Budownictwo kulturalne na Wołyniu, podobnie jak w innych regionach Zachodniej Ukrainy, rozpoczęło się w 1939 roku, ale w czasie okupacji hitlerowskiej zostało doznane druzgocącym ciosem. Naziści zniszczyli pierwsze pędy kultury. Spalono setki szkół, bibliotek, placówek medycznych, eksponatów muzealnych, zniszczono inne ośrodki kultury.

Po wyzwoleniu Wołynia z rąk hitlerowskich najeźdźców rozpoczęto odbudowę we wszystkich sferach życia. Jednak wyzwolenie spod okupacji faszystowskiej nie oznaczało wyzwolenia z systemu totalitarnego. W okresie powojennym rozbudowany stalinowski aparat represji działający na ziemiach zachodnioukraińskich szeroko wykorzystywał wypróbowany już w latach ubiegłych arsenał działań. Aresztowania, morderstwa, konfiskaty mienia, masowe deportacje i wprowadzenie systemu kaucji nie są jeszcze pełną listą form i metod represyjnego nacisku na miejscową ludność.

Celem działań represyjnych było stworzenie sprzyjających warunków dla całkowitej „sowietyzacji” zachodniej Ukrainy. Tutaj industrializacja, kolektywizacja, rewolucja kulturalna i ustanowienie władzy dyktatury proletariatu miały nastąpić w szybkim tempie. Wszystkie te procesy miały stworzyć warunki do ostatecznej inkorporacji (włączenia) zachodnioukraińskiego regionu do ZSRR. Głównymi ofiarami represji byli z reguły członkowie rodzin członków OUN i tzw. „członkowie gangu”, kułacy z rodzinami, intelektualiści zachodnioukraińscy oraz księża Kościoła greckokatolickiego.

W wirze takich wydarzeń kultura regionu wołyńskiego odrodziła się i poczyniła pierwsze udane kroki.

Mimo wszystkich niedociągnięć i błędnych obliczeń, administracyjny system dowodzenia nadal zwracał uwagę na rozwój i funkcjonowanie instytucji kultury. Tak więc w 1945 roku na rozwój edukacji w zachodnich regionach republiki przeznaczono 5091,8 tysięcy rubli. W latach 1943-1944. W dziewięciu wyzwolonych regionach obwodu wołyńskiego działało już 161 szkół i uczyło się ponad 16 000 uczniów. W latach 1947-1948. zapewniono pełne wdrożenie ustawy o powszechnym szkolnictwie obowiązkowym. Od 1944-45 AD. aw ciągu kolejnych sześciu lat liczba niepełnych szkół średnich wzrosła 2,5-krotnie, a liceów ponad 5-krotnie.

W tym czasie wykonywano wiele pracy w celu wyeliminowania analfabetyzmu. W 1945 r. w regionie było ponad 72 000 analfabetów i analfabetów. W ciągu roku na szkolenia zapisało się ponad 11 000 osób, a pod koniec lat 40. wyeliminowano analfabetyzm i niski poziom umiejętności czytania i pisania.

W latach 1945-46 n.e. W Łucku działało już pięć gimnazjów i sześć siedmioletnich. Dla sierot zorganizowano sierociniec i internat. Odrestaurowano dzieło Pałacu Pionierów, dziecięcej stacji młodych przyrodników, dziecięcej szkoły muzyczno-sportowej.

W 1949 r. wprowadzono obowiązkowe kształcenie ogólne siedmioletnie. W regionie powołano komisje upowszechniania powszechnego oświaty, które prowadziły wśród ludności prace wyjaśniające, sprawdzały stan skolaryzacji dzieci, organizowały pomoc materialną dla uczniów.

W 1946 Łucki Instytut Nauczycielski wznowił pracę z wydziałami fizyki i matematyki, historii i filologii oraz korespondencji. Zajęcia rozpoczęły się 1 września 1946, kiedy pracowało tylko 13 nauczycieli. Na pierwszy rok przyjęto 130 studentów. W związku z perspektywami rozwoju gimnazjów i szkół średnich Łucky Instytut Nauczycielski został w 1951 r. przeorganizowany na pedagogiczny, a w 1952 r. otrzymał imię wybitnej ukraińskiej pisarki Łesi Ukrainki.

Rozwój ogólnokształcących i gimnazjalnych szkół specjalnych, zwiększając potrzeby kulturalne ludności stawiał nowe wymagania dla instytucji kulturalnych i oświatowych. Zaczynają rosnąć dotacje państwowe na budowę nowych i odbudowę starych instytucji kultury, wzmacniając ich bazę materialną. W 1950 r. państwo przeznaczyło 14,5 mln rubli na prace kulturalne i edukacyjne, aw 1952 r. – 18,3 mln rubli. Ludność Wołynia zaangażowana była w ogólnokrajową pomoc dla instytucji kulturalnych i oświatowych. W latach 1945-1952 liczba czytelni wzrosła prawie dwukrotnie (z 550 do 911), amatorskich zespołów artystycznych ponad siedmiokrotnie (z 365 do 2610), a liczba uczestników pięciokrotnie (z 5771 do 2910). 31368).

Wiosną 1948 r. rosła sieć klubów, bibliotek i placówek oświatowych. Jednak regionalna konferencja partyjna zwróciła uwagę na poważne niedociągnięcia w pracy instytucji religijnych: „…W zdecydowanej większości instytucji kultury pracuje na niskim poziomie, ich praca nie jest bojowa, ofensywna… W regionie otwarto 3 szkoły pedagogiczne , Łuck sanitariusz – Szkoła Położnicza, Włodzimierz-Wołyń Kolegium Rolnicze, Łucky Instytut Nauczycielski … Istnieje wiele faktów penetracji wśród uczniów i studentów Instytutu Nacjonalistów – naszych zaciekłych wrogów ”. Tak więc wśród młodzieży studenckiej szukano wrogów ludu.

Po wyzwoleniu Łucka, w czerwcu 1944 roku, teatr muzyczno-dramatyczny wznowił działalność spektaklem O. Korniychuka „Na stepach Ukrainy”. Do wzmocnienia teatru kadrą twórczą 18 maja 1945 r. w Łucku do stałej pracy przyjechał mobilny teatr dramatyczny Myrhorod. T. Szewczenko składający się z 48 osób. W styczniu 1946 decyzją rządu Ukraińskiej SRR istniejący teatr muzyczno-dramatyczny w Łucku został połączony z kadrą tego teatru. Powstał dość silny zespół kreatywny. Do końca roku pokazano 118 spektakli, w których wzięło udział ponad 70 000 widzów.

W wiejskich klubach wielki rozwój osiągnęła sztuka amatorska. W latach 1947-1960 na Wołyniu liczba amatorskich grup artystycznych w wiejskich klubach prawie się podwoiła, a liczba uczestników potroiła. W 1960 roku. było 806 chóralnych (19,4 tys.), 278 muzycznych (2,7 tys.), 867 dramatycznych (12,3 tys.), 513 tanecznych (4,6 tys.), 80 artystycznych (0,9 tys.). ) uczestników kół.

W latach powojennych sztuka muzyczna odniosła znaczący sukces. W 1956 roku kompozytorzy wołyńscy zjednoczyli się w organizację kompozytorów amatorów. Pracują dużo i owocnie, zbierając i przetwarzając lokalny folklor pieśni, tworząc wiele utworów wokalnych i instrumentalnych.

Filharmonia regionalna wnosi znaczący wkład w życie artystyczne Wołynia. Jednym z wiodących zespołów jest Wołyński Chór Ludowy, utworzony w 1945 roku przy udziale Zasłużonego Artysty ZSRR OO Chwalenie się.

Aktywną rolę Wołynia odczuwa się również w zakresie międzynarodowej wymiany kulturalnej, ponieważ znajomość duchowych wartości drugiego narodu jest najlepszym sposobem na zjednoczenie narodów, do wzajemnego zrozumienia. Wskazówką w tym zakresie jest obwód wołyński, który od lat 50-tych stale nawiązuje szerokie kontakty kulturalne poprzez twórczą wymianę profesjonalnych i amatorskich grup artystycznych, delegacji pracowników kultury i oświaty, pisarzy, artystów, kompozytorów-amatorów i nie tylko. Już w 1956 roku przyjechał do Polski Wołyński Państwowy Ukraiński Chór Ludowy. W tym samym czasie Wołyński Obwodowy Teatr Muzyczno-Dramatyczny im.

Z roku na rok poszerza się geografia wymiany kulturalnej amatorskich grup artystycznych. Daleko poza republiką istnieje znany, amatorski, zasłużony zespół pieśni i tańca „Kolos” ze wsi Torczyn w obwodzie łuckim (dyrektor artystyczny AD Shapov), który istnieje od 1951 roku. W wielu bratnich republikach Europy, Azji i Afrykański kolektyw.

Niepowtarzalny charakter Wołynia, piękno ojczyzny znajduje odzwierciedlenie w sztuce. Od 1952 roku w Łucku odbywają się wystawy sztuki tradycyjnej.

Bogate w ekspozycje jest regionalne muzeum historii i krajoznawstwa, założone w 1940 roku na podstawie niewielkich zbiorów archeologicznych i etnograficznych. Podczas okupacji Łucka fundusze muzeum zostały prawie całkowicie zniszczone, ale z pomocą społeczeństwa prowadzono prace mające na celu zebranie i konserwację eksponatów.

Znaczącą pracę kulturalną, edukacyjną i wychowawczą prowadzi Muzeum Literackie Pamięci Łesi Ukrainki we wsi Kołodiażne w rejonie Kowelskim, gdzie poetka mieszkała przez długi czas. W 1949 roku w uroczystej atmosferze otwarto muzeum-dwór Lesi Ukrainki.

A dzisiaj cieszymy się dziedzictwem kultury, która odrodziła się, wyrosła z ruin faszyzmu i totalitaryzmu. Mieszkańcy Wołynia nie poddali się, ale zdołali zachować i zwiększyć dziedzictwo kulturowe swojej ojczyzny.

Źródła i literatura

  • Wołyń w XX wieku: Dokumenty, świadectwa prasy, historie ludzi (1947-
  • 1948) // Wołyń. – 2000 r. – 5 lutego – str. 3.
  • Wołyń w XX wieku: Dokumenty, świadectwa prasy, historie ludzi (1949-
  • 1950) // Wołyń. – 2000 r. – 22 lutego. – str. 5.
  • Wołyń w XX wieku: Dokumenty, relacje prasowe, historie ludzi (1945-
  • 1946) // Wołyń. – 2000 r. – 18 stycznia. – str. 3.
  • Ilyashenko J., Mykhailyuk O., Oksenyuk R. Łuck. Esej historyczny i lokalny. – L., 1974 – s. 54-57.
  • Mikhailyuk OG i inni. Historia Wołynia. Od czasów starożytnych do współczesności. – L., 1988. – P. 202-218.
  • Kolesnik wiceprezes Udział Wołynia w międzynarodowej wymianie kulturalnej // Przeszłość i teraźniejszość Wołynia. Edukacja. Nauki ścisłe. Kultura (streszczenia sprawozdań i sprawozdań IV Wołyńskiej Konferencji Historyczno-Lokalnej, 13-14 kwietnia 1990). – Część druga. – str. 3-5.
  • Senkiw MV Rola klubów wiejskich w podnoszeniu poziomu kulturalno-technicznego kołchoźnictwa na Wołyniu (1946-1960) // Przeszłość i teraźniejszość Wołynia (streszczenia sprawozdań i przesłania II Wołyńskiej Konferencji Historyczno-Lokalno-Historicznej 26 maja- 28, 1988). – Część I. – s. 105.
  • Subtelny O. Ukraina: historia. – K., 1993. – s. 203.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.