Psychologiczne i pedagogiczne cechy nauczania matematyki wyższej w szkołach wyższych I-II stopnia akredytacji

Obecnie proces edukacyjny wymaga ciągłego doskonalenia, ponieważ następuje zmiana priorytetów i wartości społecznych: postęp naukowy i techniczny jest coraz częściej uznawany za środek do osiągnięcia poziomu produkcji najlepiej odpowiadającego potrzebom człowieka, rozwoju bogactwa duchowego. Dlatego obecna sytuacja w kształceniu specjalistów wymaga radykalnej zmiany strategii i taktyki nauczania na uczelni. Głównymi cechami absolwenta każdej instytucji edukacyjnej są jego kompetencje i mobilność. W związku z tym nacisk w badaniu dyscyplin akademickich przenosi się na proces poznania, którego skuteczność zależy wyłącznie od aktywności poznawczej studenta. Powodzenie tego celu zależy nie tylko od tego, czego się uczymy (treści nauczania), ale także od tego, jak się tego uczymy: indywidualnie lub zbiorowo, w warunkach autorytarnych lub humanistycznych, w oparciu o uwagę, percepcję, pamięć lub cały osobisty potencjał, poprzez reprodukcję lub aktywne metody uczenia się.

Opracowywanie i wdrażanie aktywnych metod nauczania jest prezentowane w różnych dziedzinach wiedzy naukowej i badane przez wielu pedagogów i psychologów, ale niedostatecznie zbadane wykorzystanie aktywnych metod nauczania na poziomie akredytacji 1-2, co z góry przesądza o aktualności tego tematu.

Pedagogika i psychologia rozwijały się na przestrzeni wieków jako teoretyczne podstawy edukacji, wychowania i rozwoju jednostki. Związek między pedagogiką a psychologią jest najbardziej tradycyjny, gdyż psychologia wieku i pedagogiczna pozostaje najważniejszym źródłem naukowego uzasadnienia procesu edukacyjnego. Psychologia nie jest jednak jedyną nauką, która wpływa na efektywność procesu wychowawczego, ponieważ o prawdziwym życiu decydują uwarunkowania społeczno-historyczne, które determinują psychologiczne i pedagogiczne wzorce rozwoju osobowości. Prawa te mają specyficzny charakter historyczny i dlatego wraz ze zmianą warunków społeczno-politycznych zmieniają się prawa rozwoju osobistego. Wiedza psychologiczna i pedagogiczna może osiągnąć różne stopnie integracji. Poziom pierwszy – teoretyczny – odzwierciedla najwyższy stopień uogólnienia wiedzy systemowo-teoretycznej; poziom drugi – prywatno-dydaktyczny – bezpośrednio stosowana wartość wiedzy psychologiczno-pedagogicznej; trzecia – konkretno-metodyczna – dająca środki realizacji tej wiedzy w rzeczywistości pedagogicznej. Dziedzina wiedzy, która nie stanowi systemu, nie może rościć sobie prawa do wiedzy naukowej. Pedagogika przez długi czas cierpiała na brak systematyzacji, mimo zgromadzonego w niej bogactwa idei teoretycznych i narzędzi praktycznych. Zadaniem tej pracy jest usystematyzowanie i uogólnienie poglądów na temat psychologicznych i pedagogicznych podstaw kształcenia na określonym poziomie dydaktycznym z uwzględnieniem specyfiki nauczania matematyki. Jako przedmiot badań proponowana praca, podobnie jak pedagogika, nie posiada jednostki i jej psychiki, ale system zjawisk pedagogicznych wpływających na jej rozwój. Przedmiotem pracy są te zjawiska rzeczywistości, które determinują rozwój uczniów w procesie uczenia się matematyki wyższej. Przedmiotem badań jest nauczanie matematyki jako realnego holistycznego procesu pedagogicznego, celowo zorganizowanego w specjalnych instytucjach społecznych. Cele rozprawy:

badanie istoty, wzorców, kierunków i perspektyw procesu pedagogicznego jako czynnika i środka rozwoju ucznia w procesie uczenia się matematyki wyższej.

opracowanie podstaw technologicznych, form i metod doskonalenia działalności nauczyciela oraz różnego rodzaju aktywności uczniów.

Funkcje studium określa jego przedmiot. Są to funkcje teoretyczne i technologiczne, które są realizowane na trzech poziomach.

Funkcja teoretyczna:

Poziom 1 – opisowy lub wyjaśniający – badanie innowacyjnych i najlepszych praktyk;

Poziom 2 – diagnostyczny – rozpoznanie stanu psychologiczno-pedagogicznych zjawisk powodzenia lub skuteczności nauczyciela lub uczniów, ustalenie warunków i przyczyn, które je zapewniają;

Poziom 3 – prognostyczny – eksperymentalne badanie rzeczywistości pedagogicznej i konstruowanie na ich podstawie modeli transformacji tej rzeczywistości.

Funkcja technologiczna:

Poziom 1 – projektowy – związany jest z opracowaniem odpowiednich materiałów metodycznych, programów nauczania, programów i podręczników;

Poziom 2 – transformacyjny – mający na celu wdrożenie osiągnięć nauk psychologicznych i pedagogicznych oraz metod matematyki w praktyce edukacyjnej;

Poziom 3 – refleksyjny i korekcyjny – polega na ocenie wpływu wyników badań na praktykę nauczania i wychowania oraz późniejszej korekty teorii i praktyki naukowej.

Uczenie się to specyficzny proces poznania zarządzany przez nauczyciela. W procesie uczenia się występują dwie strony: 1. nauczanie – czynności nauczyciela, w tym prezentacja materiału, organizacja zajęć edukacyjnych i poznawczych uczniów, testowanie przyswajania wiedzy itp. 2. nauczanie – świadoma aktywność poznawcza uczniów pod kierunkiem nauczyciela, mająca na celu przyswajanie wiedzy, kształtowanie umiejętności i zdolności, utrwalanie i stosowanie wiedzy. W psychologii używa się terminu „uczenie się”, który odnosi się do dowolnego procesu zdobywania wiedzy, zarówno w wyniku zorganizowanych działań edukacyjnych i poznawczych, jak i spontanicznego zdobywania wiedzy, umiejętności, zdolności. Aktywność poznawcza to jedność percepcji zmysłowej, myślenia teoretycznego i działania praktycznego. Proces pedagogiczny to specjalnie zorganizowana celowa interakcja nauczycieli i uczniów, mająca na celu rozwiązywanie problemów rozwojowych i edukacyjnych. Skuteczność procesu pedagogicznego w naturalny sposób zależy od warunków, w jakich się on odbywa (materialnych, higienicznych, moralnych, psychologicznych itp.). W dużej mierze warunki te zależą od sytuacji społeczno-gospodarczej w kraju, a także od działania czynników subiektywnych (osobowość nauczyciela, kierowników placówek edukacyjnych itp.) Podstawowe prawo procesu pedagogicznego

Dla bezpośredniej praktyki organizowania procesu pedagogicznego ważne jest zrozumienie wewnętrznych regularnych powiązań między elementami procesu pedagogicznego. Na przykład prawidłowość treści form i metod nauczania do cech wieku i możliwości uczniów, określanie formy organizacji procesu pedagogicznego na jego treści itp.

Istotą prawidłowości pedagogicznej jest to, że wyniki treningu i edukacji zależą od charakteru działań, w które uczeń jest zaangażowany na tym lub innym etapie jego rozwoju. Prawidłowości procesu pedagogicznego znajdują swój konkretny wyraz w głównych przepisach, które określają jego ogólną organizację, treść, formy i metody, tj. zasadniczo. We współczesnej nauce zasada jest podstawowym punktem wyjścia teorii (zasady postępowania, działania, idee przewodnie). W ten sposób zasady procesu pedagogicznego odzwierciedlają podstawowe wymagania dotyczące organizacji działań pedagogicznych, wskazują jej kierunek, a ostatecznie pomagają twórczo podejść do konstrukcji procesu pedagogicznego. Zasady pedagogiczne są ściśle związane z zasadami. Kierują się zasadami, przestrzegają ich i konkretyzują. Reguły nie mają mocy uniwersalnej i wiążącej, stosuje się je w zależności od konkretnej sytuacji pedagogicznej.

Psychologiczne i pedagogiczne cechy nauczania matematyki.

Poznanie to proces twórczy. Nauka może być skuteczna tylko wtedy, gdy towarzyszy jej skupione i intensywne myślenie. Prowadzi to do ważnego wniosku pedagogicznego: jeśli uczniowie nie aktywują swojego myślenia podczas uczenia się czegoś nowego, to nie tylko nie rozwijają zdolności myślenia, ale zapamiętywanie będzie niepełne, bo nie będzie podstaw do zrozumienia. Fundamentalne dla praktyki nauczania nauk ścisłych jest również takie stanowisko psychologii: zapamiętywanie, dokonywane przed osiągnięciem wymaganego poziomu rozumienia, jest nie tylko nieprzydatne, ale wręcz szkodliwe, gdyż zwykle utrudnia dalsze pogłębianie rozumienia.

Możliwości doskonalenia metod pracy nauczyciela w znacznym stopniu zależą od jego umiejętności celowego kierowania aktywnością umysłową uczniów, aktywizując ją. Nauczyciel może oczywiście takie zarządzanie prowadzić, opierając się na wiedzy psychologiczno-pedagogicznej, czyli na systemie prawidłowości skupiającym w sobie informacje z zakresu psychologii i dydaktyki oraz odpowiednią technikę zastosowania tego systemu na szkoleniu z matematyki.

Prawa te ujawniają związek między procesami wewnętrznymi zachodzącymi w umysłach uczniów a zewnętrznymi warunkami dydaktycznymi, w których odbywają się zajęcia edukacyjne. Warunki zewnętrzne obejmują treść ćwiczeń, ich kolejność, metody organizowania zajęć, aktywność wewnętrzną – umysłową, procesy zapamiętywania, percepcji itp.

Ponieważ prawa odzwierciedlają związek między wewnętrznymi procesami uczenia się uczniów a zewnętrznymi warunkami dydaktycznymi, opartymi na tych prawach, nauczyciel może poprzez modyfikację warunków zewnętrznych koordynować procesy wewnętrzne zachodzące w umysłach uczniów.

W ten sposób nauczyciel ma możliwość celowego zarządzania aktywnością umysłową uczniów.

W ten sposób nauczyciel może wybrać metody nauczania, które najlepiej odpowiadają warunkom jego pracy, przewidywać, przewidywać możliwe konsekwencje ich zastosowania, znajdować rozwiązania wielu trudności napotykanych w praktyce, a następnie sprawdzać swoje wnioski w praktyce.

Autor: Koloborodova Inna Vladimirovna

Pobierz pełną wersję, aby pobrać plik.

Pobierz: matem.doc (294,00 Kb)

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.