Obraz jest złożonym zjawiskiem społeczno-psychologicznym, które składa się z racjonalnych (świadomych) i irracjonalnych (podświadomych i nieświadomych) komponentów mentalnych, dlatego do tego zagadnienia należy się podejść nie tylko metodami naukowymi, ale i kreatywnymi, nieodłącznie związanymi ze światem sztuki.

Władza, która znajduje się w rękach elity rządzącej (będącej częścią elity politycznej), sprawowana jest poprzez normy prawne, społeczne i mentalne regulujące zachowanie podmiotów życia publicznego.

Istnieją trzy główne sposoby wpływania na zachowanie jednostek, grup społecznych i społeczeństwa jako całości: przymus, manipulacja i współpraca.

Najlepszą z nich jest oczywiście współpraca. Ta metoda oddziaływania jest humanitarna i etycznie korzystna, ale jest czasochłonna i trwała. A rządzący często skupiają się nie na sprawach strategicznych, ale na taktycznych kwestiach dnia dzisiejszego. Zdecydowana większość z nich niestety nie dba o problemy społeczeństwa, ale o własne dobro.

W rezultacie znacznie łatwiej jest im (i ich upodobaniom) manipulować świadomością publiczną dla własnych, subiektywnych celów politycznych.

Ta metoda zachęcania ludzi do „poprawiania” zachowań pod kątem władzy, w przeciwieństwie do metod siłowych, nie ma na celu fizycznego ujarzmienia ludzi, ale kształtowanie stereotypów i standardów zachowań pożądanych przez elitę rządzącą. Gwarantuje to wprowadzenie do świadomości społecznej społecznych i mentalnych norm rządowych regulacji zachowań członków społeczeństwa.

Przez manipulowanie świadomością społeczną rozumiemy zatem ukryte (utajone) zarządzanie świadomością i zachowaniem ludzi w określonych interesach politycznych, społecznych i ekonomicznych elity rządzącej.

Ten sposób zarządzania społecznego ma pewne przewagi nad siłowymi, administracyjnymi, prawnymi i ekonomicznymi metodami planowania, gdyż jest realizowany niezauważalnie przez podmioty zarządzania, nie wymaga znacznych kosztów materialnych i wyrzeczeń dla ustanowienia kontroli nad społeczeństwem.

Technologia globalnej, publicznej manipulacji opiera się na wspomnianych już podstawowych mitach społecznych, które są interpretowane do świadomości społecznej za pomocą następujących metod manipulacji:

  • kłamstwa – jawne fałszowanie faktów i rozpowszechnianie nierzetelnych, nieprawdziwych informacji;
  • default – blokowanie prawdziwych informacji o działaniach podmiotu polityki, wydarzeniach itp.;
  • półprawda – przygotowanie informacji obiektywnie i dokładnie zasłaniających nieistotne szczegóły, a jednocześnie ukrywających istotne fakty i (lub) błędnie interpretujących zdarzenia;
  • wprowadzanie obrazów i klisz – zakorzenienie w świadomości społecznej pożądanych przez elitę rządzącą stereotypów na temat niektórych aktorów politycznych, doktryn ideologicznych, poszczególnych wydarzeń i faktów;
  • etykietowanie – nieudowodnione narzucanie społeczeństwu negatywnych (od większości) kategorii wartościujących w celu skompromitowania pewnych aktorów politycznych (partii, ruchów społeczno-politycznych, jednostek) takich jak „imperialiści”, „nacjonaliści”, „faszyści”, „szowiniści”” „antysemita” itp.

Oczywiście wpływ elity rządzącej na kształtowanie opinii publicznej za pośrednictwem mediów może być dość skuteczny, co można badać podczas kampanii wyborczych, kiedy twórcy wizerunku stosują różne techniki manipulacyjne, aby przekonać obywateli, że ich kandydat na prezydenta, Poseł lub burmistrz – najlepszy.

Jedną z takich technik jest „spirala milczenia”, kiedy to sfabrykowane sondaże opinii publicznej lub wybiórczo interpretowane wyniki prawdziwych sondaży w mediach próbują przekonać opinię publiczną, że większość popiera polityka. Na tle milczenia rzeczywistego rankingu przeciwników coraz silniejszy jest głos tzw. większości. W efekcie ci, którzy jeszcze nie zdecydowali się na swoje sympatie polityczne, powoli skłaniają się do przyłączenia się do większości, nie chcąc znaleźć się w społeczno-psychologicznej izolacji.

Wykorzystywane są inne możliwości reklamy politycznej. Na przykład za pomocą różnych imprez pokazowych i nowoczesnych technologii PR nieznani kandydaci są „awansowani” na przywódców politycznych.

Istnieją jednak pewne ograniczenia o charakterze obiektywnym i subiektywnym w politycznej manipulacji, które nie pozwalają całkowicie zamienić wolnego wyboru obywateli w formalny akt zaprogramowany przez twórców obrazu.

Przypomnijmy czasy totalitarnej propagandy w nazistowskich Niemczech czy Związku Sowieckim, kiedy cała machina propagandowa była zaprogramowana na uformowanie „zębów” i bezdusznych robotów społecznych.

Jednak nie wszyscy ulegli tak agresywnej i niegrzecznej propagandzie. I trzeba było zmniejszyć presję państwa na obywateli w sferze informacyjnej, bo bramy zostały zerwane, a sytuacja radykalnie się zmieniła.

Co decyduje o ograniczeniach manipulacji społecznej?

Przede wszystkim mentalność i kultura polityczna społeczeństwa, które choć nie sztywne, nie są tak dynamiczne, jak chcieliby społeczni technolodzy (w naszym przypadku manipulatorzy).

Ponadto warto wspomnieć o systemach komunikacyjnych, które nawet w społeczeństwach totalitarnych pozostają poza kontrolą rządu: rodzina, bliscy, znajomi, przyjaciele, koledzy, wypoczynek, hobby itp., co przyczynia się do kształtowania alternatywnej kultury pod ziemią.

To samo dzieje się teraz w tak zwanych tradycyjnych demokracjach, które w rzeczywistości znajdują się pod kontrolą „światowego rządu globalnego”, który brutalnie niszczy tożsamość narodową, by zadowolić wąskie grono „wybranych przez Boga” władców gospodarki.

W kontekście rozważania problemu manipulowania świadomością publiczną należy wnikliwie przestudiować zagadnienia reklamy politycznej i wizerunku.

Przywódca polityczny i jego zespół, badając problematykę reklamy politycznej, nieuchronnie natrafiają na obraz idealnej i realnej postaci, który ukształtował się w świadomości społecznej wyborców. Ten obraz nazywa się obrazem (z angielskiego Image), co z kolei nadało nazwę nauce – imageology.

Obrazologia bada problemy formowania się i tworzenia w świadomości społecznej wirtualnych obrazów (obrazów) instytucji publicznych (państwa, partii politycznych, organizacji, instytucji) oraz poszczególnych przywódców politycznych, opracowuje zestaw technik, technologii i środków kształtowania w społeczeństwie świadomość odpowiednich wizerunków prawdziwych polityków.

Reklamą polityczną ludzie zajmują się od dawna, od czasów, kiedy pojawiło się państwo i polityka jako taka. Na przykład już w 1633 papież Urban VIII założył zgromadzenie propagandy. Wyraźnie widać, że głównym zadaniem tej instytucji była realizacja reklamy politycznej i społecznej Kościoła katolickiego.

Obecnie do usług Watykanu należy Społeczna Komisja Stolicy Apostolskiej ds. Stosunków Społecznych, która zarządza podobnymi jednostkami w episkopatach i diecezjach, przekazując wiadomości i inne dokumenty do komunikacji zewnętrznej.

Jednak prawdziwa rewolucja na tym obszarze nastąpiła dopiero na początku XX wieku. I wiążą ten jakościowy przełom z szybkim rozwojem branży badania opinii publicznej i rosnącą rolą mediów w życiu politycznym społeczeństwa.

Na początku XX wieku. Badania socjologiczne i socjopsychologiczne w politycznej sferze społeczeństwa były prowadzone głównie przez specjalistów pracujących w branży reklamowej, gdzie prowadzili badania marketingowe w celu zbadania popytu na określone towary i usługi.

Ale pierwsi specjaliści od public relations pojawili się jeszcze na początku XIX wieku, kiedy brytyjski skarbiec (1809) wprowadził stanowisko sekretarza prasowego. Później, przekonany o potrzebie takiej pracy przez profesjonalistów, brytyjski rząd Lloyda George’a (1912) zorganizował również grupę wykładowców, aby wyjaśnić swoją politykę w zakresie prawa emerytalnego. Ci ostatni w rzeczywistości stali się profesjonalnymi propagandystami politycznymi.

Wraz z poszerzeniem arsenału badań politycznych profesjonaliści zajmujący się reklamą polityczną badają postawy i preferencje społeczne, ideologiczne i polityczne wyborców, ich upodobania i niechęci. Wśród nich są nie tylko eksperci od organizacji i prowadzenia badań opinii publicznej, ale także eksperci od przetwarzania wyników badań, ich interpretacji i wykorzystania w masowych kampaniach politycznych.

Jednocześnie błędem byłoby poszukiwanie pozytywnych technologicznie doświadczeń w zarządzaniu opinią publiczną tylko w zachodnich demokracjach. W społeczeństwach totalitarnych XX wieku. (ZSRR, Niemcy, Włochy, Chiny, Korea Północna, Kuba itp.) System propagandy wartości elity rządzącej działał potężnie i dość skutecznie.

Polityka „prania mózgów” własnym obywatelom i działania propagandowe w wersji eksportowej przyczyniły się do tego, że jawnie reakcyjne, represyjne reżimy miały wizerunek atrakcyjnych i postępowych. I w tym kontekście, w szczególności, działalność aparatu partyjno-propagandowego KPZR można uznać za wzorcową pod względem skuteczności osiągnięcia tego celu, oczywiście na pewnych etapach rozwoju społeczeństwa radzieckiego.

Pałeczkę masowego oszukiwania ludności ich krajów przyjęto w XXI wieku. Kraje zachodnie, które nazywają się „demokratycznymi” – Stany Zjednoczone, Wielka Brytania, Izrael itd., w których teraz prawie nie słychać głosu przeciwko, a taka jest niestety rzeczywistość społeczeństwa informacyjnego modelu zachodniego.

Jeśli chodzi o konkretne zagadnienia reklamy politycznej, są one badane przez politologów, socjologów, psychologów politycznych, specjalistów w dziedzinie mediów tradycyjnych i elektronicznych, kierowników kampanii politycznych, artystów i aktorów – wszystkich tych, którzy są w jakiś sposób związani z problematyką polityczną. komunikacja i osiąganie pożądanych rezultatów w działaniach społecznych, aw szczególności politycznych.

Specjaliści w dziedzinie obrazologii wyróżniają następujące etapy reklamy politycznej:

  • Studium ideologicznych i społeczno-psychologicznych wytycznych obywateli dotyczących wizerunku „idealnego” polityka, instytucji itp., który ukształtował się na tym etapie w świadomości społecznej.
  • Badanie charakterystyki obrazu rzeczywistego podmiotu życia politycznego, gospodarczego, kulturalnego, który kształtuje się (jeśli jest tworzony) przez społeczeństwo na podstawie spontanicznych, nieskierowanych materiałów informacyjnych, które już przeszły przez media.
  • Stworzenie „pakietu” nowego wizerunku podmiotu życia publicznego, który poprzez kampanię reklamową może „kupić” świadomość społeczną.
  • Rozwój form, metod i środków korzystania z mediów oraz sondaży skutkuje dystrybucją reklamy politycznej, opartej na wybranej wersji pożądanego wizerunku.
  • Realizacja („sprzedaż”) stworzonego wizerunku za pośrednictwem środków masowego przekazu.

Amerykańscy „polsterzy” (publiczni konsultanci ds. badań) stosują w swojej pracy różnorodne metody.

Jedna z nich, zapożyczona z badań marketingowych, znana jest jako metoda grup kontrolnych.

Ta grupa ludzi siedzi w sali i omawia przebieg określonej kampanii politycznej (wybory, referendum, program rządowy itp.). Ta burza mózgów dostarcza wielu informacji profesjonalistom, którzy odkrywają głębsze i cenniejsze opinie i osądy, które są trudne do wyróżnienia w sondażach opinii publicznej.

Oczywiście polsterzy starają się, aby grupa kontrolna była mniej lub bardziej reprezentatywna, choć nie jest to konieczne.

Badania takie mają na celu uzyskanie nie tyle informacji socjologicznych, co psychologicznych – motywacji, pomysłów, aspektów emocjonalnych, choć dostarczają również informacji o głównych problemach wyborców, na których rozwiązaniu kandydaci powinni skoncentrować swoje wysiłki.

Ponadto polsterzy, wykorzystując najnowocześniejsze metody, identyfikują poszczególne grupy ludności, które powinny być preferowane, oceniają charakterystyczne tendencje zmian nastrojów społecznych w niektórych regionach. Tworzą komputerowe banki danych, które przechowują typowe przykłady zachowań politycznych obywateli w określonych sytuacjach. A to z kolei pozwala nam zrozumieć powiązania głęboko istniejących relacji.

Jedną z najczęstszych jest metoda „koncentracji”, kiedy grupa obywateli obecnych na przemówieniu, po zakończeniu przemówienia, omawia tę drugą. Oczywiście dostarcza to wielu przydatnych informacji dla tego lidera.

Eksperci od reklamy politycznej są przekonani, że na przykład wyborcy wybierają ludzi zamiast problemów lub programów. (Ściśle mówiąc, Arystoteles w swojej „Retoryce” zauważył, że w konkursach politycznych wygrywa nie ten, kto niesie prawdę, ale umiejętnie panuje nad słowem). Dlatego polsterzy szeroko wykorzystują wyniki badań psychofizjologicznych (analiza tonu, test skórny itp.) w celu określenia emocjonalnej reakcji na osobowość lidera i jego poglądy.

To reakcja emocjonalna wskazuje, czy polityk ma „aurę komunikacji”, której nie da się zdefiniować, choć decyduje o ocenie wizerunku przywódcy politycznego.

Główne obrazy, które specjaliści od reklamy politycznej próbują stworzyć jako swoich protegowanych, to „ludzie ludu” i „prawdziwy przywódca”.

Podczas kształtowania się wizerunku „człowieka ludu” polityk przedstawiany jest jako osoba, która kieruje się takimi wartościami jak pracowitość, troska o rodzinę, patriotyzm i inne. (W każdym przypadku pożądane jest zgłębienie dominujących wytycznych w codziennej świadomości i stworzenie wizerunku przywódcy politycznego.) Jednym z najbezpieczniejszych sposobów na osiągnięcie wizerunku „narodowości” jest uśmiech, proste zachowanie, przystępność, umiejętność opowiedzieć dowcip, śmiać się.

Aby ukształtować wizerunek „prawdziwego przywódcy”, trzeba przekonać obywateli, że ten polityk jest w stanie wziąć na siebie odpowiedzialność, że jest zdeterminowany i konsekwentny.

Utrzymywaniu wizerunku „dobrego człowieka rodzinnego” bardzo ułatwia wizerunek „pierwszej damy”, która musi umiejętnie bawić się, występując publicznie z politykiem i osobno, uczestnicząc nie tylko w wydarzeniach politycznych, ale także kulturalnych, charytatywnych i jeszcze.

Jeżeli kandydat posiada w swojej pracy twórczej prace naukowe, osiągnięcia w dziedzinie literatury lub sztuki, przyda się to podczas kształtowania wizerunku „osoby kulturalnej”, co pomoże przechwycić konkurentów głosów inteligencji i inni.

Konstruując zatem wizerunek polityka dla każdej z głównych kategorii populacji, należy przewidzieć kilka cech charakteru kandydata, które będą imponować tym kategoriom wyborców.

Ogólnie rzecz biorąc, współczesna nauka identyfikuje następujące podstawowe podejścia do tworzenia obrazu:

  • funkcjonalne (oparte na różnych typach funkcjonowania obiektów i podmiotów polityki);
  • kontekstowe (w celu dostosowania do różnych kontekstów wdrożeniowych);
  • porównawcze (w sprawie porównania podobnych zdjęć).

Funkcjonalny obraz

Obejmuje obrazy lustrzane, aktualne, pożądane, negatywowe, wielokrotne:

  • I. Odbicie lustrzane („mój świat, lustro, powiedz mi…”) odpowiada własnemu wyobrażeniu polityka lub organizacji o sobie. Oczywiście w większości jest pozytywny i nie bierze pod uwagę poglądów innych.
  • 2. Obecny wizerunek (w pewnym momencie realny) opiera się na postrzeganiu tematu polityki przez otoczenie zewnętrzne, wyborców, kolegów, media.
  • 3. Pożądany wizerunek to ideał, do którego dąży podmiot polityki (przywódca, partia lub blok polityczny).
  • 4. Negatywny obraz to wariant świadomie kreowanego przez oponentów swoistego „antyobrazu” określonego podmiotu politycznego.
  • 5. Wielokrotny wizerunek tworzy się poprzez zjednoczenie znanych już polityków lub partii politycznych lub organizacji publicznych w blok wyborczy lub zjednoczoną organizację polityczną.

Obraz kontekstowy

Podejście to polega na promowaniu wprowadzania lub funkcjonowania wizerunku w kontekście jego wykorzystania na określonym obszarze, skupia się na określonych segmentach populacji, poziomach świadomości społecznej i innych.

Na przykład polityk może mieć jeden wizerunek wśród wyborców, a zupełnie inny wśród kolegów posłów, może być popularny wśród towarzyszy partyjnych, mieć negatywny wizerunek wśród urzędników państwowych i tak dalej.

Obraz porównawczy

Takie podejście do tworzenia obrazu polega na porównaniu pewnych cech obrazu. Takiego porównania można dokonać na poziomie parametrów wizerunku polityków idealnych i realnych, dwóch lub więcej liderów, partii politycznych i tak dalej.

Jasne jest, że każdy polityk czy organizacja polityczna stara się przekonać obywateli, że ma (lub ona) jak najwięcej pozytywnych cech, ale jednocześnie musimy pamiętać, że nie będziecie dla wszystkich absolutnie dobrzy. Nie należy przesadzać z rolą obrazu, który przywódca polityczny i jego zespół starają się interpretować w świadomości społecznej. Należy pamiętać, że w przypadku niezgodności cech charakteru i cech osobistych prawdziwego polityka z tymi ukształtowanymi za pośrednictwem mediów, podczas bezpośredniego kontaktu zwykłych obywateli z tym politykiem, różnice te mogą wyrządzić tyle szkód, że będzie to niezwykle trudne zneutralizować.

Dlatego wskazane jest traktowanie tych kwestii z ostrożnością, posługując się starym, znanym na całym świecie hasłem Eskulapów: nie krzywdź innych.

Ogólnie rzecz biorąc, jeśli prowadzisz złą politykę, jest mało prawdopodobne, że PR będzie w stanie zrekompensować nieefektywne zarządzanie polityczne.

Zapoznanie się z możliwościami reżyserowania materiałów wyborczych oczywiście poszerzy arsenał reklamy POLITYCZNEJ, w skład którego wchodzą następujące typy: „świadectwo”, „kalejdoskop kontrastów”, „pozytywne emocje”, „doświadczenie” i tradycyjnie rozpowszechnione „reportażowanie” .

„Świadectwo”. Kandydata popiera osoba popularna, szanowana i szanowana przez wyborców. W istocie ta wersja reżyserii realizowana jest w oparciu o zasadę deklarowania zaangażowania w konkretną osobę, partię, organizację publiczną i tak dalej.

Na przykład w kampanii wyborczej w 1988 r. Bush wykorzystał wideoklip ze spotkania kandydata (wówczas wiceprezydenta Stanów Zjednoczonych) z sowieckim przywódcą Michaiłem Gorbaczowem. Temu filmowi towarzyszyły zakulisowe słowa Reagana, który zapewnił Amerykanów, że osobiście powierzy George’owi W. Bushowi kierowanie krajem. Skutecznym trikiem psychologicznym było połączenie ówczesnej wielkiej popularności Michaiła Gorbaczowa i Reagana. Zdaniem ekspertów ten klip wideo sprawiał wrażenie, że głos Reagana wypowiadał Michaił Gorbaczow, w pewnym sensie człowiek szanowany w ówczesnej amerykańskiej świadomości społecznej.

Należy jednak wziąć pod uwagę przyszłe konsekwencje stosowania tej metody. Na przykład podczas wyborów mera w Kijowie, kiedy startowali urzędujący O. Omelchenko i biznesmen H. Surkis, pierwszy prezydent Ukrainy L. Krawczuk lekkomyślnie zgodził się być pełnomocnikiem swojego kolegi z partii H. Surkisa. A ponieważ walka z urzędującym burmistrzem była prowadzona metodami „czarnego PR”, to znacznie zaszkodziło wizerunkowi L. Krawczuka. O. Omelchenko, urażony niegodną grą SDPU (o), przez kilka lat nawet nie podał sobie ręki na spotkaniu.

Chociaż musimy oddać mu hołd, w 2003 roku nadal dzwonił do L. Krawczuka i gratulował mu z okazji urodzin. Byłem wtedy obecny w biurze pierwszego prawnie wybranego

Prezydent Ukrainy w tym czasie i mogę zaświadczyć, że L. Krawczuk był tym bardzo poruszony.

Kontrasty kalejdoskopu „. Taki film lub klip radiowy jest tworzony w celu stworzenia negatywnego kontrastu z konkurencją i polega na selekcji wypowiedzi (najlepiej przeciwnych) w różnym czasie i w różnych okolicznościach na ten sam temat. Demonstracja takich fragmentów klipu (10-15 sekund każdy) tworzy dla pewnego kandydata wizerunek osoby, która nie ma własnych poglądów, działa koniunkturalnie, zaprzecza sobie, a tym samym nie wzbudza zaufania wyborców.

„Pozytywne emocje ”. Taki materiał wideo lub audio z reguły opiera się na połączeniu przyjemnej, spokojnej muzyki i sprzyjającego tła – łona natury, kręgu rodzinnego itp.

„Doświadczenie ”. Tego typu produkty reklamowe ujawniają kompetencje kandydata, jego doświadczenie w działalności politycznej i społecznej państwa, znaczenie w hierarchii politycznej społeczeństwa.

„Raporty ”. W tym przypadku przesyłany jest przekaz informacyjny w związku z określonym wydarzeniem, który może uosabiać pozytyw tego, co się wydarzyło, z wizerunkiem osoby lub instytucji politycznej lub korporacji.

Obraz jest więc złożonym zjawiskiem społeczno-psychologicznym, na które składają się racjonalne (świadome) i irracjonalne (podświadome i nieświadome) komponenty mentalne, więc zajęcie się tym problemem to nie tylko naukowe, ale i twórcze metody tkwiące w świecie sztuki.

I ostatni. Jeśli w przypadku stosowania metod siły i współpracy ludzie są świadomi istoty tego, co się z nimi dzieje, to w przypadku manipulacji wszystko jest znacznie bardziej skomplikowane.

Ludzie często nie są świadomi, że są manipulowani, a to sprawia, że pewien proces jest bardzo niebezpieczny nie tylko z etycznego punktu widzenia.

literatura

  1. Acoff R., Emery F. O systemach celowych. – M., 1974.
  2. Antipov KV, Bazheiov Yu.K. Public relations. – M, 2002.
  3. Vanshtein G. Internet jako czynnik przemian społecznych // MEiMO. – 2002r. – № 7.
  4. Wiener N. Cybernetyka i społeczeństwo. – L., 1958.
  5. Zwierincew AB Zarządzanie komunikacją. – Petersburg, 1997.
  6. Kolomiets V. Międzynarodowe systemy informacyjne. – K, 2001.
  7. Lall J. Mass Media, komunikacja, kultura: podejście globalne. – K, 2002.
  8. Pocheptsov GG Public relations dla profesjonalistów. – K, 2001.
  9. Rola mediów w promowaniu integracji europejskiej. – Komisja Europejska, 2001.
  10. Wdowiec SL Globalizacja: podejścia semiotyczne. – Ju., 2002.
  11. Urszula. Informacja. Aspekty metodologiczne. – M., 1971.
  12. Horney K. Neurotyczna osobowość naszych czasów. Introspekcja. – M., 1993.
  13. Jung K.G. Struktura psychiki a proces indywidualizacji. – M., 1996.
  14. Jacobson R. Linguistics and Poetics // Strukturalizm: „za” i „przeciw”. – M., 1975.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.