Ukształtowane normy moralności są wynikiem długiego procesu kształtowania się relacji między ludźmi. Bez przestrzegania tych norm stosunki polityczne, gospodarcze, kulturowe są niemożliwe, bo nie można istnieć bez wzajemnego szacunku, bez nakładania pewnych ograniczeń

Etykieta to słowo pochodzenia francuskiego, oznaczające sposób zachowania. Zawiera zasady uprzejmości i uprzejmości przyjęte w społeczeństwie.

Nowoczesna etykieta dziedziczy zwyczaje niemal wszystkich narodów od czasów starożytnych do współczesności. W swej istocie te zasady postępowania mają charakter ogólny, gdyż kierują się nimi nie tylko przedstawiciele danego społeczeństwa, ale także przedstawiciele różnych systemów społeczno-politycznych istniejących we współczesnym świecie.

Narody każdego kraju dokonują w etykiecie poprawek i uzupełnień, ze względu na porządek społeczny kraju, specyfikę jego struktury historycznej, narodowe tradycje i obyczaje.

Istnieje kilka rodzajów etykiety, z których główne to:

  • etykieta dworska – ściśle uregulowany porządek i formy leczenia, ustanowione na dworach monarchów;
  • etykieta dyplomatyczna – zasady postępowania dyplomatów i innych urzędników w kontakcie ze sobą na różnych przyjęciach dyplomatycznych, wizytach, negocjacjach;
  • etykieta wojskowa – zbiór ogólnie przyjętych zasad w wojsku, norm i sposobów postępowania żołnierzy we wszystkich sferach ich działalności;
  • ogólna etykieta obywatelska – zbiór zasad, tradycji i konwencji, którymi kierują się obywatele w komunikowaniu się ze sobą.

Większość zasad etykiety dyplomatycznej, wojskowej i obywatelskiej jest mniej więcej taka sama. Różnica między nimi polega na tym, że ważniejsze jest przestrzeganie etykiety przez dyplomatów, ponieważ odstępstwo od nich lub łamanie tych zasad może zaszkodzić prestiżowi lub krajowi jego urzędników i doprowadzić do trudności w stosunkach między państwami.

W miarę jak zmieniają się warunki życia ludzkości, rozwój formacji i kultury, niektóre zasady postępowania zmieniają się na inne. To, co kiedyś uważano za nieprzyzwoite, staje się powszechne i na odwrót. Ale wymagania etykiety nie są bezwzględne: zgodność zależy od miejsca, czasu i okoliczności. Zachowanie, które jest niedopuszczalne w jednym miejscu iw pewnych okolicznościach, może być właściwe w innym miejscu iw innych okolicznościach.

Normy etykiety, w przeciwieństwie do norm moralności, są warunkowe, są jak niepisana umowa o tym, co jest powszechne w zachowaniu ludzi, a co nie. Każda kulturalna osoba musi nie tylko znać i przestrzegać podstawowych zasad etykiety, ale także rozumieć potrzebę pewnych zasad i relacji. Maniery w dużej mierze odzwierciedlają wewnętrzną kulturę człowieka, jego cechy moralne i intelektualne. Umiejętność prawidłowego zachowania w społeczeństwie jest bardzo ważna: ułatwia nawiązywanie kontaktów, sprzyja wzajemnemu zrozumieniu, tworzy dobre, stabilne relacje.

Nowoczesna etykieta reguluje zachowanie ludzi w życiu codziennym, w pracy, w miejscach publicznych i na ulicy, u gości oraz na różnych oficjalnych imprezach – przyjęciach, uroczystościach, negocjacjach.

Etykieta jest więc bardzo dużą i ważną częścią kultury powszechnej, moralności, moralności rozwijanej przez wiele wieków życia przez wszystkie narody zgodnie z ich ideami dobra, sprawiedliwości, człowieczeństwa – w dziedzinie kultury moralnej i piękna, porządku, no i -byt, celowość domowa – w zakresie kultury materialnej.

W sprawach etykiety ogólnej ważne miejsce zajmuje etykieta komunikacji biznesowej, a w szczególności – etyka przyjmowania gości i podwładnych oraz rozmawiania z nimi. Etyka biznesu to nie tylko reputacja szefa, ale także reputacja firmy w oczach partnerów biznesowych i potencjalnych klientów. Zapraszamy do zapoznania się z zagadnieniami etyki recepcji bezpośrednio związanymi z wyglądem „właściciela” i jego gabinetu.

Odzież i wygląd

Chociaż mówią, że towarzyszy im rozsądek, ale akceptowany przez ubranie – te same zasady obowiązują, gdy osoba przychodzi do ciebie na przyjęcie. A ubranie jest jednym z najważniejszych warunków tego, jak dobra jest opinia o tobie. Rockefeller rozpoczął swoją działalność od zakupu drogiego garnituru za ostatnie pieniądze i zostania członkiem klubu golfowego.

Uważam, że nie trzeba dbać o porządek, czystość i prasowanie ubrań. Ale oto kilka wskazówek, jak i w jakich przypadkach się ubrać.

Mężczyźni mogą nosić każdy kostium w niezbyt jasnych kolorach.

W formalnym zestawieniu marynarka powinna być zapinana na guziki. W zapinanej marynarce wchodzą do biura, znajomych, restauracji, audytorium teatru, zasiadają w prezydium lub składają sprawozdanie, ale warto wiedzieć, że dolny guzik marynarki nigdy nie jest zapinany. Możesz rozpiąć kurtkę podczas lunchu lub kolacji, siedząc na krześle.

Kolor skarpet męskich powinien być w każdym przypadku ciemniejszy niż garnitur, co powoduje przejście od koloru garnituru do koloru buta. Buty lakierowane należy nosić tylko przed smokingiem.

Modelki sezonu polecają następujące zasady:

  • kurtka to najlepiej klasyczna „angielska” (z dwoma otworami z tyłu). W przeciwieństwie do „europejskiego” (bez szczelin) i „amerykańskiego” (z jednym talerzem), pozwala właścicielowi nie tylko elegancko stać, ale i elegancko siedzieć;
  • spodnie powinny mieć taką długość, aby ledwo schodziły na buty z przodu i sięgały do początku pięty z tyłu;
  • koszula pod marynarką jest dozwolona tylko z długimi rękawami. Nie należy nosić nylonowych i dzianinowych koszul;
  • kołnierz powinien znajdować się półtora centymetra nad kołnierzem kurtki;
  • kamizelka nie powinna być za krótka, ani koszula, ani pasek nie powinny być widoczne;
  • pas naturalnie wyklucza szelki i odwrotnie;
  • skarpetki do garnituru biznesowego i wakacyjnego są dobrane tonem;
  • bynajmniej nie biały i wystarczająco długi. [Venediktova VI, Reputacja biznesowa: osobowość, kultura, etyka, wizerunek człowieka biznesu., M., 1996, s.30-35]

Kobieta ma dużo większą wolę w wyborze stylu ubioru i tkaniny niż mężczyzna. Główną zasadą, jaką należy kierować się przy wyborze ubrań, jest dopasowanie do czasu i sytuacji. Dlatego nie ma zwyczaju przychodzić do pracy w biurze w luksusowych sukienkach. W takich przypadkach sprawdzi się elegancka sukienka lub garnitur.

Przyjmowanie podwładnych

Skuteczne przywództwo jest nierozerwalnie związane ze skuteczną komunikacją. Jeśli nie wiesz, jak najlepiej komunikować się z ludźmi, nie odniesiesz sukcesu i zmusisz ich do nauczania w pracy z pełną mocą.

Na pierwszy rzut oka wszystko jest bardzo proste – trzeba wytłumaczyć osobie, czego od niej oczekujemy, dodać kilka słów pochwały lub w razie potrzeby wręcz przeciwnie, trochę besztać – ale gdyby wszystko było takie proste! Niewystarczająco odpowiedzialne podejście do tych form komunikacji, z którymi ma do czynienia menedżer: ustny; pisemny; niewerbalne, może poważnie skomplikować jego pracę. [David Robinson, Wydobądź z ludzi to, co najlepsze., M., 1994, s.89]

W bezpośrednim kontakcie i bezpośredniej rozmowie największe znaczenie ma komunikacja ustna i niewerbalna.

Czy rozmowy telefoniczne są najczęstszymi formami komunikacji; wyróżnia je bezpośredni kontakt i duża różnorodność sposobów komunikacji, co pozwala na łatwe łączenie biznesowej (formalnej) i osobistej (nieformalnej) części dowolnej wiadomości.

Skuteczność komunikacji ustnej zależy od wielu czynników, m.in.:

  • wybór słów;
  • styl komunikacji;
  • „Sygnały wsparcia”.

W kontakcie z podwładnymi należy kierować się swoim językiem, ponieważ od tego, jak lider mówi, zależy, jak trafnie zrozumieją go podwładni. Prawidłowy i literacki styl wypowiedzi budzi szacunek i zwraca uwagę na to, co się mówi i na temat rozmowy.

Niezależnie od tego, kogo ma spotkać, kierownik powinien zawsze:

  • być w stanie wyjaśnić, co ma, bo jeśli z jakiegoś powodu czuje, że nie jest zrozumiany;
  • kontroluj komunikację z podwładnymi, starannie dobierając słowa;
  • postaraj się, aby Twój język był jak najbardziej zrozumiały.

Często nie zwracamy uwagi na to, jak mówimy. Na pytanie o styl językowy do pewnego stopnia odpowiemy studiując styl rozmowy. Badania w tej dziedzinie wykazały, że istnieją trzy główne style rozmowy:

  • Styl pierwszy – osoba może rozmawiać z dzieckiem jak „ojciec”.
  • Drugi styl – „dziecko” zwraca się do „ojca” o wsparcie. Oczywiście nie okazuje się, że człowiek mówi jak dziecko, ale relacja, która go łączy z tym, co i do kogo mówi, przypomina relację „ojciec” i „dziecko”.
  • Trzeci styl to styl „dorosły”, który mówiąc nie wyraża swojego stosunku do tego, co mówi, i oczekuje od rozmówcy takiej samej emocjonalnie neutralnej reakcji. [David Robinson, Osiągaj najlepsze od ludzi., M., 1994, s.90-95; Schmidt R., Sztuka komunikacji., M., 1992, s.6-30]

Te trzy style konwersacji mogą być umownie oznaczone trzema przecinającymi się okręgami. W ciągu kilku minut ta sama osoba może używać wszystkich trzech stylów komunikacji. Jeśli rozmówca wyczuje styl i odpowiednio zareaguje, taką komunikację nazywa się równoległą. Równoległe stosowanie stylów pozwala osiągnąć maksymalną efektywność podczas rozmowy i zmobilizować siły podwładnych.

Ludzie nie tylko słuchają tego, co im się mówi, ale także zwracają baczną uwagę na gesty towarzyszące przemówieniu. Oczywiście mimika twarzy wiele mówi, ale nadal ważniejsza jest pozycja naszego ciała.

Lider musi upewnić się, że jego słowa „nie odbiegają” od gestów. Oczywiście czasami trudno sobie poradzić z samym sobą, ale lepiej wytłumaczyć to swoim podwładnym niż mylić ich z dziwnym zachowaniem i mylącym językiem.

Większość ludzi zna teorię ruchów mowy ciała związanych z podświadomością. Zdarzają się sytuacje, w których zarówno lider, jak i podwładny czują się niezręcznie, a często jedynym sposobem na rozładowanie stresu jest odpowiedni gest. Dobrym przykładem takiej sytuacji jest rozmowa kwalifikacyjna. Jeśli przy stole siedzi menedżer, to po raz kolejny podkreśla jego pozycję i władzę w organizacji, ale jego rozmówca będzie czuł się spięty i nienaturalny. Dlatego lepiej, aby kierownik siedział obok niego i przez całą rozmowę unikał przepisów, które mogłyby wprawić gościa w kłopoty.

Na spotkaniach swoistym „barometrem napięcia” mogą być osoby siedzące z dala od wszystkich, zakładając ręce za głowę (podświadomy wyraz agresji) lub stale wygładzające włosy (gest niezgody). Lider powinien usiąść prosto i spróbować nawiązać trwały kontakt wzrokowy ze wszystkimi uczestnikami spotkania. Jeśli ktoś odwraca wzrok lub nie odwraca wzroku od swoich papierów, oznacza to, że nie czuje się bardzo lub komfortowo, nie do końca pewny siebie.

Znajomość mowy ciała pomaga również liderowi w komunikacji, ponieważ umiejętność rozumienia języka migowego pomaga wykryć zmiany nastroju rozmówcy i w porę wygładzić pojawiające się lub konfliktowe frazy, aby zwrócić uwagę na temat rozmowy.

Postaram się wymienić główne gesty, które zdradzają nastrój rozmówcy:

1. Znaki akceptacji działań partnera:

  • żywe, zaciekawione spojrzenie, luźna postawa (partner jakby na spotkanie z rozmówcą, rozpinający marynarkę, ledwo przechylając głowę);
  • dłonie otwarte i rozłożone w kierunku rozmówcy. Mimowolne, ledwo wyczuwalne skinienie głowy, lekki dotyk lub dłonie ramienia partnera, towarzyszące aprobującej uwadze;
  • ciepły, pełen szacunku ton mowy.

2. Oceniające gesty i pozy:

  • przemyślany (rozsądny) wyraz twarzy, któremu towarzyszy charakterystyczna pozycja dłoni na policzku (wskazuje, że rozmówca jest czymś zainteresowany, pozostaje dowiedzieć się, co skłoniło go do skupienia się na problemie);
  • partner świadomie odwraca wzrok od rozmówcy. To gest lub irytacja niezadowolenia. Partner boi się ujawnić swoje wątpliwości;
  • gryzienie wspornika lub obręczy wycierania okularów. (Jest to jak „przerwa” rozmówcy na analizę lub pomysły propozycji).

3. Gesty i postawy ochronne:

  • zimne, ledwo zwężone spojrzenie, sztuczny uśmiech. (Oznacza to, że rozmówca jest na krawędzi i jeśli nie podejmiesz pewnych działań w celu zmniejszenia napięć, może dojść do załamania);
  • ramiona skrzyżowane na piersi, z palcami, jakby wciśnięte w biceps. (Wskazuje to, że twój partner nie akceptuje twojego stanowiska w omawianej sprawie. Jest gotów rzucić się do bitwy i z trudem powstrzymuje się, aby ci nie przeszkadzać);
  • podniesione ramiona i obniżona głowa. (W towarzystwie rysunku na kartce papieru). Może powiedzieć, że twój rozmówca jest obrażony, obrażony twoimi słowami. [Venediktova VI, Reputacja biznesowa: osobowość, kultura, etyka, wizerunek człowieka biznesu., M., 1996, s.148-150]

Czy lider tego chce, czy nie, podwładni zawsze będą podążać za jego gestami. Dlatego wszyscy menedżerowie muszą uważnie monitorować swoje niewerbalne reakcje, nie tylko po to, by właściwie posługiwać się mową ciała, ale także po to, by lepiej zrozumieć treść postawy i gestów każdego z pracowników. [David Robinson, Osiągaj najlepsze od ludzi., M., 1994, s.97-101]

Jeśli chcesz jak najlepiej wykorzystać spotkanie, musisz umieć wyczuć sytuację i zarządzać procesem komunikacji. Jeśli możesz:

  • Organizuj komunikację.
  • Analizuj cele i zadania procesu komunikacji, jego przedmiot i przyczynę.
  • Posiadać umiejętności i techniki komunikacji biznesowej, znać i wykorzystywać jej taktykę i strategię.
  • Znaj etykietę językową i umieć się nią posługiwać.
  • Wiesz, jak przeprowadzić rozmowę, wywiad, rozmowę biznesową, spór, kontrowersję, dyskusję, spotkanie biznesowe itp.
  • Masz umiejętności udowadniania, odrzucania, krytykowania, przekonywania, dochodzenia do porozumień, kompromisów, dokonywania ocen, propozycji.
  • Masz technikę języka, figury i techniki retoryczne, potrafisz właściwie konstruować język i inne wystąpienia publiczne.
  • Znasz etykietę i potrafisz z niej korzystać.
  • Potrafisz za pomocą słowa przeprowadzić psychoterapię komunikacji, zmniejszyć stres i nieufność rozmówcy, dostosować jego oceny, zachowanie i nastawienie do zdarzeń i wypowiedzi.
  • Potrafisz analizować konflikty komunikacyjne, diagnozować, kierować ich rozwojem we właściwym kierunku.
  • Znasz sztuczki, sekrety i metody komunikacji, które są uważane za nielojalne, potrafisz z nich korzystać.
  • Zna podstawy logiki, teorii i praktyki argumentacji, potrafi wykorzystać je w komunikacji biznesowej. [Kurbatow VI, Sztuka zarządzania komunikacją., Rostów nad Donem, 1997, s.86-87]

Można powiedzieć, że potrafisz zarządzać komunikacją, ponieważ tę listę wiedzy, umiejętności i zdolności można uznać za niemal synonim umiejętności zarządzania komunikacją.

Ale podczas komunikowania się z podwładnymi odgrywa rolę inny ważny aspekt – czy istnieje sytuacja konfliktowa. W tym przypadku, aby móc rozwiązać konflikt bezboleśnie dla firmy i jej pracowników, trzeba znać naturę konfliktu i umieć nim zarządzać.

Obecny pogląd jest taki, że nawet w dobrze zarządzanych organizacjach niektóre konflikty są nie tylko możliwe, ale wręcz pożądane. Oczywiście konflikt nie zawsze jest pozytywny. W niektórych przypadkach może przeszkadzać w realizacji potrzeb i celów organizacji. Na przykład osoba, która kłóci się na spotkaniu komitetu tylko dlatego, że nie może się spierać, prawdopodobnie zmniejszy potrzebę przynależności, przynależności i szacunku oraz prawdopodobnie zmniejszy zdolność grupy do podejmowania skutecznych decyzji.

Członkowie grupy mogą zaakceptować punkt widzenia przeciwnika tylko po to, aby uniknąć konfliktu i wszelkich związanych z nim kłopotów, nawet jeśli nie są pewni, że idą prawidłowo. Ale w wielu przypadkach konflikt pomaga zidentyfikować różne punkty widzenia, dostarcza dodatkowych informacji, pomaga zidentyfikować więcej lub więcej alternatywnych problemów itp. To sprawia, że proces decyzyjny grupy jest bardziej efektywny, a także daje ludziom możliwość wyrażania swoich opinii, a tym samym zaspokajania osobistych potrzeb dotyczących szacunku i autorytetu. Może też prowadzić do bardziej efektywnej realizacji planów, strategii i projektów, gdyż dyskusja na temat różnych punktów widzenia odbywa się przed ich faktyczną realizacją.

W ten sposób konflikt może mieć charakter funkcjonalny i prowadzić do zwiększenia efektywności organizacji. Czy może być dysfunkcjonalne i prowadzi do spadku satysfakcji osobistej, współpracy grupowej i efektywności organizacji. Rola konfliktu w dużej mierze zależy od tego, jak skutecznie jest on zarządzany. Aby poradzić sobie z konfliktem, trzeba znać przyczyny, rodzaj, możliwe konsekwencje, aby wybrać najskuteczniejszą metodę jego rozwiązania.

Rozmowa z gośćmi

Wszyscy przedsiębiorcy bez wyjątku muszą zawierać partnerów biznesowych – dostawców surowców, komponentów czy wyrobów gotowych, a także konsumentów. Sukces jego firmy i jego reputacja zależą od tego, jak dobrze przedsiębiorca jest w stanie zorganizować się i negocjować. Sztuka negocjacji jest specjalnie studiowana na całym świecie.

Odpowiednio przygotowana do negocjacji osoba będzie mogła osiągnąć swój cel bez urazy partnera i pozostawienia pozytywnego wrażenia. Przygotowanie do negocjacji obejmuje dwa główne obszary pracy: rozwiązywanie spraw organizacyjnych oraz wypracowanie głównego procesu negocjacyjnego.

Dobre przygotowanie do negocjacji polega na wstępnym rozważeniu maksymalnej możliwej liczby opcji. Wszystkie opcje są uszeregowane według stopnia ich akceptowalności.

Ważnym elementem przygotowania do głównego procesu negocjacyjnego jest organizacja przyjęcia biznesowego. Przyjęcie biznesowe odbywa się na wczesnym etapie współpracy z inną firmą, po nawiązaniu z nią kontaktów wykazujących wzajemne zainteresowanie.

Przygotowując się do spotkania z partnerem, musisz nakreślić swoją linię taktyczną. Aby to zrobić, warto nauczyć się taktyk, które można wykorzystać w negocjacjach, osiągając swoje cele.

Technika „wycofywania się” lub „odchodzenia od zmagań” – stosowana jest przy poruszaniu kwestii niepożądanych do dyskusji lub nie udzielaniu partnerowi dokładnych, dokładnych informacji, jednoznacznej odpowiedzi.

Recepcja polega na tym, że partner jest proszony o przesunięcie rozważania konkretnego zagadnienia, przełożenie go na inne spotkanie itp. Prośbie towarzyszą przekonujące argumenty.

Inne taktyki są podobne w treści do „wychodzenia” – „odkładania”, „czekania”, „salami” (na zasadzie krojenia kiełbasy na cienkie plasterki). Techniki te są używane, gdy chcesz przedłużyć proces negocjacji, aby wyjaśnić sytuację, uzyskać więcej informacji od partnera itp.

„Opakowanie” – do dyskusji proponuje się nie jeden problem, ale kilka. Jednocześnie rozważane są dwa rodzaje zadań (atrakcyjne i nieatrakcyjne lub oferowany pakiet koncesji).

„Przesadzenie” – polega na włączaniu do omawianych zagadnień pozycji, które można następnie bezboleśnie usunąć udając, że jest to ustępstwo i żądać zastąpienia podobnych czynności przez partnera.

„Umieszczanie niewłaściwych akcentów własnej pozycji” – ma na celu okazanie partnerowi skrajnego zainteresowania rozwiązaniem sprawy, która w rzeczywistości jest drugorzędna. Czasami odbywa się to w celu usunięcia sprawy z porządku obrad, uzyskania niezbędnych decyzji w innej, ważniejszej sprawie.

„Żądania w ostatniej chwili” – pod koniec negocjacji, kiedy pozostaje już tylko podpisanie umowy, jeden z partnerów stawia nowe żądania. Jeśli druga strona jest bardzo zainteresowana umową, zaakceptuje te wymagania. [Venediktova VI, Reputacja biznesowa: osobowość, kultura, etyka, wizerunek człowieka biznesu., M., 1996, s.136-138]

Wszyscy ludzie biznesu muszą opanować technikę kontaktu na żywo. Twój język powinien być piękny i poprawny, staraj się jak najmniej używać słów „pasożyty” – odwraca to uwagę i odwraca uwagę od tematu rozmowy. Aby Twój język był piękny, skorzystaj z poniższych wskazówek:

  • podkreślaj ważne słowa i ujarzmij mniej ważne;
  • zmienić ton głosu – powinien wznosić się lub opadać jak powierzchnia morza. Nagłe lub narastające obniżenie tonu głosu odróżnia frazę słowną od ogólnego tła;
  • zmienić tempo mowy – nadaje jej wyrazistości;
  • zatrzymaj się przed ważnymi myślami i po nich.

Do tego należy dodać wagę korzystania ze specjalnych narzędzi – efektów komunikacyjnych:

  • efekt obrazu wizualnego – z reguły najpierw osoba jest postrzegana przez swój wygląd, a to początkowe wrażenie pozostawia ślad na kolejnych związkach. Dlatego przedsiębiorca musi przyjąć estetykę ubioru, mimikę twarzy, bystre wyczucie taktu, aby promieniować urokiem, elegancki sposób komunikacji, pewny siebie i przyjazny wygląd itp .;
  • efekt pierwszych fraz – czy to naprawia, koryguje początkowe wrażenie u ludzi. Pierwsze frazy powinny skupiać się na ciekawych informacjach, z elementami oryginalności, które od razu przykuwają uwagę;
  • efekt argumentacji – język musi być rozsądny, przekonujący, logiczny. Odważne myślenie i rozumienie informacji;
  • efekt intonacji i pauz – cechą ludzkiej percepcji jest to, że intonacje i pauzy przyczyniają się do 10-15 – procentowego wzrostu informacji, powodując skojarzenia i propozycje rozmówców;
  • efektem wypowiedzi artystycznej jest umiejętne konstruowanie zdań, poprawny akcent wyrazowy, stosowanie technik retorycznych – metafor, hiperboli itp. Jak argumentował Voltaire, dobra myśl traci swoją wartość, jeśli jest źle wymawiana;
  • efekt odprężenia (odprężenia) – dla tych, którzy potrafią żartować na czas, zrobić dowcipną uwagę, będą mieli więcej szczęścia w negocjacjach niż nie mogą tego zrobić. Humor tworzy naturalną przerwę dla relaksu ludzi, zbliża ich do siebie i przyjaźnie nastawia. [Venediktova VI, Reputacja biznesowa: osobowość, kultura, etyka, wizerunek człowieka biznesu., M., 1996, s.143-146]

Należy również pamiętać, że istnieje szereg czynników, które negatywnie wpływają na prowadzenie działalności:

  • dyskomfort środowiska fizycznego: nieatrakcyjność pomieszczenia, niewygodne siedzenia, stęchłe powietrze itp .;
  • zaniepokojenie rozmówców pewnymi sprawami urzędowymi lub osobistymi, zaburzeniem stanu moralnego i psychicznego;
  • ambicja, zazdrość, wrogość;
  • analfabetyzm mowy mówcy, niejasność fraz itp .;
  • niekompetencja rozmówcy;
  • odrzucenie wizerunku rozmówcy.

Staraj się unikać pojawiania się takich czynników, a jeśli istnieją – wygładzić je i zneutralizować.

Biznesowy styl komunikacji nastawiony jest na pozytywny (konstruktywny) wynik. Styl biznesowy eliminuje tłumienie czyjejś pozycji. Główne zagadnienie biznesowego stylu komunikacji można sformułować w następujący sposób: stanowiska stron są determinowane przez stosunek do omawianego problemu (sytuacja kontrowersyjna) lub stosunek do przeciwnika.

Chcesz wygrać spór – możesz się spierać.

„Przeczytaj” mimikę i gesty rozmówcy.

Psychoterapia w komunikacji: nie pokonanie przeciwnika, ale osiągnięcie jego lokalizacji.

Staraj się nie robić nierozsądnych sugestii i nie uzasadniaj swoich działań. Argumentacja to rzeczywistość związana z dowodem, uzasadnieniem, stwierdzeniem lub odrzuceniem przez krytykę.

W życiu codziennym każda osoba w procesie komunikacji potwierdza swoje własne „ja”, swoją ocenę pewnych zjawisk, swój stosunek do nich. Dzięki doświadczeniu, wiedzy, umiejętnościom ludzie rozwijają się w różnym stopniu i w różnym stopniu rozwoju osobistych zasad i reguł, które pozwalają uważać za coś sprawdzonego i wątpliwego. Dzieje się tak jednak do czasu, gdy przeciwnik, który ma teorię i praktykę argumentacji, cały jej arsenał, nie spotka się w sporze, albo gdy jego własna argumentacja stanie się przedmiotem krytyki lub odrzucenia po prostu poważnego rozpatrzenia.

Należy zauważyć, że praktyka argumentacji jest oczywiście bogatsza i bardziej zróżnicowana niż jakakolwiek teoria, ale teoria musi nieść w sobie element systematycznych i przewidywalnych wyników.

Wygranie sporu to bardzo zmienna rzecz. Może nie trzeba dążyć do zwycięstwa, do zniszczenia pozycji wroga, do przełamania obronnych szyków jego argumentów. Nikt nie lubi przegrywać. A najczęściej zwycięstwo jest najkrótszą drogą do zdobycia wroga. [Kurbatow VI, Sztuka zarządzania komunikacją., Rostów nad Donem, 1997]

W każdym razie jedno z praw porozumiewania się mówi: inne rzeczy chętniej przyjmują punkt widzenia człowieka, który jest osobiście milszy, przyjemniejszy, sprawia wrażenie „swojego”.

Czego potrzebujesz do tego? Dużo, ale przede wszystkim umiejętność identyfikowania rozmówcy po psychotypie, dostosowywania się do niego, używania jego zwrotów leksykalnych, manier. Wtedy podświadomie uwierzy, że ma do czynienia z osobą, która jest mu bliska pod wieloma względami.

Znaczenie komunikacji każdej osoby to reakcja, którą wywołuje. A żeby uzyskać odpowiednią reakcję, musisz przygotować się do komunikacji z partnerem.

Przygotowanie do komunikacji

Przed rozpoczęciem rozmowy musisz jasno określić, co musisz osiągnąć w wyniku spotkania. Aby rozmowa od początku była produktywna, musisz:

  • nawiązać kontakt z rozmówcą;
  • stworzyć sprzyjającą atmosferę do rozmowy;
  • przyciągnąć uwagę partnera;
  • wzbudzić zainteresowanie rozmową;
  • „Przejmij” inicjatywę, jeśli to konieczne.

Są sposoby na rozpoczęcie rozmowy, które blokują nam drogę do sukcesu lub bardzo utrudniają jego osiągnięcie. Powinieneś ich unikać, jeśli chcesz, aby rozmowa była efektywna:

  • manifestacja oznak zwątpienia i potrzeby spotkania;
  • brak szacunku na początku spotkania, nawet w łagodnej formie;
  • naruszenie obronnej pozycji rozmówcy przez pierwsze pytania. [Ivanova EN, Skuteczna komunikacja i konflikty., SP, 1997, s.13-15]

A ponieważ często mamy skłonność do przedwczesnych wniosków. Przy takiej instalacji tylko informacja, która wspiera pierwsze wrażenia, jest później wzmacniana i odbierana, a ta druga jest eliminowana, wydaje się nieistotna i zawodna.

Często styl rozmowy wpływa na jej wyniki, a nawet przy najbardziej pozytywnym nastawieniu partnerów do komunikacji, szczerej chęci osiągnięcia porozumienia, ich rozmowa nie jest prowadzona, a ponadto ich wysiłki na rzecz poprawy sytuacji tylko ją zwiększają.

Najważniejszym powodem tego jest często różnica w stylach rozmów między partnerami.

Styl konwersacyjny to złożona koncepcja, która obejmuje z jednej strony pozornie „elementarne”, „techniczne” elementy języka, takie jak:

  • wysokość, barwa;
  • głośność;
  • czas trwania, częstotliwość przerw;
  • prędkość;
  • obecność i charakter gestów;
  • intonacja;
  • powtórzenie itp.

Jednak cechy te nie są bynajmniej elementarne i bardzo trudno je zmienić, ponieważ są implementowane w języku najczęściej automatycznie, często nieświadomie. Ponadto ich znaczenie i wrażenie, jakie wywierają na partnerze, jest bardzo niejednoznaczne.

Problem udanej interakcji ludzi potęguje obecność bardziej złożonych i głębokich składników stylu rozmowy, takich jak:

  • skłonność do mówienia lub bezpośredniej aluzji;
  • prosząc lub dając innym inicjatywę w celu dostarczenia informacji o sobie;
  • komfortowy poziom formalności – prostota; dopuszczalne żarty;
  • stosunek do wymiany skarg;
  • czekanie, aż inny pójdzie za naszym przykładem itp. [Ivanova EN, Skuteczna komunikacja i konflikty., SP, 1997, s.13-15]

Wnioski. Aby więc rozmowa była produktywna niezależnie od tego, z kim rozmawiasz, konieczne jest: najpierw polubić rozmówcę, w tym celu ustalane są podstawowe zasady, które sprzyjają osiągnięciu danego celu:

  • Okazuj szczere zainteresowanie innymi ludźmi.
  • Uśmiechać się.
  • Pamiętaj, że imię osoby to najsłodszy dźwięk w każdym języku.
  • Być dobrym słuchaczem. Zachęcaj innych do mówienia o sobie.
  • Porozmawiaj o tym, co interesuje Twojego rozmówcę.
  • Zaszczepić rozmówcy poczucie jego znaczenia i zrób to szczerze. [Mititello VL, Etyka i etykieta człowieka biznesu, Samara, 1992, s.21]

Po drugie, aby móc kontrolować proces komunikacji, wpływać na ludzi bez obrażania ich i bez powodowania u nich poczucia urazy. Aby to zrobić, istnieją zasady, których przestrzeganie pozwala wpływać na ludzi, nie obrażając ich i nie wywołując u nich poczucia urazy:

  • Zacznij od pochwały i szczerego uznania zasług rozmówcy.
  • Wskaż błędy innych nie bezpośrednio, ale pośrednio.
  • Najpierw porozmawiaj o własnych błędach, a następnie krytykuj swojego rozmówcę.
  • Zadawaj swojemu rozmówcy pytania, zamiast im coś mówić.
  • Daj ludziom szansę na uratowanie ich prestiżu.
  • Daj ludziom aprobatę na ich najmniej szczęścia i świętuj ich sukces. Bądź szczery w ocenie i hojny w pochwałach.
  • Stwórz dobrą reputację dla ludzi, którą będą starali się uzasadnić.
  • Używaj zachęty. Stwórz wrażenie, że błąd, który chcesz poprawić, jest łatwy do naprawienia; spraw, aby ludzie czuli się łatwo to, do czego zachęcasz.
  • Upewnij się, że ludzie chętnie robią to, co oferujesz.

Po trzecie, wybierając cel rozmowy, staraj się przekonywać ludzi do swojego punktu widzenia delikatnie, bez nacisku i narzucania wyjącej ideologii. Jeśli dana osoba uważa twój punkt widzenia – swój własny, dąży do osiągnięcia twojego celu – jako własnego. Aby to zrobić, musisz wiedzieć, że:

  • jedynym sposobem na wygranie sporu jest jego uniknięcie;
  • okazuj szacunek opinii swojego rozmówcy. Nigdy nie mów nikomu, że się myli;
  • jeśli się mylisz, przyznaj to szybko i zdecydowanie;
  • od początku zachowaj przyjazny ton;
  • spraw, aby rozmówca natychmiast odpowiedział ci „tak”;
  • pozwól rozmówcy mówić przez większość czasu;
  • niech twój rozmówca uwierzy, że ta opinia należy do niego;
  • szczerze staraj się patrzeć na rzeczy z punktu widzenia swojego rozmówcy;
  • sympatyzuj z myślami i pragnieniami innych;
  • wołajcie o szlachetniejsze motywy;
  • udramatyzować swoje pomysły, skutecznie je zaprezentować;
  • wyzwanie, dotknij żywych.

Można więc powiedzieć, że ci, którzy chcą skutecznie dyskutować, powinni starać się dowiedzieć jak najwięcej o swoim rozmówcy.

Wielkie umysły starożytności znały wartość etyki komunikacji i trzymały się jej, aby osiągnąć najskuteczniejsze rezultaty, więc F. Chesterfield (1694-1733) powiedział: jest skromny i spokojny, bo to jedyny sposób, aby przekonać.” [Nazarov VN, Meleshko ED, Etyka: słownik aforyzmów i powiedzeń., M., 1995, s.302]

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.