Taktyka postępowania w wyborach powinna opierać się na celach strategii, z uwzględnieniem oceny konkretnej sytuacji w okręgu wyborczym

Jeśli strategia kampanii ma odpowiedzieć na pytanie „Co robić?”, to taktyczna część planu powinna odpowiadać na pytanie „Jak?” I kiedy?”.

Realizacja taktycznych aspektów kampanii wyborczej wiąże się z rozwiązaniem następujących głównych problemów:

  • dobór i organizacja części „sprzętowej” zespołu;
  • planowanie pracy kandydata (przemówienia do wyborców, nagrywanie przemówień w telewizji i radiu, spotkania z wpływowymi osobami itp.);
  • monitorowanie działań konkurentów oraz opracowywanie środków i form przeciwdziałania;
  • przygotowanie i organizacja wystąpień kandydata w mediach (teksty, wystąpienia, formy nadsyłania materiałów);
  • tworzenie drukowanych lub wideo produktów reklamowych wspierających kandydata;
  • rozwiązywanie problemów wsparcia materialnego, finansowego i transportowego kampanii;
  • nawiązywanie kontaktów ze społeczeństwem, strukturami społeczno-politycznymi i wpływowymi osobami w dzielnicy itp.

Procedura organizowania i przeprowadzania wyborów nie oznacza, że elementy te powinny być realizowane w takiej samej kolejności jak powyżej. Kwestie te muszą być rozwiązywane jednocześnie; muszą być obsługiwane przez określonych wykonawców z zespołu kandydata.

Specyficzne aspekty zarządzania kampanią wyborczą zostały już dobrze rozwinięte, w szczególności w krajowych doświadczeniach politycznych. Rozważ niektóre aspekty wykorzystania najnowszych technologii komunikacji politycznej w rozwiniętych politycznie i informacyjnie krajach tzw. tradycyjnej demokracji.

Telewizja kablowa. Podobnie jak w naszym kraju służy głównie do nadawania programów rozrywkowych. Liczba jego abonentów stale rośnie, co powoduje, że część wyborców pozostaje poza wpływem reklamy politycznej, która jest emitowana w zwykłych sieciach telewizyjnych. Dlatego komunikacja z wyborcami rozwija się w następujący sposób:

1. Emisja specjalnych programów informacyjnych, podsumowujących działalność danego polityka, które są przesyłane (transmitowane) do mediów. Na przykład, nawet 50% kongresmenów USA (członków parlamentu narodowego) publikuje swój własny „Raport waszyngtoński”, który pozwala parlamentarzystom przekształcić życie polityczne w trwałą kampanię wyborczą.

2. Organizacja stałych kontaktów z wyborcami zaproszonymi do udziału w sondażach telefonicznych, telewizyjnych lub komputerowych bezpośrednio po określonych akcjach politycznych emitowanych na wiecach, kongresach, przesłuchaniach, debatach itp. Pozwala to politykom szybko sprawdzić, czy ich podstawowe zasady programowe, wytyczne, normy postępowania odpowiadają przekonaniom i postawom większości obywateli.

3. Wprowadzenie nowych zasad telewizji kablowej, takich jak „doktryna uczciwości”, „zasada równego czasu” itp. Wyraźnym przykładem są wybory parlamentarne w 1993 r., kiedy liczne bloki rządzącej elity Federacji Rosyjskiej, z niezaprzeczalną dominacją w mediach, najwyraźniej „przekazywały miód” w reklamach rządzącej partii Jelcyna.

W rezultacie organizatorzy wyborów znacznie stracili, ponieważ nie udało im się (przynajmniej częściowo) przekonać widzów do sprawiedliwości czasu antenowego, a czytelników gazet do sprawiedliwego podziału przestrzeni prasowej wśród przedstawicieli różnych ugrupowań politycznych. A jeśli dodamy do tego zamknięcie gazet przeciwnych rządowi, staje się jasny wybór obywateli rosyjskich, którzy są zmęczeni poczuciem obiektu jawnej manipulacji i wypaczenia.

Magnetowidy stają się stopniowo bardzo ważnym środkiem komunikacji politycznej. Produkty wideo są wykorzystywane przede wszystkim w celu organizowania poczty politycznej. Ta ostatnia może być zarówno reklamą ogólną (mającą na celu przedstawienie działań, programów i osobowości kandydata), jak i spersonalizowaną (kiedy wyborcom pokazywana jest wiadomość wideo od celebrytów: prezydenta, gubernatora, piosenkarza itp., wzywająca do głosowania na konkretnego kandydata lub impreza). Ponadto magnetowidy są wykorzystywane do szkolenia wideo rzeczywistych kandydatów.

Jest jasne, że w naszych warunkach kandydaci na posłów mogą używać sprzętu wideo jako narzędzia metodologicznego, ponieważ magnetowidy nie są jeszcze tak rozpowszechnione, jak na „gnijącym” Zachodzie.

Szybki rozwój sprzętu wideo umożliwia wydawanie nawet codziennych „gazet telewizyjnych” podczas dużych kampanii wyborczych. Oczywiście, jeśli kandydat ma dość pieniędzy na utrzymanie własnej ekipy filmowej, która stale towarzyszy mu podczas wieców politycznych, montuje materiał i szybko emituje go w telewizji.

Telekonferencje są dość powszechne, dzięki czemu można zorganizować np. zjazd czy konferencję partyjną bez gromadzenia w jednym miejscu delegatów czy aktywistów. Możliwe jest również zorganizowanie telewizyjnego spotkania kandydata z jego potencjalnymi zwolennikami lub innymi przywódcami politycznymi i komunikowanie się z nimi w trybie aktywnym, co pozwala zadawać pytania, wyjaśniać stanowiska, koordynować je itp.

Informatyzacja społeczeństwa umożliwia wykorzystanie technologii komputerowej do rozwiązywania wielu problemów, takich jak:

  • utrzymywanie banków danych politycznych;
  • planowanie kampanii wyborczej;
  • prowadzenie kalkulacji finansowych i innych (zarówno własnych jak i konkurencji);
  • modelowanie możliwych sytuacji politycznych;
  • organizacja poczty itp.

Banki danych politycznych mogą być dwojakiego rodzaju. W pierwszym przypadku zawierają teksty ustaw, projekty ustaw, programy, dane biograficzne i inne dane, wyniki głosowań i inne niezbędne informacje.

W drugim przypadku chodzi przede wszystkim o listy wyborców. W praktyce politycznej krajów zachodnich, a czasem w krajach byłego obozu socjalistycznego, są one coraz częściej aktualizowane za pomocą komputerów. Kandydaci tworzą pliki danych wyborców, które są chronione po opatentowaniu praw autorskich. W wyniku tej żmudnej pracy kandydat (lub partia) tworzy zarejestrowaną bazę danych, w której można znaleźć nie tylko nazwiska i adresy, ale także wiek, zawód, narodowość, hobby i nie tylko.

Dzięki takiej bazie danych możesz wysyłać spersonalizowane wiadomości do wyborców na podstawie informacji o ich konkretnych prośbach i zainteresowaniach. Na przykład możesz przygotować kilka wersji apeli i kart wyborczych, które należy rozesłać do wyborców na podstawie ich statusu społeczno-zawodowego.

Takie „osobiste listy” najlepiej drukować za pomocą drukarek laserowych, które pozwalają wyprodukować dziesiątki próbek produktów kampanii w ciągu godziny. Nośniki laserowe mogą być również używane do tworzenia kart do głosowania zbliżonych do rzeczywistych z przykładowymi zaleceniami, takimi jak: usuń Petrenko lub członka CPU (NRU) i tak dalej.

Polityczne komputerowe systemy programistyczne, oprócz powyższych, umożliwiają redagowanie komunikatów, komunikatów prasowych, przemówień itp., przygotowywanie i przeprowadzanie badań opinii publicznej, tworzenie ukierunkowanych portretów politycznych określonych grup wyborców (na podstawie wyników poprzednich wyborów i sondaże opinii publicznej) itp.

Nawiasem mówiąc, w badaniach socjologicznych aktywnie wykorzystywane są techniczne systemy automatycznego wybierania abonentów. Ale takie systemy można wykorzystać w bardziej oryginalny sposób. Jeśli nagrasz adres kandydata lub jego zwolenników do wyborców, a następnie prześlesz go z kolei właścicielom telefonów, to pod pewnymi warunkami ta metoda reklamy politycznej może przynieść pozytywne rezultaty.

Jasne jest, że nie jest to pełna lista technologii, które mogą być przydatne podczas kampanii wyborczej, ale daje wyobrażenie o trendach i kierunkach komunikacji politycznej. I choć ten etap wciąż wydaje nam się dość egzotyczny, a poziom wsparcia informacyjnego kampanii politycznych w krajach rozwiniętych jest nieosiągalny, to przynajmniej niektóre aspekty powyższych technologii komunikacji politycznej można wykorzystać w naszych warunkach.

Nie powinniśmy jednak zapominać, że w każdym przypadku mogą występować zarówno pozytywne, jak i negatywne aspekty.

Wykorzystanie nowych technologii w dziedzinie komunikacji politycznej oczywiście pomaga kandydatom w bardziej efektywnym planowaniu kampanii wyborczej, promuje pracę wizerunkową, podnosi poziom kultury wyborczej i ogólnie kultury politycznej społeczeństwa i tak dalej. W sferę polityczną zaangażowani są wysokiej klasy specjaliści z dziedziny informatyki, nauk politycznych, psychologii i socjologii politycznej oraz zarządzania społecznego. Jednocześnie istnieją pewne ograniczenia we wprowadzaniu nowych technologii informacyjnych w sferze politycznej.

Przede wszystkim należy powiedzieć o wysokich kosztach sprzętu wideo, komputerów, poczty e-mail itp. Skupienie się na tych technologiach w społeczeństwie, w którym większość ludności żyje poniżej granicy ubóstwa, raczej nie pomoże w wygraniu wyborów. W trudnych warunkach ekonomicznych nie każda rodzina może prenumerować gazety. Ponadto istnieją ograniczenia polityczne, kulturowe, legislacyjne, a ostatecznie psychologiczne. Na przykład zastosowanie systemu automatycznego wybierania abonentów w połączeniu z „politycznym autokatalogiem” może wywołać negatywną reakcję obywateli, ponieważ są oni bardziej przyzwyczajeni do komunikacji (nawet przez telefon) „na żywo”.

Czynnik psychologiczny jest również bardzo ważny w takich aspektach, jak, wydawałoby się, procedura wypełniania karty do głosowania. Jeśli np. ludzie są przyzwyczajeni do skreślania tych, przeciwko którym głosują w wyborach, zamiast stawiania plusa lub krzyżyka przy nazwisku kandydata, na którego zamierzają głosować, może to prowadzić do wielu błędów, a tym samym do wypaczenia woli wyborców.

Pomimo faktu, że nowe technologie komunikacji politycznej są coraz częściej wprowadzane do praktyki kampanii wyborczych, najpotężniejszymi środkami prowadzenia kampanii pozostają telewizja i radio. A cała dziedzina reklamy politycznej stała się reżyserowaniem teledysków i relacji radiowych z wezwaniami do poparcia niektórych kandydatów, partii lub bloków wyborczych.

Zapoznanie się z możliwościami reżyserowania materiałów wyborczych z pewnością poszerzy arsenał reklamy politycznej, w skład którego wchodzą następujące typy: „świadectwo”, „kalejdoskop kontrastów”, „pozytywne emocje”, „doświadczenie” i tradycyjnie rozpowszechnione „reportażowanie”.

„Świadectwo”. Kandydata popiera osoba popularna, szanowana i szanowana przez wyborców. W istocie ta wersja reżyserii realizowana jest w oparciu o zasadę deklarowania zaangażowania w konkretną osobę, partię, organizację publiczną itp.

Na przykład w kampanii wyborczej w 1988 roku George W. Bush wykorzystał wideoklip ze spotkania kandydata (wówczas wiceprezydenta Stanów Zjednoczonych) z sowieckim przywódcą Michaiłem Gorbaczowem. Tej serii wideo towarzyszyły zakulisowe uwagi Reagana, który zapewnił Amerykanów, że osobiście powierzy rządy państwu George’owi W. Bushowi. Skutecznym trikiem psychologicznym było połączenie ówczesnej wielkiej popularności Michaiła Gorbaczowa i Reagana; Zdaniem ekspertów ten teledysk sprawiał wrażenie, że głos Reagana przemawia… Michaił Gorbaczow, w pewnym sensie, wówczas człowiek szanowany w świadomości społecznej.

„Kalejdoskop kontrastów”. Taki film lub klip radiowy jest tworzony w celu stworzenia negatywnego kontrastu z konkurentem i polega na selekcji wypowiedzi (najlepiej przeciwnych) w różnym czasie i w różnych okolicznościach na ten sam temat. Demonstracja takich fragmentów klipu (10-15 sekund każdy) tworzy dla pewnego kandydata wizerunek osoby, która nie ma własnych poglądów, działa koniunkturalnie, zaprzecza sobie, a tym samym nie wzbudza zaufania wyborców.

„Pozytywne emocje”. Taki materiał wideo lub audio z reguły opiera się na połączeniu przyjemnej, spokojnej muzyki i sprzyjającego tła – łona natury, kręgu rodzinnego itp.

„Doświadczenie”. Tego typu produkty reklamowe ujawniają kompetencje kandydata, jego doświadczenie państwowe, działalność polityczną, znaczenie w hierarchii politycznej społeczeństwa.

„Reportaż”. Najpopularniejszy rodzaj przedwyborczej reżyserii politycznej, która tradycyjnie opowiada o spotkaniach kandydata z wyborcami, politykami, obejmuje wizyty w określonych osiedlach, branżach, instytucjach, firmach, instytucjach kulturalnych, sportowych itp.

Podsumowując, czas, przez jaki kandydat jest obecny w telewizji lub radiu (na żywo lub pośrednio) niekoniecznie oznacza, że jest on ważniejszy dla wyborców niż przeszłość, poglądy polityczne kandydata, przynależność do partii i przyszły program. Ale nie można zaprzeczyć, że tym aspektom reklamy politycznej należy poświęcić wiele uwagi.

Lista referencji

  1. Con IS Pozytywizm w socjologii. – L., 1964.
  2. Konserwatyzm jako nurt myśli publicznej i czynnik rozwoju społecznego // POLICJA. – 1995. – № 4.
  3. Kont O. Kurs filozofii pozytywnej // Ser. Przodkowie pozytywizmu. – Petersburg, 1914. – Wydanie. 4-5.
  4. Pocheptsov G. Teoria komunikacji. – K., 1996.
  5. Pocheptsov G. Człowiek totalitarny. – K., 1994.
  6. Praworządność / Wyd. Yu S. Shemshuchenko. – K., 1996. – Vip. 7.
  7. Problemy psychologii politycznej i jej rola w staniu się obywatelem państwa ukraińskiego. – K., 1995.
  8. Psychologiczne mechanizmy regulacji zachowań społecznych // Ed. M. Bobneva, E. Shorokhova. – M., 1979.
  9. Radzikhovsky S. Wielki psycholog // Psychologia. czasopismo – 1989. – V. 10, №5.
  10. Sołowjow AI Politologia. Teoria polityczna. Technologie polityczne. – M., 2000.
  11. Tavadov GT Politologia. M., 2000.
  12. Teoria i praktyka analizy politycznej / Dla ogółu. wyd. OL Valevsky i VA Rebkal. – K., 2003.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.