.

W dziedzinie ochrony zdrowia ta sama ustawa ustanawia pewne obowiązki wobec społeczeństwa, państwa i jednostki:

  • utrzymanie poziomu życia ludności niezbędnego dla zdrowia;
  • ochrona środowiska jako ważny warunek życia i zdrowia człowieka;
  • zapewnienie dobrostanu sanitarnego terytoriów i osiedli;
  • tworzenie sprzyjających warunków do pracy, nauki, życia i wypoczynku;
  • zapobieganie chorobom zakaźnym;
  • przeprowadzanie obowiązkowych profilaktycznych badań lekarskich małoletnich, kobiet w ciąży, pracowników przedsiębiorstw o szkodliwych i niebezpiecznych warunkach pracy, żołnierzy oraz osób, których działalność zawodowa lub inna związana jest ze służbą publiczną lub zwiększonym zagrożeniem dla ludzi;
  • promowanie zdrowego stylu życia.

Uchwałą Gabinetu Ministrów Ukrainy z dnia 22 marca 2000 r. zatwierdzono Regulamin Międzyresortowej Rady Koordynacyjnej przy Ministerstwie Zdrowia w sprawie współpracy międzysektorowej zakładów opieki zdrowotnej, której działalność ma przede wszystkim na celu ochronę praw nieletnich w tym zakresie.

Ważnym elementem systemu opieki zdrowotnej dla nieletnich jest profilaktyka alkoholu, narkotyków i palenia tytoniu.

W Podstawach Ustawodawstwa Ukrainy o Ochronie Zdrowia z 19 listopada 1992 r. stwierdza się, że Ukraina posiada państwową politykę ograniczania palenia i spożywania alkoholu. Art. 53 tej ustawy stanowi, że w celu ochrony zdrowia ludności placówki medyczne są zobowiązane do prowadzenia społecznych środków zapobiegania i leczenia chorób społecznie niebezpiecznych, w tym przewlekłego alkoholizmu, narkomanii.

Zgodnie z Regulaminem Handlu Detalicznego Wyrobami Tytoniowymi, zatwierdzonym Zarządzeniem Ministerstwa Stosunków Gospodarczych z Zagranicą i Handlu Ukrainy z dnia 3 sierpnia 1996 r. w porozumieniu z Ministerstwem Zdrowia, handel detaliczny jest zabroniony: z rąk, tac i w lokale nienadające się do przechowywania i sprzedaży, które nie spełniają wymagań określonych niniejszym Regulaminem; na terenie placówek przedszkolnych, edukacyjnych i medycznych oraz terytoriów przyległych; w miejscach zawodów sportowych, akademikach i terenach przyległych, w innych miejscach wyznaczonych przez samorządy lokalne; obywatele poniżej 18 roku życia; pracownicy podmiotu gospodarczego poniżej 18 roku życia.

Zasady handlu detalicznego napojami alkoholowymi zostały zatwierdzone rozporządzeniem Ministerstwa Stosunków Gospodarczych i Handlu z Zagranicą Ukrainy z dnia 27 maja 1996 r. w porozumieniu z Ministerstwem Zdrowia. Przewidują ochronę praw małoletnich w zakresie reklamy oraz zakaz sprzedaży nieletnim napojów alkoholowych.

Narkotyki to narkotyki i substancje (barbamyl, kodeina, morfina, omnopon, fenamina, efedron), a także rośliny lub ich części zawierające narkotyki (różne odmiany słomy konopnej, makowej, makowej itp.). Substancje psychotropowe to substancje znajdujące się na Liście środków odurzających (DET, DMT, LSD, meskalina, alfitamina, amobarbital itp.). Prekursory – substancje toksyczne (fenyloaceton, aceton, efedryna, nadmanganian potasu).

Głównymi aktami normatywnymi ustawodawstwa krajowego Ukrainy regulującymi zapobieganie nielegalnemu handlowi środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi są ustawy: „O handlu na Ukrainie środkami odurzającymi, substancjami psychotropowymi, ich odpowiednikami i prekursorami” oraz prekursorami i ich nadużycia” z dnia 15 lutego 1995 r., a także Wykaz środków odurzających, substancji psychotropowych, ich analogów i prekursorów podlegających szczególnej kontroli zgodnie z obowiązującym ustawodawstwem Ukrainy, zatwierdzony zarządzeniem Przewodniczącego Komitetu Kontroli Narkotyków Ministerstwa Zdrowie I Ukrainy z 7 lutego 1996 r.

Nielegalny handel środkami odurzającymi, substancjami psychotropowymi i prekursorami to czyny przestępcze, za które odpowiedzialność przewidują artykuły ukraińskiego kodeksu karnego. Chroniąc prawa nieletnich, ustawodawstwo Ukrainy ma na celu przede wszystkim niesienie pomocy osobom uzależnionym od alkoholu i narkotyków, ich leczenie, reedukację, tworzenie warunków do ich społecznej readaptacji, rehabilitacji moralnej i duchowej.

Ochrona prawna małoletnich z HIV/AIDS jest rozpatrywana zgodnie z Ustawą Ukrainy „O zapobieganiu zespołowi nabytego niedoboru odporności (AIDS) i ochronie socjalnej ludności” z dnia 12 grudnia 1991 r. Zespół nabytego niedoboru odporności (AIDS) jest szczególnie niebezpieczną chorobą zakaźną wywoływaną przez ludzki wirus niedoboru odporności (HIV) i ze względu na obecny brak specyficznej profilaktyki i skutecznego leczenia prowadzi do śmierci.

Obywatele Ukrainy żyjący z HIV i AIDS korzystają ze wszystkich praw i wolności przewidzianych w Konstytucji oraz innych ustawach i przepisach Ukrainy. Oprócz powszechnych praw i wolności przysługuje im również:

  • zadośćuczynienie za szkody związane z ograniczeniem ich praw, które nastąpiło w wyniku ujawnienia informacji o fakcie zarażenia tych osób ludzkim wirusem niedoboru odporności;
  • bezpłatne dostarczanie leków niezbędnych do leczenia każdej choroby, środków indywidualnej profilaktyki i wsparcia psychospołecznego;
  • bezpłatny przejazd do miejsca leczenia iz powrotem na koszt placówki medycznej, która wystawiła skierowanie na leczenie;
  • korzystanie z wydzielonego salonu;
  • Dzieci poniżej 16 roku życia zakażone ludzkim wirusem niedoboru odporności lub chore na AIDS otrzymują comiesięczną pomoc publiczną.

Powszechna Deklaracja Praw Człowieka zawiera podstawowe prawa związane z HIV/AIDS: niedyskryminacja, równa ochrona, równość wobec prawa; życie; wolność i nienaruszalność jednostki; poszukiwanie i wykorzystanie azylu; Prywatność; bezpłatny odbiór i przekazywanie informacji; pracować; tworzenie małżeństwa i rodziny; równy dostęp do edukacji; Ochrona socjalna; wykorzystanie wyników postępu naukowego i ich praktyczne wykorzystanie; udział w życiu społecznym i kulturalnym.

Biorąc pod uwagę specyfikę ochrony dzieci jako jednej z najbardziej narażonych kategorii ludności, konieczne jest rozważenie ustawodawstwa Ukrainy dotyczącego zdrowego życia. Zdrowy styl życia rozumiany jest jako zespół form i sposobów codziennego życia kulturalnego jednostki, oparty na normach moralnych, wartościach i praktycznych działaniach mających na celu poprawę zdrowia i sprawności fizycznej organizmu.

Głównymi składnikami zdrowego stylu życia są: zorganizowana aktywność fizyczna, profilaktyka złych nawyków, przestrzeganie warunków sanitarnych, higiena i temperowanie, trening, praca i odpoczynek, odżywianie, sen, etyka komunikacji, kultura zachowań seksualnych, regulacja psychofizyczna organizmu i więcej. Przestrzeganie zdrowego stylu życia przyczynia się do kształtowania wszechstronnie rozwiniętej osobowości, rozsądnego zaspokajania jej potrzeb fizycznych i duchowych, zainteresowań, wartości, postaw moralnych. Sprawność, poprawność, ukierunkowanie umiejętności zdrowego stylu życia utrwalonych w świadomości wpływają na kształtowanie, rozwój i samorealizację człowieka.

Ustawa Ukrainy „O kulturze fizycznej i sporcie” z dnia 24 grudnia 1993 r. stanowi, że państwo zapewnia, w granicach wyznaczonych przez Gabinet Ministrów Ukrainy, bezpłatną i preferencyjną opiekę zdrowotną i kulturalną dla dzieci w wieku przedszkolnym, uczniów szkół średnich i szkół zawodowych, kombatantów wojennych i osób im zrównanych, a także ustanawia świadczenia z tytułu świadczenia takich usług innym kategoriom obywateli.

Państwo stwarza warunki do prawnej ochrony interesów obywateli w zakresie kultury fizycznej i sportu, rozwija kulturę fizyczną i przemysł sportowy oraz infrastrukturę, zachęca obywateli do wzmacniania zdrowia, prowadzenia zdrowego stylu życia.

Ustawa Ukrainy „O organizacjach charytatywnych i charytatywnych” z dnia 16 września 1997 r. określiła promocję opieki zdrowotnej, masowej kultury fizycznej, sportu i turystyki, promocję zdrowego stylu życia, udział w opiece medycznej ludności jako jeden z głównych obszarów działalności charytatywnej.

Dekret Prezydenta Ukrainy „O środkach rozwoju duchowości, ochrony moralności i kształtowania zdrowego stylu życia” z dnia 27 kwietnia 1999 r. zatwierdził główne kierunki działań państwa w tej dziedzinie, powołał Ogólnoukraińską Radę Koordynacyjną ds. Duchowość

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.