Międzynarodowe rynki walutowe to zbiór transakcji kupna i sprzedaży różnych walut przez wszystkie instytucje finansowe na świecie. Należy zauważyć, że dzienny obrót handlowców walutowych na rynkach międzynarodowych wynosi około 1000 miliardów dolarów.

Według wielu bankierów i finansistów „międzynarodowe rynki walutowe to największe na świecie kasyna, w których zakłady są nieograniczone, a w grę gra około 10 tysięcy prywatnych banków i firm finansowych”. Największy wolumen transakcji walutowych o wartości około 200 miliardów dolarów. Stany Zjednoczone działają codziennie w Londynie. W Tokio i Nowym Jorku kwota ta wynosi 100 miliardów dolarów. USA.

W ten sposób trzy główne światowe centra finansowe przeprowadzają 40% światowych transakcji walutowych. Rynek londyński zajmuje kluczową pozycję ze względu na swoje centralne położenie w głównych godzinach transakcji, a także duże możliwości operacyjne.

Aby TNK, do których należą małe firmy eksportowo-importowe, były efektywne, kursy walut muszą być dobrze zrozumiane. Te ostatnie mają wpływ na to, gdzie hurtownik lub detalista kupuje produkty i sprzedaje je konsumentowi końcowemu, a także gdzie producent kupuje surowce lub komponenty i faktycznie wytwarza produkty. Ponadto kurs walutowy wpływa na źródła kapitału potrzebnego do rozwoju firmy.

Kurs wymiany można zdefiniować jako liczbę jednostek walutowych jednego kraju potrzebną do zakupu jednostki walutowej innego kraju. Innymi słowy jest to wartość w walucie krajowej zakupu określonych środków wycenianych w walucie innego kraju.

Jeżeli kurs ogłaszany jest dla transakcji natychmiastowych lub bieżących w walutach obcych, nazywany jest kursem bieżącym lub kursem spot. Kurs kasowy stosowany jest w transakcjach międzybankowych przez dwa dni robocze, jak również w natychmiastowej dostawie waluty w transakcjach pozagiełdowych, które zazwyczaj dotyczą klientów pozabankowych. Jeżeli ogłoszony jest kurs podaży waluty obcej w przyszłości, nazywany jest kursem forward lub kursem forward (kurs terminowy). Kurs terminowy lub terminowy to kurs umowny pomiędzy handlowcem walutowym a jego klientem.

Ponieważ większość transakcji walutowych obejmuje handlowców walutowych, kursy wymiany są ogłaszane przez handlowców pracujących dla firm maklerskich wymiany walut lub banków komercyjnych. Kursy są ogłaszane przez sprzedawcę, a nie stronę kupującą lub sprzedającą.

Bez względu na to, jak inwestorzy zgłaszają ceny na rynkach bieżących lub terminowych, zawsze nazywają kurs kupna i kurs sprzedaży. Kurs kupna to kurs, po którym handlowiec zgadza się kupić walutę obcą, a kurs sprzedaży to kurs, po którym handlowiec zgadza się ją sprzedać. Spread lub spread na obecnym rynku to różnica między kursami kupna i sprzedaży, tj. zysk lub marża tradera z jego operacji jako całości.

Jeżeli w podanym przykładzie dolary są kupowane za marki na niemieckim rynku walutowym, to w tym przypadku kurs walutowy nazywa się kwotowaniem bezpośrednim, czyli normalnym. Jeżeli kurs jest ogłaszany jako liczba jednostek waluty obcej na jednostkę waluty krajowej, nazywa się to kwotowaniem pośrednim (pośrednim) lub wzajemnym (odwrotnym).

W praktyce stosuje się zarówno cytaty bezpośrednie , jak i odwrotne. W Stanach Zjednoczonych zwyczajem jest stosowanie kwotowań bezpośrednich dla transakcji krajowych, często określanych jako system amerykański. W zakresie handlu międzynarodowego banki najczęściej stosują system europejski (warunki europejskie) lub kontynentalny (kontynentalna waluta bazowa) oparty na notowaniach odwróconych. Dolar amerykański jest uważany za walutę bazową w transakcjach międzynarodowych; w tym przypadku druga waluta w transakcji nazywana jest walutą kwotowaną (waluta kwotowana).

Większość znanych gazet, zwłaszcza tych bezpośrednio związanych z biznesem lub mających działy „Biznes”, codziennie publikuje kursy walut. Na przykład Wall Street Journal podaje kursy bezpośrednie i odwrotne dla 50 różnych walut w każdym wydaniu. Stawki te dotyczą transakcji międzybankowych o wartości ponad 1 miliona dolarów. USA. Oprócz kursów spot dla każdej z tych walut, istnieją również kursy forward funta brytyjskiego, dolara kanadyjskiego, franka francuskiego, marki niemieckiej, jena japońskiego i franka szwajcarskiego.

Wreszcie ostatnim ważnym terminem bieżącego rynku z płatnością natychmiastową (rynek spot) jest kurs krzyżowy, czyli kurs wyliczany na podstawie dwóch pozostałych kursów. Ponieważ większość transakcji walutowych jest denominowana w dolarach amerykańskich, dwie waluty inne niż dolarowe są często skorelowane przy użyciu kursu krzyżowego.

Jak wspomniano powyżej, obecny rynek lub rynek spot jest powiązany z obrotem walutami w ciągu najbliższych dwóch dni roboczych. Jednocześnie niektóre transakcje lub transakcje mogą rozpocząć się w tej chwili i zakończyć dopiero w przyszłości.

Kurs terminowy to kurs stosowany przez handlowców walutowych do kupowania lub sprzedawania waluty obcej w przyszłości. Istnieje różnica między kursem bieżącym (spot) a kursem terminowym, który na rynku terminowym nazywa się spreadem.

Większość transakcji walutowych przeprowadzana jest przez banki komercyjne, a pozostałe transakcje przez brokerów walutowych. Brokerzy to specjaliści, którzy upraszczają umowy między bankami i zastępują między nimi bezpośrednie kontakty. 58% wszystkich transakcji walutowych w Stanach Zjednoczonych odbywa się na obecnym (istniejącym) rynku, głównie międzybankowym. Kolejną co do wielkości kategorią są rynki swapowe. Zamiana jest umową zarówno obecną, jak i pilną.

Inne ważne transakcje walutowe obejmują transakcje typu outright forward, tj. niepołączone kontrakty futures, opcje i kontrakty futures. Forward to kontrakt typu forward, który nie jest związany z bieżącym kontraktem.

Kontrakt futures jest podobny do kontraktu forward, ponieważ określa z góry kurs wymiany dla przyszłych wymian walut. Nie jest jednak tak elastyczny jak kontrakt terminowy, gdyż zawierany jest na określone kwoty pieniężne i z określonymi warunkami płatności, natomiast kontrakt terminowy w każdym przypadku może być dostosowany do określonej kwoty umowy i warunków. Możliwość zawarcia kontraktu forward uzależniona jest od charakteru relacji klienta z bankiem tradera, a kontrakt futures może zawrzeć każda osoba za pośrednictwem brokera na kantorze.

Rynek walutowy opiera się na ekonomicznym prawie podaży i popytu. Czasami rządy interweniują w transakcje walutowe, aby kontrolować przepływy walutowe, zmuszając swoje banki centralne do sprzedawania lub kupowania walut obcych na otwartym rynku. Niemniej jednak główna aktywność na rynku walutowym kręci się wokół banków komercyjnych w największych światowych centrach pieniężnych. Badanie nowojorskiej Rezerwy Federalnej z 1989 r. wykazało, że 82% transakcji walutowych to transakcje międzybankowe, a pozostałe 18% dotyczyło transakcji terminowych i opcji, klientów finansowych i niefinansowych.

Obecnie sieci komunikacyjne na świecie są tak rozwinięte, a tak wiele krajów ma rynki walutowe, które działają niemal bez ograniczeń, co można powiedzieć o jednolitym globalnym rynku walutowym.

Rozpoczyna się na małą skalę w Nowej Zelandii około godziny 9 rano czasu nowozelandzkiego – w sam raz, aby przechwycić końcowe wyniki nowojorskiego rynku poprzedniego wieczoru. Dwie lub trzy godziny później targ otworzy się w Tokio, godzinę później – w Hongkongu i Manili, a pół godziny później – w Singapurze. W tym czasie rynek Dalekiego Wschodu jest już aktywny, a uwaga przesuwa się na Bliski Wschód. Targ w Bombaju otwiera się dwie godziny po targu w Singapurze, a po półtorej godzinie pałeczkę przejmuje Abu Dhabi, a po godzinie Dżudda, godzinę później Ateny i Bejrut.

Na tym etapie handel na Dalekim i Bliskim Wschodzie ma tendencję do zwalniania, ale staje się nieco nerwowy, ponieważ handlowcy czekają na rozwój sytuacji w Europie. Rynki w Paryżu i Frankfurcie otwierają się o godzinę wcześniej niż w Londynie, podczas gdy rynek w Tokio szykuje się do zamknięcia, więc rynek europejski może mieć pomysł na pre-trade na rynku japońskim z finalnymi operacjami. Po południu rynek w Nowym Jorku zaczyna działać, a wraz ze spadkiem aktywności w Europie, uwaga przesuwa się na zachód.

Po południu handel w Nowym Jorku również zwalnia. Nie ma nikogo, kto mógłby przekazać pałeczkę. Trzygodzinny targ w San Francisco, trzy godziny za Nowym Jorkiem, jest zasadniczo oddziałem tego ostatniego. To prawda, że małe sprawy można przekazywać do banków w Nowej Zelandii, ale rynek jest tam bardzo ograniczony.

Zmiany kursów walut wiążą się z wieloma czynnikami, ich wzajemne oddziaływanie pokazano na ryc. 3. Należy wziąć pod uwagę wzory wskazane na schemacie.

Figa. 1. Interakcja czynników w ruchu kursów walutowych.

1. Teoria parytetu stóp procentowych. Zgodnie z tą teorią stopy procentowe w lirach, chronione przed ryzykiem walutowym, powinny być takie same jak stopy procentowe w dolarach. W powyższych przykładach wykorzystano oprocentowanie depozytów w eurodolarach i eurolirach. Rynek eurowalutowy jest rynkiem międzynarodowym, który jest najbardziej wolny od regulacji rządowych i podatkowych.

Ponieważ pieniądz może poruszać się niemal swobodnie między różnymi depozytami europejskimi, parytet stóp procentowych jest prawie zawsze obserwowany. W rzeczywistości dealerzy ustalają kurs terminowy w lirach, korzystając z informacji o różnicach w stopach procentowych euroliara i eurodolara.

Ten wskaźnik nie jest tak rygorystyczny na rynku krajowym. W takim przypadku opodatkowanie i regulacje rządowe czasami uniemożliwiają mieszkańcom korzystanie z krajowych depozytów bankowych w celu ochrony ryzyka walutowego na rynku terminowym.

2. Teoria oczekiwań wobec kursów do przodu . Teoria ta nie zakłada, że prognozy menedżerów są zawsze doskonałe. Czasami rzeczywisty przyszły kurs wymiany spot przeskakuje powyżej starych kursów terminowych, a czasami niżej. Ale jeśli teoria jest poprawna, to średnio terminowy kurs wymiany powinien być równy przyszłemu kursowi spot. Wiedza o tym menedżer finansowy jest bardzo ważna, ponieważ oznacza to, że firma, która zawsze wywiązuje się ze swoich zobowiązań walutowych, nie powinna wydawać dodatkowych pieniędzy na swoje ubezpieczenie.

Chociaż średnie kursy terminowe są równe kursom kasowym, nie należy przeceniać prawdopodobnej zmiany kursów kasowych. Najczęściej, gdy wydawałoby się, że powinien nastąpić gwałtowny wzrost kursu „spot” po kursie terminowym, realny wzrost jest niższy. Z drugiej strony spadek nie wydaje się tak silny. Wyniki te nie pokrywają się z postulatami teorii oczekiwań. Wręcz przeciwnie, czasami wydaje się, że firmy są skłonne przekazać część zysków na zakup lub sprzedaż kontraktu walutowego typu forward.

Należy również pamiętać, że kursy terminowe z reguły niewiele mówią o kursach „spot”. Nie oznacza to, że kursy walut forward są złą miarą prognoz menedżera, a jedynie, że kursy walut są trudne do przewidzenia. Niektóre banki i firmy konsultingowe przygotowują prognozy zmian kursów walut.

Efekt Fishera to teoria przypisywana Irvingowi Fischerowi (1867-1947), ekonomiście, który twierdził, że krajowe stopy procentowe odzwierciedlają możliwy poziom inflacji. Zgodnie z jego teorią oczekiwane zmiany kursu walutowego wynikają z różnic w stopach procentowych w krajach wymienianych walut. Dziś ta teoria jest znana jako międzynarodowy efekt Fishera. Efekt ten może nadal działać albo w wyniku interakcji nieobciążonych stóp forward i parytetu stóp procentowych, albo w wyniku arbitrażu stóp procentowych, który jest przeprowadzany w formie ryzyka.

Globalny efekt Fishera łączy różnice między stopami procentowymi w różnych krajach z różnicami w oczekiwanych stopach inflacji. Wszystkie trzy rodzaje efektu Fishera kładą podwaliny pod zrozumienie, jak zrównoważony jest międzynarodowy rynek kapitałowy.

Skalę transakcji na rynkach walutowych, a także konsekwencje tych transakcji można sądzić po „wypadku funta szterlinga” jesienią 1992 roku, do którego doszło w wyniku działań jednego z największych graczy na tym rynku, George’a. Sorosa.

Jest to umowa o wartości 1 miliarda funtów. uczynił J. Sorosa światową gwiazdą inwestycji. Stał się człowiekiem, który „wysadził Bank Anglii”, jak mówiono na Fleet Street. I to nie przesada – J. Soros naprawdę wybił Wielką Brytanię z europejskiego mechanizmu monetarnego we wrześniu 1992 roku. Stał się wybitnym finansistą XX wieku.

Kilka słów o technologii sukcesu. W pierwszym, przygotowawczym, etapie, który może potrwać kilka miesięcy, waluta, przeciwko której będzie rozgrywana gra, jest starannie kupowana, a tym samym tworzona jest „grupa uderzeniowa”. Wtedy określany jest odpowiedni moment, kiedy wybrana waluta jest szczególnie wrażliwa.

Na przykład Soros wybrał jesień 1992 roku na rozpoczęcie gry z funtem szterlingiem, kiedy brytyjska gospodarka przeżywała poważne trudności. Na początku września nagle „wrzucił” na europejskie giełdy ogromną ilość funta szterlinga po ówczesnym kursie 2,8180 marek za funt i kupił 15 miliardów marek. Kurs funta gwałtownie spadł z powodu gwałtownej nadwyżki podaży nad popytem, ponieważ inni maklerzy giełdowi również zaczęli sprzedawać angielską walutę.

Pomimo masowych interwencji europejskich banków krajowych, jego kurs z 16 września został ustalony na poziomie 2,7780 marek. Zgodnie z unijnymi przepisami, jeśli interwencje banków narodowych nie pomogą ustabilizować żadnej waluty, na porządku dziennym jest kwestia jej dewaluacji i ustalenia nowych dolnych i górnych granic dopuszczalnych wahań jej kursu. Wielka Brytania (zgodnie z oczekiwaniami J. Sorosa) wybrała inną drogę: starając się uniknąć dewaluacji swojej waluty, wystąpiła z UGW.

Tracąc wsparcie banków narodowych, funt przez jakiś czas spadał do 26530 marek 17 września i 2,5090 marek 30 września. W tym momencie do gry ponownie wszedł J. Soros. Ostro kupił dewaluującą walutę za 15 miliardów marek niemieckich, które miał na początku kampanii i otrzymał znacznie więcej funtów niż wyrzucił na rynek. To ponownie podniosło funta i przyniosło J. Sorosowi ogromny zysk, który natychmiast zamienił na bardziej stabilne waluty.

literatura

  1. Acoff R. Planowanie przyszłych korporacji. – M., 1985.
  2. Ansoff I. Zarządzanie strategiczne. – M., 1969.
  3. Bowman C. Istota zarządzania strategicznego. – N.-J., 1990.
  4. Gusiew Yu.V. Strategia rozwoju przedsiębiorstwa. – Petersburg, 1992.
  5. Grayson J. (Jr.), O’Dell K.L. Amerykańskie zarządzanie u progu XXI wieku. – M., 1991.
  6. Handel zagraniczny. – 1999. – № 1, 2, 3.
  7. King W., Cleland D. Planowanie strategiczne i zarządzanie przedsiębiorstwem. – M., 1982.
  8. Kotler F. Podstawy marketingu. – M., 1990.
  9. Kredisov AI, Berezovchenko SN, Voloshin VV, itp. Zarządzanie zagraniczną działalnością gospodarczą: Podręcznik. dodatek / pod wspólnym. wyd. AI Credit-sowa. – K., 1996.
  10. Ziemia Peter E. Zarządzanie to sztuka zarządzania. – M., 1995.
  11. Lobanova E. Planowanie strategiczne i prognozowanie w przedsiębiorstwie // Russian Economic Journal. – 1992. – № 3.
  12. Lyukshinov AN Zarządzanie strategiczne: podręcznik. podręcznik dla uniwersytetów. – M., 2000.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.