Wizerunkowe modele komunikacji można określić jako aktywne, które realizowane są tylko pod silnym wpływem mediów. Te ostatnie mogą celowo manipulować informacjami w określonym kierunku

Specjaliści z dziedziny komunikacji, zajmujący się problematyką mitów (R. Wart, A. Guliga, K. Levi-Strauss, B. Malinowski, G. Pocheptsov, V. Toporov, K. Jung itp.), przeprowadzili ich badania w dwóch kierunkach:

  • Analiza racjonalnych i irracjonalnych aspektów mitologii pod kątem psychologii, antropologii, etnografii, historii, literatury itp.
  • Studium cech konstrukcji i realizacji obrazów, przede wszystkim politycznych i ekonomicznych.

Naszym zdaniem warto połączyć te obszary w jedno główne badanie, ponieważ obraz ma również charakter mitologiczny.

Bronisław Malinowski (Wielka Brytania), badając komunikację mitologiczną w społeczeństwach prymitywnych, doszedł do wniosku, że pod nieobecność środków masowego przekazu mity miały charakter społeczny, były „matrycą porządku społecznego i podsumowaniem przykładów zachowań moralnych”. Mit jest więc niezbędnym składnikiem cywilizacji, który „rozwiązuje” pewne problemy społeczne. Opowiadanie mitów, bajek, bajek itp. „przenika” prymitywne społeczeństwo powiązaniami komunikacyjnymi, zachowując jego integralność.

Arsenij Guliga (Rosja) uważa, że mit jest formą świadomości, a „zniszczenie mitu” nie prowadzi do dominacji racjonalności, ale do ustanowienia innego mitu. Kiedy wysoki mit zostaje zastąpiony niskim, problem polega na tym, że cywilizacja idzie do przodu, ale kultura się rozpada ”.

Tutaj przykuwamy naszą uwagę: historię ludzkości charakteryzuje ciągła zmiana niektórych mitów na inne. Jeśli tak, to warto postawić hipotezę o ciągłym wytwarzaniu mitów. Tyle, że robili to nie tylko specjaliści od public relations, ale szamani, księża, władze i tak dalej.

Mit zbudowany jest na zasadzie rywala, czyli tego, co już istniało. Ponadto zwróć uwagę, że nie da się zweryfikować mitu. Ale w końcu nikt tego nie robi, bo nie ma takiej potrzeby.

Przypomnij sobie, że mit ma elementy racjonalne i irracjonalne. I nie wiadomo, który z nich dominuje. Z naszych obecnych doświadczeń wynika, że, powiedzmy, nie więcej niż jedna trzecia osób wykazuje racjonalne podejście w wyborach politycznych. Zdecydowana większość robi to na podstawie niepełnego informacyjnego obrazu świata (jedno lub więcej wydarzeń programu politycznego, zachowań, biografii itp.).

W tym aspekcie interesuje nas badanie wspomnianego już K. Junga z jego archetypami jako zjawiskiem zbiorowej nieświadomości.

Opierając się więc na strukturze mitu na zasadzie „racjonalno-irracjonalny”, zauważamy, że składnik racjonalny zależy od kompletności obrazu informacyjnego zdarzenia, zjawiska, osoby. A to, co irracjonalne, można opisać na poziomie nieświadomości zbiorowej (poprzez archetypy). Problem badania mitów ma więc charakter systemowy, gdyż przedmiot badań charakteryzuje się złożoną, „rozmytą” strukturą.

Warto wspomnieć o K. Levi-Straussie, który jako pierwszy podał nowoczesne wyobrażenie o strukturze mitu opartej na jego funkcjach. Podkreśla, że istotą mitu jest relacja, w wyniku której powstają kombinacje składników mitu. K. Levi-Strauss przywiązuje szczególną wagę do powtarzalności sytuacji, co odsłania strukturę mitu.

W przeciwieństwie do „klasycznej” komunikacji mitologicznej, komunikacja obrazowa jest w rzeczywistości nowoczesnym rodzajem pierwszej.

Różnica polega na tym, że model komunikacji obrazowej przewiduje możliwość celowej zmiany obrazu, mając w swojej strukturze elementy „klasycznych” mitów.

Nie możemy zmienić mitu, że ziemia stoi na trzech wielorybach od pokoleń, które już umarły. Ale możemy zmienić nasze postrzeganie istoty totalitarnego reżimu stalinowskiego pod wpływem nowych, nieznanych wcześniej informacji o milionach ofiar represji politycznych.

Albo weźmy stary mit, że „demokracja jest skuteczną formą rządów” podczas upadku państwa ateńskiego lub obecnego dominującego państwa Stanów Zjednoczonych na świecie.

Dlatego wniosek wydaje się logiczny: każde pokolenie za każdym razem ma swoje mity, które kształtują komunikacyjne środki nowoczesności. W większym stopniu wpływa to na racjonalne komponenty mitów. Ale zbiorowa nieświadomość to bardzo konserwatywna rzecz. Opierając się na medyczno-biologicznej i społeczno-psychologicznej naturze człowieka, możemy przewidzieć, że irracjonalne składniki świadomości, a co za tym idzie – i mity, mogą „wędrować” w czasie i przestrzeni.

Modele komunikacji wizerunkowej można określić jako aktywne, które realizowane są tylko pod silnym wpływem mediów. Te ostatnie potrafią celowo manipulować informacjami w określonym kierunku.

Model komunikacji wizerunkowej różni się tym, że realizuje komunikację z przewidywalną i kontrolowaną reakcją ludności. Jeśli odbiorca ma mniej lub bardziej przyzwoity poziom zaufania do źródła informacji, komunikaty generowane przez twórcę obrazu „poprawne technologicznie” są odbierane przez świadomość masową.

Na tej podstawie w ramach modeli komunikacji wizerunkowej zestaw:

  • efektywny format wiadomości;
  • format zachowania podmiotu, któremu obraz jest „umieszczany”;
  • wybrać kanał komunikacji itp.

Znajomość modeli komunikacji mitologicznej (wizerunkowej) jest więc niezmiernie ważna dla specjalistów public relations, zwłaszcza pracowników służb prasowych, którzy muszą wybrać kanał komunikacji oraz format zachowań i format skutecznych przekazów informacyjnych.

literatura

  1. Acoff R., Emery F. O systemach celowych. – M., 1974.
  2. Analityka, ekspertyza, prognozowanie. – K, 2003.
  3. Antipov KV, Bazhenov Yu.K. Public relations. – M, 2002.
  4. Bebyk V. Politologia dla polityka i obywatela – K, 2004.
  5. Bokarev T. Encyklopedia reklamy internetowej. – M., 2000.
  6. Bondar Yu Wolność słowa: środek ukraiński. – K, 2004.
  7. Боришполщ К.П. Nowe wymiary północ-południe // Nowoczesne stosunki międzynarodowe / Wyd. А.В.Tоркунова. – M., 2000.
  8. Budzan B. Zarządzanie na Ukrainie: nowoczesność i perspektywy. – K, 2001.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.