Wybitny ukraiński uczony, historyk prawa i Kościoła, pedagog i publicysta

Urodził się w Tarnopolu. W 1909 ukończył ukraińskie gimnazjum państwowe. W latach 1909-13 studiował we Lwowskim Greckokatolickim Seminarium Duchownym. W 1913 wstąpił na Wydział Filozoficzny Uniwersytetu Lwowskiego. Słuchał wykładów M. Hruszewskiego, uczęszczał na seminaria wybitnego historyka prawa słowiańskiego Oswalda Balzera. W czasie I wojny światowej kontynuował studia na Uniwersytecie Wiedeńskim. W 917 wrócił do Lwowa, gdzie w 1918 uzyskał doktorat. W latach 1917-18 studiował prawo na Uniwersytecie Lwowskim. Obronił rozprawę doktorską na temat: „Status państwowy ziem n państwa litewskiego pod koniec XIV wieku”. W okresie zachodniej Ukrainy brał czynny udział w życiu państwowym i politycznym. W styczniu 1919 został mianowany zastępcą sekretarza stanu ds. oświaty rządu Zachodnioukraińskiej Republiki Ludowej. Był uczestnikiem Kongresu Pracy Ukrainy. Od początku 1919 – profesor nadzwyczajny historii prawa ukraińskiego na Państwowym Uniwersytecie Ukraińskim w Kamieniec Podolskim. W czerwcu 1919 wrócił do Lwowa. Pracował dla gazety „Nowa Rada”, założył i redagował tygodnik „Prawda” (publikacje zostały zakazane przez władze polskie w 1920 r.). W latach 1920-25 był profesorem historii prawa ukraińskiego na Lwowskim (tajnym) Uniwersytecie Ukraińskim. Równolegle pracował jako dyrektor Gimnazjum Sióstr Bazylianek i nauczyciel w Państwowym Gimnazjum Polskim we Lwowie. Od 1927 do 1939 był profesorem we Lwowskiej Greckokatolickiej Akademii Teologicznej (do 1928 seminarium duchownym), gdzie wykładał historię Kościoła. W 1928 został wybrany na członka zwyczajnego NTSh, był członkiem zarządu towarzystwa i wiceprzewodniczącym sekcji historyczno-filozoficznej. W sierpniu 1939 brał udział w międzynarodowym zjeździe katolickiej organizacji „Pax Romana”, który odbył się w Stanach Zjednoczonych.

Z powodu wybuchu II wojny światowej i wkroczenia wojsk sowieckich do Galicji został zmuszony do pozostania na emigracji. W latach 1939-41 wykładał w St. Basil’s College w Stramford. W 1941 przeniósł się do Nowego Jorku, gdzie współpracował z czasopismem „Droga” i gazetą „Wolność” (do 1954), później – w gazecie „Ameryka”. Ch.. Został założycielem i pierwszym przewodniczącym NTSh w Stanach Zjednoczonych (1948-52), zastępcą. Przewodniczący Rady Generalnej NTSh (1952-55), członek szeregu amerykańskich instytucji naukowych, m.in. „Amerykańskiego Towarzystwa Historycznego” (1946), Akademii Nauk Politycznych-Columbia University (1946), ALLSS (1952) . Ch. ważną rolę w rozpowszechnianiu prawdziwych informacji o Ukrainie i problemach ukraińskich w świecie anglojęzycznym. Zmarł w Stanach Zjednoczonych. Jest autorem szeregu prac z zakresu historii prawa ukraińskiego, w szczególności Przeglądu historii prawa ukraińskiego: prawo państwowe (1922-23). Pośród innych. prace na ten temat: „Ustrój państwowy w zachodnim opactwie Ukraińskiej Republiki Ludowej” (1921), „Status prawny cerkwi na kozackiej Ukrainie” (1925), „O historii adwokatury na Ukrainie” (1934), „ Historyczno-prawne podstawy aktów Niepodległości i Soborów Ukrainy z lat 1918 i 1919.” (1963) i inni. Ch. Jest autorem szeregu podstawowych opracowań dotyczących dziejów cerkwi ukraińskiej. Wśród nich: „Zachodnia Ukraina i Rzym w XIII wieku w walce o unię kościelną” (1917), „Historia chrześcijaństwa w Rosji-Ukrainie” w dwóch tomach (t. 1-2, 1965-76). Ch.Dokładnie przestudiował problemy etnogenezy narodu ukraińskiego. W monografii „Księżna Rosja-Ukraina i pochodzenie trzech narodów słowiańskich” (1964) Ch. odrzucił teorię istnienia jednego starożytnego narodu rosyjskiego, konkretne argumenty historyczno-prawne poparły teorię M. Hruszewskiego o powstaniu trzech ludów wschodniosłowiańskich.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.