Konstytucja Orłyka z 1710 r., Konstytucja Ukraińskiej Republiki Ludowej z 29 kwietnia 18, Konstytucja Ukrainy Sowieckiej z 1919 r., Konstytucja Ukrainy Sowieckiej z 1929 r., Konstytucja Ukrainy Sowieckiej z 1937 r.

Konstytucja Orłyka w 1710 r.

W 1710 został hetmanem Filipem Orłykiem (1710 – 1742). W tym samym czasie zatwierdzono Konstytucję, którą nazwano „Konstytucją Praw i Wolności Armii Zaporoskiej”. W literaturze nazywana jest Konstytucją Orłyka. Jej głównym punktem jest ogłoszenie niepodległości Ukrainy; Podkreślano, że na Ukrainie powinna istnieć tylko Cerkiew prawosławna, która powinna zależeć nie od Patriarchatu Moskiewskiego, ale od Konstantynopola.

Konstytucja przewidywała powołanie naczelnego organu ustawodawczego, Rady Generalnej, która miała się zbierać trzy razy w roku. Miał składać się z sierżanta generalnego, przedstawicieli Zaporoża i po jednym przedstawicielu z każdego pułku. Konstytucja ograniczała uprawnienia hetmana, w szczególności nie mógł on arbitralnie powoływać na urząd – wszyscy muszą być wybrani. Hetman nie miał prawa nikogo sądzić – miał to zrobić Sąd. Bez decyzji Rady Generalnej hetman miał prawo rozpatrywać tylko sprawy bieżące, w porozumieniu z sierżantem generalnym.

Konstytucja zwróciła także uwagę na sytuację mieszczan, mieszczan i kozaków. W nim w szczególności stwierdzono, że hetman miał się pilnować, aby oficer nie gnębił „biednych”. Zniesiono wszelkie obciążenia nałożone na chłopów i Kozaków oraz monopole państwowe.

W ten sposób, zgodnie z „Konstytucją Praw i Wolności Armii Zaporoskiej”, Ukraina miała stać się republiką demokratyczną z wybieralnymi organami ustawodawczymi i wykonawczymi.

Konstytucja Ukraińskiej Republiki Ludowej z 29 kwietnia 18 . r

Pod koniec kwietnia 1918 r. Prezydent Ukraińskiej Republiki Ludowej został wybrany na posiedzeniu Rady Centralnej. Tego samego dnia uchwalono Konstytucję Ukraińskiej Republiki Ludowej. Godłem państwowym Ukrainy był trójząb. Organami samorządu lokalnego były komitety wojewódzkie, powiatowe i wiejskie.

Konstytucja Ukraińskiej Republiki Ludowej gwarantowała obywatelom Ukrainy różne prawa i wolności: wolność słowa, prasy, sumienia, swobodę przemieszczania się, nienaruszalność domu. Obywatele mieli prawo do zrzeszania się w organizacjach społeczno-politycznych, do strajków, mieli zagwarantowaną tajemnicę korespondencji i nie tylko. Konstytucja zniosła karę śmierci, kary cielesne i konfiskatę mienia.

Konstytucja głosiła, że suwerenność należy do wszystkich obywateli Ukrainy. Obywatele musieli wykonywać swoje suwerenne prawa za pośrednictwem Zgromadzenia Narodowego Ukrainy i organów samorządu lokalnego.

Zgromadzenie Narodowe jest Najwyższym Organem Ustawodawczym Ukraińskiej Republiki Ludowej, który został wybrany w powszechnym, równym, bezpośrednim, tajnym i proporcjonalnym głosowaniu wszystkich obywateli Ukrainy. Czynne i bierne prawo wyborcze pojawiło się, gdy obywatel osiągnął wiek 20 lat. Zgromadzeniu Narodowemu Ukrainy przewodniczy przewodniczący, który ma zastępcę.

Do kompetencji Zgromadzenia Narodowego Ukrainy należy uchwalanie ustaw, ustalanie wysokości poboru podatków, pożyczek, wypowiadanie wojny, zawieranie traktatów, ustalanie jednostki miary, wagi i monety. Zgromadzenie Narodowe Ukrainy tworzy najwyższy organ wykonawczy – Radę Ministrów Ludowych.

Radę Ministrów Ludowych tworzy Przewodniczący Zgromadzenia Narodowego Ukrainy. Skład Rady Ministrów Ludowych zatwierdza Zgromadzenie Narodowe Ukrainy. Nieufność, jaką Zgromadzenie Narodowe Ukrainy wyraża wobec Rady Ministrów Ludowych, prowadzi do dymisji całego rządu lub pojedynczego członka. Członkowie Rady Ministrów Ludowych mogą być postawieni przed sądem dwoma trzecimi głosów Zgromadzenia Narodowego Ukrainy.

Najwyższą instytucją sądowniczą Ukraińskiej Republiki Ludowej był Sąd Powszechny Ukraińskiej Republiki Ludowej, który składał się z kolegium wybieranego przez Zgromadzenie Narodowe Ukrainy na 5 lat. W sztuce. 67 Konstytucji Ukraińskiej Republiki Ludowej stanowił: „Sąd jest najwyższym sądem kasacyjnym dla wszystkich sądów Rzeczypospolitej i nie może być sądem pierwszej i drugiej instancji oraz sprawować funkcji władzy administracyjnej”.

Konstytucja Ukraińskiej Republiki Ludowej gwarantowała każdemu narodowi mieszkającemu na terytorium Ukrainy prawo do autonomii narodowej i powołanie specjalnego organu – Związku Narodowego, korzystającego z praw ustawodawczych.

Konstytucja Ukrainy Sowieckiej 1919

Na początku marca 1919 r. na III zjeździe KP (b) U zatwierdzono projekt Konstytucji ZSRR. Pracami zjazdu kierował Swierdłow, Komitet Centralny RKP (B). Kongres zauważył, że w celu wzmocnienia stanu dyktatury proletariatu i zapewnienia „robotnikom szerokich demokratycznych praw i wolności” konieczne jest przyjęcie Konstytucji RSFSR w ogóle. 14 marca 1919 na III Ogólnoukraińskim Zjeździe Sowietów Konstytucja RFSRR została przyjęta jako Konstytucja ZSRR.

Zgodnie z tą Konstytucją najwyższą władzą w ZSRR był Ogólnoukraiński Zjazd Rad, który miał zajmować się najważniejszymi sprawami polityki wewnętrznej i zagranicznej, życia gospodarczego, kulturalnego i państwowego republiki.

W okresie między Wszechukraińskimi Zjazdami Sowietów najwyższą władzą ZSRR był Wszechukraiński Centralny Komitet Wykonawczy (WUTSVK). Pełnił generalne kierownictwo rządu. Posiedzenia Wszechukraińskiego Centralnego Komitetu Wykonawczego miały być zwoływane raz na dwa miesiące. Prezydium Wszechukraińskiego Centralnego Komitetu Wykonawczego miało prawo wydawania aktów w imieniu Wszechukraińskiego Centralnego Komitetu Wykonawczego oraz uchylania uchwał Komisarza Ludowego Ukraińskiej SRR.

Zgodnie z Konstytucją z 1919 r. Rada Komisarzy Ludowych była organem władzy centralnej ZSRR.

Konstytucja Ukrainy Sowieckiej 1929

W maju 1929 r. XI Ogólnoukraiński Zjazd Rad zatwierdził nową Konstytucję ZSRR, opartą na Konstytucji ZSRR i Konstytucji RSFSR. Artykuły Konstytucji ZSRR miały charakter deklaratywny i nie były normami działania bezpośredniego.

Zgodnie z Konstytucją najwyższymi władzami ZSRR był Ogólnoukraiński Zjazd Deputowanych Robotniczych, Chłopskich i Armii Czerwonej, a w okresie międzyzjazdowym – Ogólnoukraiński Centralny Komitet Wykonawczy, Prezydium Wszech- Ukraiński Centralny Komitet Wykonawczy i Rada Komisarzy Ludowych. Zgodnie z Konstytucją Prezydium Wszechukraińskiego Centralnego Komitetu Wykonawczego i Rada Komisarzy Ludowych były najwyższymi organami administracyjnymi i wykonawczymi Ukraińskiej SRR.

Władzami lokalnymi były zjazdy rad powiatowych i powiatowych oraz ich komitety wykonawcze.

Działalność najwyższych organów władzy państwowej ZSRR określały uchwały zjazdów, konferencji, plenum KC RKP (B) oraz niektóre dyrektywy i pisma partyjne.

Konstytucja Ukrainy Sowieckiej 1937

Całkowite zwycięstwo socjalizmu w ZSRR zostało prawnie zapisane w nowej konstytucji. Na początku czerwca 1936 r. Odbyło się plenum KC KPZR (b), które zatwierdziło projekt nowej Konstytucji oraz Nadzwyczajny VIII Ogólnozwiązkowy Zjazd Rad w dniu 5 grudnia 1936 r. zatwierdzone i wprowadzone w życie.

Konstytucja ZSRR stała się wzorem i podstawą do opracowania Konstytucji ZSRR w 1937 roku.

Zgodnie z Konstytucją najwyższym organem władzy państwowej ZSRR jest Rada Najwyższa, która zatwierdza narodowy plan gospodarczy republiki, zarządza gałęziami gospodarki narodowej, ustala podatki państwowe zgodnie z ustawodawstwem ZSRR. Rada Najwyższa odpowiada za prawo pracy i organizację organów sądowych.

Prezydium, wybierane przez Radę Najwyższą, jest stałym organem, który wydaje dekrety, dokonuje wykładni ustaw republiki, kontroluje pracę rządu, nadaje honorowe tytuły republiki, korzysta z prawa łaski, przeprowadza referenda.

Najwyższym organem wykonawczym i administracyjnym ZSRR jest Rada Komisarzy Ludowych, którą powołuje Rada Najwyższa. Rząd kieruje pracą komisariatów ludowych i podległych im instytucji, podejmował działania w celu realizacji planu rozwoju gospodarki narodowej i budżetu lokalnego.

Władzami lokalnymi były rady okręgowe, powiatowe i wiejskie zastępców robotniczych.

Konstytucja ZSRR formalnie proklamowała szerokie prawa i wolności.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.