Gospodarka światowa: definicja; składowanie; rozporządzenie. Czynniki produkcji: skład; Klasyfikacja. Międzynarodowy podział pracy: definicja; formularze

Gospodarka światowa: definicja; składowanie; rozporządzenie

Ekonomia swiata:

  • zestaw gospodarek narodowych świata, połączonych mobilnymi czynnikami produkcji;
  • globalny system gospodarczy, który działa na zasadach gospodarki rynkowej i opiera się na międzynarodowym i ponadnarodowym ekonomicznym podziale pracy, internacjonalizacji oraz integracji produkcji i obiegu.

Rynku światowym:

  • sfera stabilnych relacji towar-pieniądz, opartych na międzynarodowym podziale pracy i innych czynnikach produkcji.

Różnica między gospodarką światową a rynkiem światowym polega na tym, że przejawia się on nie tylko i nie tyle w międzynarodowym przepływie towarów, ile w międzynarodowym przepływie czynników produkcji.

Gospodarka światowa obejmuje główne cechy rynku światowego i uzupełnia go o nowe istotne cechy związane z międzynarodową mobilnością czynników produkcji:

  • rozwój międzynarodowego przepływu czynników produkcji w formach eksportu-importu kapitału, pracy i technologii;
  • wzrost na tej podstawie międzynarodowych form produkcji w przedsiębiorstwach zlokalizowanych w kilku krajach (korporacje międzynarodowe);
  • polityka gospodarcza państw, która zapewnia wsparcie międzynarodowego przepływu towarów i czynników produkcji na zasadach bilateralnych i multilateralnych;
  • pojawienie się otwartej gospodarki w wielu państwach i stowarzyszeniach międzyrządowych.

Gospodarka światowa jest regulowana za pomocą środków:

  • polityka gospodarcza państwa (udzielanie gwarancji inwestycyjnych państwa);
  • międzypaństwowa polityka gospodarcza (zawieranie umów o unikaniu podwójnego opodatkowania).

W gospodarce światowej gospodarki poszczególnych krajów stają się coraz bardziej otwarte i nastawione na międzynarodową współpracę gospodarczą.

Historia kształtowania się gospodarki światowej zaczyna się od międzynarodowego podziału pracy.

Czynniki produkcji: skład; Klasyfikacja

Czynniki produkcji – zasoby, które należy wydać na produkcję towarów:

  • praca – fizyczna i psychiczna aktywność człowieka mająca na celu osiągnięcie użytecznego rezultatu;
  • technologia – naukowe metody osiągania celów praktycznych, w tym umiejętności przedsiębiorczych;
  • ziemia – wszystko, co natura dała człowiekowi na jego działalność produkcyjną (ziemia, minerały, woda, powietrze, lasy itp.);
  • kapitał – skumulowany zapas środków w produkcji, formach pieniężnych i towarowych, niezbędnych do tworzenia dóbr materialnych.

Każdy z czynników produkcji ma swoją cenę:

  • ceną pracy jest płaca,
  • technologie – opłata licencyjna lub patentowa,
  • grunt – dzierżawa gruntu,
  • kapitał – odsetki bankowe.

Cena czynnika produkcji odzwierciedla równowagę podaży i popytu na niego zarówno w ramach jednego państwa, jak iw relacji między państwami.

Według pochodzenia czynniki produkcji dzielą się na:

  • główne to te, które przybyły do kraju z natury lub stały się wynikiem długofalowego rozwoju historycznego (położenie geograficzne, zasoby naturalne, klimat, niewykwalifikowana siła robocza, długi);
  • rozwinięte – te, które kraj pozyskał w wyniku intensywnych badań i inwestycji (nowoczesna technologia, wykwalifikowana kadra, nowoczesna infrastruktura).

W zależności od stopnia specjalizacji czynniki produkcji dzieli się na:

  • ogólne – te, które można wykorzystać w różnych branżach do tworzenia różnych produktów;
  • specjalne – takie, które można wykorzystać do produkcji tylko w jednej branży lub do stworzenia jednej lub bardzo wąskiej grupy produktów.

Według mobilności czynniki produkcji dzielą się na:

  • specyficzne – te, które są specyficzne dla danej branży i nie mają możliwości przemieszczania się między branżami;
  • mobilne – takie, które swobodnie poruszają się między branżami.

Międzynarodowy podział pracy: definicja; formularze

Międzynarodowy podział pracy:

  • procesy związane z wymianą działalności i produktów między państwami;
  • najwyższy stopień rozwoju społecznego terytorialnego podziału pracy między krajami, który zapewnia stabilną koncentrację produkcji niektórych produktów w poszczególnych krajach;
  • sposób organizowania wspólnej produkcji, w którym podmioty mikroekonomiczne różnych krajów specjalizują się w wytwarzaniu określonych towarów i usług oraz wymieniają się nimi.

Formy międzynarodowego podziału pracy:

  • specjalizacja międzynarodowa;
  • międzynarodowa współpraca produkcyjna;
  • międzynarodowa współpraca pracownicza;
  • międzynarodowy podział czynników produkcji.

Specjalizacja międzynarodowa:

  • forma podziału pracy między krajami, w której wzrost koncentracji jednorodnej produkcji opiera się na postępującym zróżnicowaniu przemysłów narodowych.

Międzynarodowa współpraca produkcyjna:

  • włączenie kraju w międzynarodowy podział pracy w ramach „pionowego modelu międzynarodowego podziału pracy”, tj. przy zachowaniu autonomii procesu produkcyjnego w granicach państwa.

Międzynarodowa współpraca pracownicza:

  • zrównoważoną wymianę (opartą na międzynarodowym podziale pracy) między krajami wytwarzanych przez nie produktów o największej aktywności gospodarczej.

Międzynarodowy podział czynników produkcji:

  • koncentracja pewnych czynników produkcji, która rozwinęła się historycznie i jest warunkiem wstępnym produkcji pewnych towarów, które są bardziej opłacalne niż w innych krajach.

W drugiej połowie XX wieku wywóz kapitału poza granice państw doprowadził do umiędzynarodowienia gospodarki, przybierając postać:

  • integracja gospodarek narodowych w regionalne kompleksy z regulacją międzypaństwową;
  • transnacjonalizacja lub wyjście z działalności produkcyjnej i handlowej przedsiębiorstw ponad granicami państwowymi.
  • Międzynarodowy podział pracy opiera się na:
  • na specjalizacji przedmiotowej;
  • specjalizacja w produkcji niektórych produktów;
  • specjalizacja w produkcji wyrobów gotowych;
  • specjalizacja w produkcji części i zespołów;
  • specjalizacja technologiczna.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.