Abstrakt zawiera informacje o regionalnych i krajowych modelach komunikacji społeczeństwa informacyjnego

Badając problemy globalnego rozwoju systemów komunikacji masowej, nie możemy pominąć badania i analizy narodowych modeli komunikacji oraz oczywiście roli państw narodowych w tych ważnych procesach.

Oczywiste jest, że procesy te należy rozpatrywać kompleksowo, w powiązaniu z tendencjami komercjalizacji, liberalizacji, prywatyzacji i internacjonalizacji, które występują w sferze komunikacyjnej każdego kraju.

Działając w przyszłości z tymi pojęciami, oczywiście warto podać im krótki opis.

Przez komercjalizację rozumiany jest proces zastępowania państwowej formy regulacji przez sferę komunikacyjną rynkową formą regulacji.

Liberalizacja to proces poszerzania kręgu uczestników sfery komunikacji w celu stworzenia konkurencyjnego środowiska.

Prywatyzacja – proces sprzedaży mediów państwowych (w całości lub w części) krajowym lub zagranicznym uczestnikom sektora komunikacyjnego.

Internacjonalizacja to proces tworzenia strategicznych agencji i społeczności, który odbywa się na podstawie umów międzyrządowych (Unia Europejska itp.).

W tym kontekście należy zauważyć, że np. do 1980 roku w Europie Zachodniej dominowała niewielka liczba ogólnokrajowych nadawców publicznych, które zdaniem większości ekspertów powinny służyć interesom większości obywateli tego kraju.

Stąd wymagania (paradygmat idealny) telewizji publicznej:

  • pokrycie całego terytorium kraju;
  • promowanie poprawy społeczeństwa, rozwoju poczucia tożsamości narodowej i jedności, obywatelstwa;
  • służenie interesom ogromnej większości obywateli;
  • zwracanie uwagi na mniejszości;
  • bezpośrednie finansowanie i powszechność opłacania usług;
  • dystansowanie się od prywatnych interesów;
  • promowanie twórczości twórców oprogramowania itp.

Ale później, pod wpływem neokonserwatyzmu z jego polityką wolnych rynków, rozpoczął się gwałtowny wzrost sektora prywatnego nadawczego segmentu sektora komunikacyjnego. W ciągu zaledwie kilku lat całkowita liczba kanałów telewizyjnych w Europie Zachodniej podwoiła się do 165 w 1994 roku.

W rezultacie Europa Zachodnia przeszła na „system podwójnej telewizji” składający się z elementów publicznych i komercyjnych.

Biorąc pod uwagę poziom komercjalizacji, kraje Europy Zachodniej można podzielić na trzy typy:

  • o wysokim poziomie komercjalizacji (Wielka Brytania, Włochy, Luksemburg);
  • o średnim poziomie komercjalizacji (Hiszpania, Holandia, Niemcy, Finlandia, Francja);
  • o niskim poziomie komercjalizacji (Białoruś, Dania, Norwegia, Szwecja).

Ale ta typologia jest dość warunkowa, ponieważ procesy komercjalizacji są dość szybkie, a dynamika tych procesów w różnych krajach znacznie się różni.

System podwójnej telewizji działa również w Japonii, która do 1995 roku prowadziła politykę ograniczania odbioru programów telewizji satelitarnej.

Ogólnie należy zauważyć, że japońska polityka publiczna w dziedzinie komunikacji masowej jest wyważona i strategicznie rozsądna, mająca na celu ochronę jej przestrzeni informacyjnej.

Japoński model nadawania ma na celu wysokie standardy kulturowe, edukacyjne i estetyczne telewizji publicznej, w połączeniu z rozwojem telewizji komercyjnej i oparciem się na nowych technologiach informacyjnych.

W kraju działa siedem sieci telewizji naziemnej, z których dwie należą do publicznej spółki NHK. Jeden z kanałów ma charakter ogólny (wiadomości – rozrywka – kultura), drugi – edukacyjny, który przygotowuje programy dla studentów, programy edukacyjne dla dorosłych oraz programy kulturalne.

Połowa programów emitowana jest na pięciu kanałach komercyjnych. Japończycy nie przepadają za zagranicznymi programami i preferują produkty „made in Japan”. Dlatego problem ekspansji informacyjnej przez światowe imperia medialne, w dużej mierze kontrolowane przez kapitał amerykańsko-europejski, nie jest poważny dla mieszkańców wysp japońskich.

Istnieje kilka przyczyn tego ogólnokrajowego dobrobytu informacyjnego: bariera językowa (nikt nie zamierza jeszcze tłumaczyć programów satelitarnych na język japoński), wewnętrzna kultura ludzi, wyższe (niż, powiedzmy, Amerykanie) profesjonalne standardy nadawców krajowych i Oczywiście przemyślana polityka prawna i cenowa w zakresie komunikacji.

Pewne analogie widać w telewizji latynoamerykańskiej, w której dominuje kilka potężnych dynastii rodzinnych – Marino (Brazylia), Ascarraga (Meksyk), Chizneroze (Wenezuela).

Jaki jest sukces krajowej telewizji Ameryki Łacińskiej, z której 85% to krajowa produkcja telewizyjna?

Jaki jest sekret triumfalnego ataku seriali „Niewolnik Izaura”, „Tropicana” i „Bogaci też płaczą” na światowych rynkach telewizyjnych?

Po pierwsze, czołowe grupy medialne Televi-sa (Meksyk) i TV Globo (Brazylia) stworzyły potężną infrastrukturę.

Na przykład meksykańskie konsorcjum Televisa (Televisin via Satelit) zostało założone przez rodzinę Askarraga w latach 50. XX wieku. Prawie do końca lat 80. Televisa miała jedyną koncesję rządu meksykańskiego na tworzenie i prowadzenie prywatnej telewizji. Co więcej, jej programy pojawiły się na antenie ogólnopolskiej znacznie wcześniej niż zaczęły nadawać państwowe stacje telewizyjne.

Televisa ma cztery kanały nadawcze (2, 4, 5 i 9), z których, powiedzmy, drugi kanał – „Star Channel” obejmuje 96% populacji (14,5 miliona meksykańskich domów) i działa 24 godziny na dobę (wiadomości, mydło opery, teleturnieje i reklamy).

A kanały czwarty i piąty obejmują swoim zasięgiem 68% populacji poprzez sieć stacji lokalnych i pracują 13 godzin dziennie (programy dla dzieci, młodzieży, programy sportowe, muzyczne i oczywiście wspomniane już seriale).

Kanał 9 – „Meksyk Family Channel” obejmuje obszar metropolitalny (sama struktura programu).

Konsorcjum aktywnie zajmuje się marketingiem i posiada oddziały w Stanach Zjednoczonych (Univisa), Europie (Eurovisa), Hiszpanii (Iberovisa), jest właścicielem czterech wytwórni płytowych, kilkunastu stacji radiowych i telewizji kablowych (Galavision).

Hiszpańskim posługuje się 350 milionów ludzi na całym świecie (21 milionów z nich, czyli 8% w SILA). To dla nich Televisa robi filmy i reklamy w języku hiszpańskim. A w wyborach prezydenckich w Sila 21 milionów obywateli to znaczący segment elektoratu, dla którego Televisa jest bardzo autorytatywnym kanałem komunikacji politycznej.

Podobnie rozwija się potężny brazylijski konglomerat TV Globo – największe imperium medialne Ameryki Łacińskiej (prawie sto stacji telewizyjnych, 24 kanały kablowe) z 74% widownią w czasie największej oglądalności.

We własnym studiu w Rio de Janeiro TV Globo produkuje swoje słynne seriale i programy, które zajmują ponad 80% czasu antenowego.

Ta potężna firma corocznie eksportuje produkty do 70 krajów za pośrednictwem kontrolowanych firm Globovision, Seabay, Globo Europa.

Oba imperia medialne, Televisa i TV Globo, zbudowane są na modelu zarządzania rodziną w biznesie, gdzie władza korporacji ma swoje „własne”, a profesjonalną pracę wykonują pracownicy.

Pomimo sukcesów w biznesie krajowym, oba imperia medialne Ameryki Łacińskiej poczyniły znaczne postępy poza swoimi krajami, zawierając sojusze z amerykańską firmą News Corporation (Rupert Murdoch) i TCI (Telecommunication Inc.), największą na świecie firmą telewizji kablowej. To świadectwo złożonych procesów globalizacyjnych zachodzących w Ameryce Łacińskiej, która przez dziesięciolecia opierała się ekspansji informacyjnej swojego potężnego północnego sąsiada.

literatura

  1. Acoff R., Emery F. O systemach celowych. – M., 1974.
  2. Antipov KV, Bazheiov Yu.K. Public relations. – M, 2002.
  3. Vanshtein G. Internet jako czynnik przemian społecznych // MEiMO. – 2002r. – № 7.
  4. Wiener N. Cybernetyka i społeczeństwo. – L., 1958.
  5. Zwierincew AB Zarządzanie komunikacją. – Petersburg, 1997.
  6. Kolomiets V. Międzynarodowe systemy informacyjne. – K, 2001.
  7. Lall J. Mass Media, komunikacja, kultura: podejście globalne. – K, 2002.
  8. Pocheptsov GG Public relations dla profesjonalistów. – K, 2001.
  9. Rola mediów w promowaniu integracji europejskiej. – Komisja Europejska, 2001.
  10. Wdowiec SL Globalizacja: podejścia semiotyczne. – Ju., 2002.
  11. Urszula. Informacja. Aspekty metodologiczne. – M., 1971.
  12. Horney K. Neurotyczna osobowość naszych czasów. Introspekcja. – M., 1993.
  13. Jung K.G. Struktura psychiki a proces indywidualizacji. – M., 1996.
  14. Jacobson R. Linguistics and Poetics // Strukturalizm: „za” i „przeciw”. – M., 1975.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.