Dziedziczenie przez testament jest jednym z rodzajów dziedziczenia, jest na pierwszym miejscu, ponieważ najlepiej odzwierciedla wolę spadkodawcy

Testament jest osobistym nakazem osoby fizycznej na wypadek jej śmierci. Obowiązuje zasada wolności woli. Oznacza to, że spadkodawca ma prawo przekazać należący mu majątek na dowolną osobę.

Forma testamentu – testament sporządzany jest na piśmie ze wskazaniem miejsca i czasu jego sporządzenia. Testament musi być osobiście podpisany przez spadkodawcę.

Jeżeli dana osoba nie może osobiście podpisać testamentu, jest on podpisany zgodnie z częścią 4 art. 207 kodeksu cywilnego. Testament musi być poświadczony przez notariusza lub innych urzędników, urzędników określonych w art. 1251-152 kc (art. 1247 kc).

Art. 1248 kc przewiduje poświadczenie testamentu przez notariusza. Ten ostatni poświadcza testament, który jest sporządzony przez samego spadkodawcę lub przy pomocy konwencjonalnych środków technicznych. Na życzenie osoby notariusz może sporządzić testament z własnych słów lub przy pomocy ogólnie przyjętych środków technicznych. W takim przypadku testament musi zostać odczytany na głos przez spadkodawcę i przez niego podpisany. Jeżeli spadkodawca nie może sam odczytać testamentu z powodu niepełnosprawności fizycznej, jego zeznania należy przedstawić świadkom.

Niektóre cechy są określone w art. 1249 Kodeksu Cywilnego o notarialne poświadczenie testamentów tajnych.

Testament jest tajny , co notariusz poświadcza bez zapoznania się z jego treścią. Osoba, która uczyniła tajemnicę, przekazuje ją notariuszowi w zapieczętowanej kopercie. Koperta musi być podpisana przez spadkodawcę. Notariusz umieszcza na kopercie swój napis identyfikacyjny, pieczętuje ją w obecności spadkodawcy, wkłada do innej koperty i zapieczętowuje.

Po otrzymaniu informacji o otwarciu spadku notariusz wyznacza dzień ogłoszenia treści testamentu. Zawiadamia członków rodziny i krewnych spadkodawcy o dniu ogłoszenia testamentu, jeżeli miejsce zamieszkania spadkodawcy jest mu znane, lub dokonuje tego ogłoszenia w prasie.

W obecności zainteresowanych i dwóch świadków notariusz otwiera kopertę z testamentem i ogłasza jej treść. Z ogłoszenia testamentu sporządza się protokół, który podpisują notariusz i świadkowie. Całą treść testamentu odnotowuje się w protokole.

W przypadkach przewidzianych w art. W przypadku braku notariusza w ugodzie testament, z wyjątkiem tajnego, może być poświadczony przez upoważnionego urzędnika właściwego organu samorządu terytorialnego.

Wolę osoby leczącej się w szpitalu, szpitalu, innej placówce lecznictwa zamkniętego, a także osoby przebywającej w domu spokojnej starości i osoby niepełnosprawnej może poświadczyć naczelny lekarz, jego zastępca lub lekarz na dyżur szpital, szpital, inny stacjonarny zakład opieki zdrowotnej, a także ordynatora szpitala, dyrektora lub naczelnika domu opieki dla osób starszych i niepełnosprawnych.

Wolę osoby płynącej statkiem morskim lub rzecznym pływającym pod banderą Ukrainy może poświadczyć jej kapitan. Wolę osoby będącej w rewizji lub innej wyprawie może poświadczyć jej przełożony. Wola żołnierza, a także w miejscach jednostek wojskowych, formacji, instytucji, wojskowych placówek oświatowych, w których nie ma notariusza lub organu dokonującego czynności notarialnych, a także wola pracownika, członka rodziny i członka rodziny serwisant może być poświadczony przez dowódcę (szefa) tych części, związków, instytucji lub zakładów.

Wolę osoby odbywającej karę pozbawienia wolności może poświadczyć kierownik miejsca odbywania kary pozbawienia wolności. Wolę osadzonego może poświadczyć kierownik aresztu śledczego.

Powyższe testamenty osób są poświadczone przez świadków.

Do testamentów poświadczonych przez urzędników i urzędników stosuje się przepisy art. 1247 kc. Testamenty poświadczone przez wyżej wymienionych urzędników są tożsame z testamentami poświadczonymi przez notariuszy.

Tryb poświadczania testamentów i pełnomocnictw zrównanych z poświadczonymi notarialnie został zatwierdzony uchwałą Gabinetu Ministrów Ukrainy z dnia 15 czerwca 1994 r. nr 419.

Art. 1253 kc dopuszcza poświadczenie testamentu w obecności świadków – na wniosek spadkodawcy jego testament może być poświadczony w obecności świadków. W przypadkach określonych w punkcie 3 części 2 artykułu 1248 i art. 1252 kc obecność co najmniej dwóch świadków w zarządzeniu testamentowym jest obowiązkowa. Świadkami mogą być tylko osoby posiadające pełną zdolność cywilną.

Świadkami nie mogą być:

  • notariusz lub inny urzędnik, urzędnik, który poświadcza testament;
  • spadkobiercy testamentowi;
  • członkowie rodziny i bliscy krewni spadkobierców testamentowych;
  • osoby, które nie mogą czytać ani podpisywać testamentu.

Świadkowie posiadający świadectwo testamentowe czytają go na głos i składają na nim swoje podpisy. Tekst testamentu zawiera informacje o tożsamości świadków.

Osoba posiadająca pełną zdolność cywilną ma prawo do testamentu. Prawo do testamentu wykonuje się osobiście. Sporządzenie testamentu za pośrednictwem pełnomocnika jest niedopuszczalne (art. 1234 kc).

Spadkodawcy przysługuje szereg praw, które są częścią prawa do testamentu:

1) prawo spadkodawcy do wyznaczania spadkobierców – spadkodawca może powołać na swoich spadkobierców jedną lub więcej osób, bez względu na to, czy ma powiązania rodzinne, rodzinne, a także inne osoby uczestniczące w stosunkach cywilnych. Spadkodawca może, bez podania przyczyn, pozbawić któregokolwiek ze spadkobierców prawa dziedziczenia. W takim przypadku osoba ta nie może otrzymać prawa do dziedziczenia.

Spadkodawca nie może pozbawiać prawa do dziedziczenia osób, którym przysługuje obowiązkowy udział w spadku. Ważność testamentu w stosunku do osób uprawnionych do obowiązkowego udziału w spadku ustala się z chwilą otwarcia spadku. W razie śmierci osoby, która została pozbawiona prawa dziedziczenia przed śmiercią spadkodawcy, pozbawienie jej prawa dziedziczenia przestaje obowiązywać. Dzieciom (wnukom) tej osoby przysługuje prawo dziedziczenia na zasadach ogólnych (art. 1245 kc);

2) prawo spadkodawcy do ustalenia wysokości spadku, który ma nastąpić w testamencie – spadkodawca ma prawo do objęcia testamentem praw i obowiązków, które mu przysługują w chwili sporządzenia testamentu, a także tych praw i obowiązków, które mogą należą do niego w przyszłości. Spadkodawca ma prawo sporządzić testament całości lub części spadku. Jeżeli spadkodawca rozdzielił w testamencie między spadkobierców tylko swoje prawa, wyznaczonym przez siebie spadkobiercom oraz część swoich obowiązków, co jest proporcjonalne do praw, które otrzymali. Ważność testamentu o składzie spadku ustala się z chwilą otwarcia spadku (art. 1236 kc);

3) prawo spadkodawcy do zrzeczenia się testamentu – spadkodawca ma prawo do zrzeczenia się testamentu w testamencie. Pozwanymi mogą być osoby, które są włączone, jak również osoby, które nie należą do spadkobierców prawnych. Przedmiotem zrzeczenia się odpowiedzialności testamentowej może być przeniesienie na spadkodawcę własności lub innych praw majątkowych praw majątkowych lub rzeczy, które wchodzą lub nie wchodzą w skład spadku.

Spadkodawca ma prawo zobowiązać spadkobiercę, na rzecz którego przechodzi dom, mieszkanie lub inny majątek ruchomy lub nieruchomy, do udzielenia drugiej osobie prawa do korzystania z nich. Prawo do korzystania z domu, mieszkania lub innej ruchomości lub nieruchomości pozostaje w mocy w przypadku późniejszej zmiany właściciela.

Prawo do korzystania z domu, mieszkania lub innej ruchomości lub nieruchomości, uzyskane na podstawie zrzeczenia się testamentu, jest takie, że nie jest ono wyobcowane, nie ulega przeniesieniu i nie przechodzi na spadkobierców spadkodawcy. Prawo do korzystania z domu, mieszkania lub innego budynku przyznane spadkodawcy nie stanowi podstawy zamieszkania ostatnich członków jego rodziny, chyba że testament stanowi inaczej.

Spadkobierca, któremu spadkodawca udzielił zrzeczenia się testamentu, jest zobowiązany do jego wykonania wyłącznie w granicach rzeczywistej wartości przekazanego mu majątku, pomniejszonej o udział długów spadkodawcy na tym majątku. Spadkodawca ma prawo żądać od spadkobiercy od chwili otwarcia spadku. Zrzeczenie się testamentu traci ważność w przypadku śmierci spadkodawcy, która nastąpiła przed otwarciem spadku (art. 1239 kc).

Na podstawie treści k.c. treść zrzeczenia się odpowiedzialności testamentowej może być inna: spadkodawca może zobowiązać spadkobiercę do nabycia i przekazania spadkodawcy jakiegokolwiek majątku, wypłacenia mu określonej kwoty pieniężnej, przyznania innej osobie prawa do korzystania z dom lub jego część.

Szczególnym rodzajem dziedziczenia dziedzicznego jest uzyskanie majątku przez zrzeczenie się testamentu. Spadkodawca staje się spadkobiercą w odrębnym prawie spadkodawcy lub nabywa prawo do dochodzenia roszczeń od spadkobiercy – wykonawcy odmowy. Zrzeczenie się testamentu różni się od zwykłego dziedziczenia testamentowego tym, że jego przedmiotem może być majątek nienależący do spadku, jak również prawo do korzystania z niego. Główna różnica polega na tym, że przedmiot zrzeczenia się testamentu uznaje się za wolny od ciężaru długów spadkodawcy. Odbiorca nie ponosi za nie odpowiedzialności.

Jeżeli osoba, której przeniesiono zrzeczenie się testamentu, zrzeka się spadku na rzecz innej osoby, odmowę taką dokonuje spadkobierca, na który przeniesiono część spadku po spadkobiercy, który odmówił. W przypadku sporów między spadkobiercą testamentowym a spadkodawcą należy mieć na uwadze konieczność korzystania przez spadkobiercę z odziedziczonego majątku (np. osobistej potrzeby mieszkaniowej) oraz przeniesienia własności ze spadkobiercy na inną osobę, niezależnie od przyczyny takiego przeniesienia nie wpływają na prawa spadkodawcy, gdyż zakres tych praw jest ustalany przez spadkodawcę przy sporządzaniu testamentu i nie może być zmieniony przez spadkobiercę.

Prawa i obowiązki spadkodawcy wygasają z chwilą jego śmierci i nie mogą być przez niego dziedziczone, chyba że inaczej

przekazane przez spadkodawcę, który zostawił zrzeczenie się testamentu. Roszczenie spadkodawcy powstaje z dniem otwarcia spadku. Z prawa tego można korzystać przymusowo w okresie przedawnienia.

Najczęstszym przypadkiem materialnego zrzeczenia się odpowiedzialności testamentowej jest nałożenie na spadkobiercę, na który przechodzi dom, obowiązek przekazania innej osobie prawa do dożywotniego użytkowania domu lub jego określonej części;

4) prawo spadkodawcy do nałożenia na spadkobiercę innych obowiązków – spadkodawca może zobowiązać spadkobiercę do dokonania określonych czynności o charakterze niematerialnym, w szczególności dotyczących rozporządzania dokumentami osobistymi, ustalenia miejsca i formy obrzędu pochówku. Spadkodawca może zobowiązać spadkobiercę do dokonania określonych czynności zmierzających do osiągnięcia celu społecznie użytecznego (art. 1240 kc).

Ten ostatni przypadek nazywa się dyspozycją testamentową. W przeciwieństwie do zrzeczenia się odpowiedzialności testamentowej oznacza to wykonanie jakiegokolwiek działania nie w interesie konkretnej osoby, ale w stosunku do nieokreślonej liczby osób. Spadkodawca ma prawo zobowiązać spadkobierców do dokonania określonej czynności zmierzającej do osiągnięcia celu społecznie użytecznego (np. pozostawienie córce w spadku cennej biblioteki, zobowiązanie do jej upublicznienia).

W odróżnieniu od zrzeczenia się testamentu, którego przedmiotem jest przekazanie majątku określonej osobie, przedmiotem rozrządzenia testamentowego mogą być również czynności o charakterze niematerialnym. Cesja testamentowa nie określa konkretnego beneficjenta;

5) prawo spadkodawcy do wyznaczenia spadkobiercy – spadkodawca ma prawo do ustanowienia kolejnego spadkobiercy w przypadku, gdy spadkobierca wskazany w testamencie umrze przed otwarciem spadku, nie przyjmuje go, odmawia przyjęcia lub zostanie usunięty z prawo do dziedziczenia, aw przypadku braku warunków określonych w testamencie. Wyznaczonym spadkobiercą może być każda osoba przewidziana w art. 1222 Kodeksu Cywilnego (art. 1244 Kodeksu Cywilnego);

6) prawo spadkodawcy do ustanowienia służebności w testamencie – spadkodawca ma prawo do ustanowienia w testamencie służebności gruntu, innych zasobów naturalnych lub innej nieruchomości na potrzeby innych osób (art. 1246 k.c.);

7) prawo spadkodawcy do odwołania i zmiany testamentu – spadkodawca ma prawo w każdym czasie odwołać testament lub dokonać w nim zmian.

Testament jest umową jednostronną, której skutki prawne następują dopiero po śmierci spadkodawcy. Ponieważ testament sporządzony przez spadkodawcę za życia nie nakłada na niego żadnych obowiązków prawnych wobec spadkobierców i nie stwarza dla nich żadnych praw, spadkodawca ma prawo w każdej chwili go odwołać lub zmienić.

Spadkodawca ma prawo w każdej chwili sporządzić nowy testament. Sporządzony później testament unieważnia w całości lub w części poprzedni, o ile jest z nim sprzeczny.

Każdy nowy testament anuluje poprzedni i nie odnawia testamentu, który przed nim złożył spadkodawca. Jeżeli nowy testament sporządzony przez spadkodawcę zostanie uznany za nieważny, ważność poprzedniego testamentu nie ulega przedłużeniu, z wyjątkiem przypadków określonych w art. 225 i 231 Kodeksu Cywilnego.

Spadkodawca ma prawo w każdej chwili dokonać zmian w testamencie. Unieważnienia testamentu, dokonania w nim zmian spadkodawca dokonuje osobiście. Odwołanie testamentu, dokonywanie w nim zmian następuje w sposób przewidziany przez Kodeks Cywilny dla poświadczenia testamentu (art. 1254 Kodeksu Cywilnego).

Dla dwóch rodzajów testamentów przewidziane są specjalne zasady:

Testament warunkowy – spadkodawca może przyznać prawo do dziedziczenia po osobie wskazanej w testamencie, występowanie określonego warunku, zarówno związanego, jak i niezwiązanego z jego zachowaniem (obecność innych spadkobierców, zamieszkanie w określonym miejscu, urodzenie, dziecko, pokwitowanie edukacja itp.). Warunek określony w testamencie musi istnieć w chwili otwarcia spadku.

Warunek określony w testamencie jest nieważny, jeśli jest sprzeczny z prawem lub zasadami moralnymi społeczeństwa. Osoba wyznaczona w testamencie nie ma prawa domagać się stwierdzenia nieważności warunku z tego powodu, że o tym nie wiedziała lub jeżeli spełnienie warunku nie było od niej zależne (art. 1242 kc);

Testament małżonka – małżonkom przysługuje prawo do sporządzenia testamentu wspólnego w zakresie należącym do nich majątkiem na prawie współwłasności. W przypadku testamentu wspólnego udział we współwłasności po śmierci jednego z małżonków przechodzi na drugiego z pozostałych przy życiu małżonków. W razie śmierci tego ostatniego prawo do dziedziczenia mają osoby wskazane przez małżonków w testamencie.

W ciągu życia żony i męża każdy z nich ma prawo odmówić wspólnego testamentu. Taka odmowa podlega poświadczeniu notarialnemu.

W przypadku śmierci jednego z małżonków notariusz zakazuje przeniesienia własności określonej w testamencie małżonków (art. 1243 kc).

Powieściami KC są przepisy dotyczące tajemnicy testamentu, jego wykładni i nieważności, przewidziane w art. 1255-1257 KC.

Tajemnica testamentu – notariusz, inny urzędnik, urzędnik poświadczający testament, świadkowie, a także osoba, która podpisuje testament zamiast spadkodawcy, nie mają prawa ujawniać informacji o fakcie testamentu, jego treści, unieważnieniu lub zmiana testamentu.

Interpretacji testamentu mogą dokonać po otwarciu spadku sami spadkobiercy. W przypadku sporu między nimi, interpretacji dokonuje sąd zgodnie z art. 213 Kodeksu Cywilnego.

Nieważność testamentu – testament sporządzony przez osobę, która nie miała do tego prawa, jak również testament sporządzony z naruszeniem wymagań dotyczących jego formy i zaświadczenia jest nieważny.

Na wniosek osoby zainteresowanej sąd stwierdza nieważność testamentu, jeżeli zostanie ustalone, że wola spadkodawcy nie była wolna i nie odpowiadała jego woli. Nieważność odrębnego postanowienia zawartego w testamencie nie skutkuje unieważnieniem innej jego części.

W przypadku nieważności testamentu spadkobierca, który na podstawie tego testamentu został pozbawiony prawa dziedziczenia, otrzymuje z mocy prawa prawo dziedziczenia na zasadach ogólnych.

Prawo przewiduje prawo do obowiązkowego udziału w spadku. W interesie spadkobierców niepełnoletnich i ubezwłasnowolnionych, prawo ogranicza wolność woli, przewidując szereg tzw. spadkobierców obowiązkowych. Zgodnie z art. 1241 kc, małoletni, pełnoletnie ubezwłasnowolnione dzieci spadkodawcy, ubezwłasnowolniona wdowa (wdowiec) oraz ubezwłasnowolnieni rodzice dziedziczą, niezależnie od treści testamentu, połowę udziału, jaki przypadałby każdemu z nich w przypadku dziedziczenie ustawowe (udział obowiązkowy).

Wielkość obowiązkowego udziału w spadku sąd może obniżyć, uwzględniając stosunek tych spadkobierców do spadkodawcy, a także inne istotne okoliczności. Obowiązkowy udział w spadku obejmuje wartość zwykłych przedmiotów gospodarstwa domowego i użytkowania, wartość zrzeczenia się testamentowego ustalonego na rzecz osoby uprawnionej do udziału obowiązkowego, a także wartość innych rzeczy i praw majątkowych przekazanych mu jako spadkobierca .

Wszelkie ograniczenia i obciążenia ustanowione w testamencie dla spadkobiercy, któremu przysługuje zachowywany udział w spadku, obowiązują tylko w tej części spadku, która przekracza jego zobowiązujący udział.

Prawo nie wiąże powstania prawa do obowiązkowego udziału w spadku tych osób ze wspólnym pożyciem ze spadkodawcą i wspólnym zarządem z nim. Prawo do obowiązkowego udziału w spadku nie może być uzależnione od zgody innych spadkobierców na jego otrzymanie, ponieważ prawo nie wymaga ich zgody.

Obowiązkowy udział w spadku ustala się z uwzględnieniem wszystkich spadkobierców z kolei, którzy w przypadku braku testamentu zostaliby wezwani do dziedziczenia. Testamenty naruszające prawo do zobowiązującego udziału w spadku nie są ważne w całości, a jedynie w części z obowiązkowych udziałów należnych spadkobiercom

Tak więc KK zawiera wiele ważnych powieści o testamencie. Ten ostatni może nie tylko przenosić prawa i obowiązki majątkowe, ale może również zawierać osobiste nakazy spadkodawcy. Istnieje możliwość sporządzenia testamentu wspólnego przez małżonków, prawo do sporządzenia testamentu z warunkiem. Istotną nowością są postanowienia KC o formie testamentu. Istnieje możliwość sporządzenia testamentu tajnego. Według TK obecność świadków jest obowiązkowa przy poświadczaniu testamentów osób fizycznych.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.